FLASH
Shkruar nga John Stoehr
Elitat demokratike gabojnë kur nënvlerësojnë Mamdanin
Zohran Mamdani nuk është e ardhmja e Partisë Demokratike.
E di që shumëkush mund të thotë se kjo edhe dihet, sepse e njëjta gjë u tha edhe për Eric Adams.
Kryetari i bashkisë në largim të qytetit të Nju Jorkut nuk i përmbushi premtimet e tij. Por edhe kryetari i bashkisë së ardhshme me siguri nuk do t'i përmbushë premtimet e tij. Arsyeja nuk është sepse Mamdani do të bëhet po aq i korruptuar sa u bë Adams (megjithëse kush e di?). Arsyeja është se Nju Jorku është Nju Jork.
Po, është qendra më e madhe urbane në vend. Ndikimi i tij nuk mund të mbivlerësohet, por ajo që është e mirë ose e keqe për Nju Jorkun nuk është domosdoshmërisht ajo që është e mirë ose e keqe për Amerikën. Mund të mos jetë më plotësisht e vërtetë që e gjithë politika është lokale, por pjesa më e madhe e politikës është ende lokale.
Pasi ta pranosh të vërtetën e kësaj, të gjitha konsideratat e tjera për Mamdanin dhe pjesën tjetër të Partisë Demokratike duken mjaft të mërzitshme, pasi ai bëhet thjesht një politikan tjetër në një konstelacion politikanësh që kuptuan se si të apelonin për një shumicë fituese në zonat e tyre përkatëse zgjedhore.
Pasi pranon se një qytet nuk është metaforë për një vend, apo për një parti kombëtare, biseda se si ai po i përçan demokratët duket paksa budallallëk. Po, ai e quan veten socialist demokrat. E çfarë pastaj? A do të funksionojë kjo në një vend si Virxhinia? Ndoshta po, por ndoshta jo. Nëse do të funksiononte, dikush do ta kishte provuar. Meqenëse askush nuk e ka bërë këtë, ja ku është përgjigjja.
Mendojeni në këtë mënyrë. Donald Trump është nga Nju Jorku. Biznesi i tij është i vendosur atje. Ai përfaqëson elitat e qytetit. Por ai nuk ka fituar kurrë atje. Tre fushata radhazi nuk bënë asnjë ndryshim. A do të sugjerojë dikush seriozisht se, në këtë kontekst, siç shkon Nju Jorku, ashtu shkon edhe vendi (ose kështu shkon edhe Partia Republikane)? Jo, sepse kjo do të ishte budallallëk.
Megjithatë, në një farë mënyre, me sa duket askush nuk mendon se sa budallallëk është të pyesësh nëse Mamdani është e ardhmja e demokratëve, sepse vetëm demokratët, kurrë republikanët, i nënshtrohen kësaj lloj pyetje. Arsyeja për këtë është e rrënjosur në vetë Partinë Demokratike, midis disa elitave që duan ta pengojnë atë të bëhet një parti popullore plotësisht e realizuar. Dhe ata e bëjnë këtë, para së gjithash, duke pranuar si të vërtetë premisën e gënjeshtrave të thëna për demokratët nga Trump dhe republikanët.
Për çfarë po gënjehet? Së pari, mos harroni se numri i socialistëve demokratë në Partinë Demokratike (po flas për njerëz që zgjedhin ta quajnë veten me atë emër) është jashtëzakonisht i vogël. Vetëm dy kanë ndonjë lloj profili kombëtar. (Ata janë senatori amerikan Bernie Sanders i Vermontit dhe kongresmenja e Nju Jorkut Alexandria Ocasio-Cortez, por Sanders nuk llogaritet realisht. Ai teknikisht është i pavarur).
Ky fakt nuk do të thotë asgjë për Donald Trumpin. Nuk ka armiq në të djathtën e tij. Nuk ka asgjë tjetër përveç armiqve në të majtën e tij. A i respekton ai armiqtë e tij mjaftueshëm sa të flasë sinqerisht për ta?
