FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.net
Diplomacia e errët, lidhjet e fshehta dhe një vizitë që (nuk) ndodhi: Si përfundoi emri i ish-presidentit malazez në komunikimet private të Jeffrey Epstein me një nga figurat kryesore të BE-së...
Prej vitesh, emri i Jeffrey Epstein ka qenë sinonim i rrjeteve të errëta të abuzimit seksual, elitave politike dhe skandaleve që kapërcyen kufijtë e SHBA-së. Por ajo që nuk pritej ishte përfshirja indirekte e një lideri ballkanik në dosjet voluminoze që Departamenti Amerikan i Drejtësisë publikoi së fundmi. Bëhet fjalë për ish-presidentin e Malit të Zi, Milo Đukanović, emri i të cilit përmendet në korrespondencën mes Epstein dhe diplomatit sllovak Miroslav Lajčak, aktualisht përfaqësues i posaçëm i BE-së për dialogun Kosovë-Serbi.
Në komunikimet e publikuara, Lajčak i shkruan Epsteinit në vitin 2018 për një vizitë të mundshme në Mal të Zi, duke theksuar se "presidenti i Malit të Zi gëzohet për vizitën tonë". Ky detaj i vetëm ka mjaftuar për të ngritur një ortek pyetjesh dhe spekulimesh për përfshirjen eventuale të Đukanović në orbitën e kontakteve të Epsteinit. Në mesazhe të tjera, Epstein e përshkruan Đukanović-in si "një djalë të shkëlqyer", një epitet që bie ndesh me pretendimin e vetë ish-presidentit malazez, i cili pas publikimit të dokumenteve reagoi: "Nuk e kam njohur kurrë. Nuk kam pasur kontakt, as direkt, as tërthorazi."
Deklarata e tij, megjithëse e qartë, nuk mjafton për të fshirë dyshimin publik që lind kur emri i një lideri shtetëror përmendet në mesazhe me një figurë kaq të kontaminuar sa Epstein. Për më tepër, konteksti i këtyre bisedave lë të kuptohet se vizita ishte më shumë se një ide; ishte e koordinuar dhe pritej të realizohej me mikpritje zyrtare.
Skandali është thelluar edhe më tej me dorëheqjen e vetë Lajčakut nga pozita e këshilltarit të kryeministrit sllovak, një akt që e bëri të pamundur mbrojtjen me tezën e "rastësisë" së bisedave. Duke pasur parasysh që Epstein ndërtonte marrëdhënie të strukturuara me njerëz me influencë, përfshirë politikanë, akademikë dhe financierë, përmendja e Đukanović-it si mikpritës i mundshëm e vendos atë, të paktën në perceptim publik, në një pozitë tepër delikate.
Analistët në rajon nuk e shohin këtë si një përfshirje direkte në krimet e Epsteinit, por si një simptomë alarmante e mënyrës se si politikanë nga Ballkani mund të përfshihen në rrjetet e ndikimit global, shpesh pa vetëdije për rreziqet morale dhe politike që mbartin këto lidhje.
Më tej, një shkrim kritik në mediat malazeze me titullin retorik "Z. Đukanoviq, ku mund ta takoj Epsteinin?" ironizonte deklaratën mbrojtëse të presidentit duke e paraqitur si të vakët dhe të pasinqertë. Në një kohë kur dosjet e Epsteinit po përdoren si dritare në botën e errët të elitave ndërkombëtare, çdo përmendje e një lideri rajonal mbart peshë të madhe reputacioni.
Deri më tani nuk ka prova që të vërtetojnë se Đukanović ka pasur kontakt të drejtpërdrejtë me Epstein, por fakti që figura të rëndësishme diplomatike, si Lajčak, kanë ndërmjetësuar një vizitë të mundshme me përfshirjen e presidencës së Malit të Zi, ngre pikëpyetje për mënyrën se si lidhen diplomacia, pushteti dhe interesat personale në sfondin e politikës ballkanike.
Ky skandal nuk është vetëm një episod i sikletshëm për një politikan që ka dominuar skenën malazeze për dekada, por edhe një sinjal i fortë paralajmërues për të gjitha qeveritë në rajon: çdo lidhje, çdo takim dhe çdo korrespondencë me figurat e dyshimta të arenës globale mund të bëhet në të ardhmen një bombë politike me sahat.
Në një epokë ku transparenca është arma më e mirë mbrojtëse e liderëve, heshtja ose mohimi nuk mjaftojnë. Opinionit publik i takon të kërkojë përgjigje, dhe figurave publike t’u japin ato – jo me deklarata të shkruara shpejt në rrjete sociale, por me transparencë, përgjegjësi dhe prova konkrete./Pamfleti
Lini një Përgjigje