Jo, ai gënjen.
Gënjeshtrat e tij janë ato që disa elita brenda Partisë Demokratike po i kushtojnë më shumë vëmendje. Ata nuk po e festojnë suksesin e Mamdanit. Ata nuk po e mbrojnë atë në bazë të meritave. Ata nuk po qëndrojnë te e vërteta. Ata as nuk po qëndrojnë në solidaritet. Ajo në të cilën ata përqendrohen më shumë janë gënjeshtrat që thotë Donald Trump, të cilat zmadhohen nga kompleksi mediatik i krahut të djathtë, të cilat bëjnë jehonë nga media.
Dhe ajo që shohin është ose një betejë që besojnë se nuk mund të fitohet, ose një mundësi për të mposhtur një fraksion konkurrues brenda Partisë Demokratike. Secila mënyrë kërkon pranimin si të vërteta të gënjeshtrave të thëna për popullin e tyre, duke e bërë kështu të duket krejtësisht e arsyeshme të pyesësh veten nëse fitorja e zgjedhjeve të mëdha në qytetin më të madh të Amerikës është e mirë për demokratët.
(Përgjigje: mos u bëj budalla. Sigurisht, është.)
Fakti që këto elita të caktuara preferojnë t'u dorëzohen gënjeshtrave sesa t'i luftojnë ato na tregon se mosmarrëveshja e tyre me Mamdanin nuk ka të bëjë me ideologjinë. (Nuk ka të bëjë me faktin nëse "socializmi demokratik" apo ndonjë shkollë tjetër mendimi do t'u pëlqente votuesve jashtë Nju Jorkut.) Ka të bëjë me mënyrën se si Mamdani, dhe konkretisht gënjeshtrat për të, i ndërlikojnë përpjekjet e mesazheve në një peizazh mediatik që tashmë është shumë i koduar në favor të Donald Trump, veçanërisht për pikëpamjen e tij për demokratët, që është se ata janë të gjithë komunistë.
Ata që janë të shqetësuar për ndikimin e Mamdanit te demokratët e marrin gjithashtu si të mirëqenë pohimin se votuesit e refuzuan Kamala Harrisin për arsye ideologjike, se politikat e saj ishin jashtë kontaktit me votuesit, shqetësimi kryesor i të cilëve ishin vendet e punës me paga të mira dhe inflacioni më i ulët.
Ata po injorojnë faktin që Harris në fakt bëri fushatë për të ashtuquajturat çështje të klasës punëtore dhe se pak votues mund t’i dëgjonin mesazhet e saj për klasën punëtore për shkak të zhurmës së gënjeshtrave të Trumpit për të. Kriza me të cilën përballen demokratët nuk është krizë ideologjike. Është krizë informacioni. Disa elita po pretendojnë të kundërtën, sepse është më mirë për ta nëse e bëjnë këtë.
Fitorja e Mamdanit është një çështje lokale. Ky është mësimi për disa elita brenda partisë. Është gjithashtu një mësim për kritikët e tyre më të zëshëm.
Disa progresivë, le t’i quajmë të tillë, besojnë se popullariteti i Mamdanit vjen nga përqendrimi te klasa unëtore. Ata besojnë se duke vepruar kështu, ai i tejkaloi “politikat e identitetit” për të grumbulluar një numër mjaftueshëm të madh ndjekësish për të mposhtur establishmentin Demokratik.
Kjo anashkalon faktin se establishmenti, në formën e DNC-së dhe udhëheqësit të pakicës në Dhomën e Përfaqësuesve, Hakeem Jeffries, po e mbështesin atë. Por më e rëndësishme është përsëri çështja e ideologjisë. Disa elita mendojnë se ideologjia e tij do t'i largojë votuesit jashtë Nju Jorkut. Disa progresivë mendojnë se kjo do t'i bashkojë ata. Ata besojnë se një ideologji e bazuar në klasa është forca bashkuese që punëtorët në të gjithë vendin kanë pasur nevojë. Ata thjesht nuk mund ta shohin këtë, thonë ata, sepse establishmenti po i pengon.
Por raca dhe klasa nuk mund të ndahen lehtë, jo në Amerikë. Për shumë amerikanë, ideja e qeverisjes së, nga dhe për popullin është një perversion i "rendit natyror". Ajo rrafshon hierarkitë edhe brenda racës dhe klasës. Ky besim është i rrënjosur thellë në shumë prej nesh. Ai pengon shumë amerikanë të bardhë të jenë solidarë me amerikanët jo të bardhë, edhe nëse ata përballen me vështirësi të ngjashme.
Mbi të gjitha, një mënyrë e tillë e të menduarit i anashkalon gjërat themelore. Shumë njujorkezë mezi ia dalin mbanë. Strehimi është shumë i lartë. Kujdesi shëndetësor është shumë i shtrenjtë. Ushqimi është shumë i shtrenjtë. I besoj Mamdanit kur thotë se është socialist demokrat. Por gjithashtu besoj se nuk është aq budalla sa të besojë se lufta është e njëjtë me vetëdijen e klasës. Ai e identifikoi problemin. Ai u kërkoi votuesve t'i jepnin fuqinë për ta zgjidhur atë.
Kjo nuk është ideologji.
Kjo është thjesht politikë e mirë.
/Përshtati "Pamfleti" nga "Raw Story"
Si nuk e kuptoni që socializmi nordik është më human se socializmi komunist dhe lkapitalizmi amerikan
Ķush është më demokat në Amerikë Beni Sanders apo kllouni Tramp (xhol a lolo në gjermanisht)
Ne kohen e Qepes rrena me e madhe ishte kenga "me gezim po shkoj ne pune". Popull tuaf degjoni e mbani vesh. Kurre mos vini ne krye te qytetit e shtetit njerez palaco te deshtuar shume here ne biznes, te deshtuar ne martesa, sharlatane qe lehin pa pike pergjegjesie per moralin shtetin e popullin, perverte e paedofile te zgjebosur nga koka te kembet, imorale qe gjezdisin plazheve nudo, dhjeramane frikacake qe nuk dine se cfare eshte lufta e Atdheu qe hedhin popullin e ndershem e te pafajshem ne llogore per interesat personale, qe lidhin martesa me lloj lloj racash vetem per perfitime e lista nuk mbaron. Larg prej tyre. Ftoj nnje te njohur Englez nje dite te Djele me familjen. Pa nje ushtri me kitarra neper mure e u mahnit. I luan, me tha? Jo jam komplet trap i thashe por i kam bere vete. Wow, qe pergjigja e tij. Pasi sheh ne xhamat e bufese monedha Amerikane e Shqiptare ku ishin $1 George Washinton, Abraham Linkoln te $5, etj, etj. Ishin edhe monedhat me te bukura ne Bote me Skenderbeun Madheshtor, Naim Frasheri, e ca monedha me Mretereshen Elizabet II, Englezi me vervitet per monedhen Amerikane me George Washington duke me thene qe, e urrej kete person. Pse, ia ketheva. Se na shpalli lufte dhe e humbem Ameriken. Mire ua beri ia ketheva. Pse si kujtuat ju kolonite do te ishin vasale te perjetshem tuajet. A e di ti qe ky azgani ketu eshte nga nena Shqiptar nga Dardania e nena tij ishte me fisnike se mbreteresha juaj? You will never ever know what means Eagleland, i thashe. A e di ti pse e ka emrin Britania Britani? Jo me tha. Nga Briti (the Komander Romak) qe vuri kemben ne token tuaj, e sipas ligjit universal trualli mer emrin e tij? I capleu syte e mbeti si i dhjere. Natyrisht kete bisede agresive e bera sepse kishte ardhu edhe here te tjera ne shtepiine time. Me mori ne qafe e vetem tundte koken ne shenje respekti.