FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Der nächste Machthaber Teherans wird entscheiden müssen, ob er ein Abkommen anstrebt oder den Kampf bis zum bitteren Ende mit den USA und Israel führt.
In den kommenden Tagen oder Wochen werden die iranischen Geistlichen entscheiden, ob die Islamische Republik eine Reduzierung der Spannungen anstrebt oder die Konfrontation mit den Vereinigten Staaten und Israel, die Analysten als „selbstzerstörerisch“ bezeichnen, weiter vertieft.
Mehrere Personen haben sich als Kandidaten für die Führung des Landes nach den Luftangriffen herauskristallisiert, bei denen am Samstag der Oberste Führer Ali Khamenei getötet wurde. Laut internationalen Medienberichten kamen viele der vorherigen Kandidaten bereits am ersten Tag des Krieges ums Leben. „Es wird keiner derer sein, die wir im Auge hatten, denn sie sind alle tot“, räumte Donald Trump ein.
Wer sind die Hauptanwärter auf die Macht nach der Ermordung des Ayatollahs?
Alireza Arafi
Mögliche Strategie: Waffenstillstand
Der Weg zur Entspannung liegt bei Alireza Arafi, dem 67-jährigen Geistlichen, der in den Übergangsrat berufen wurde. Der iranische Außenminister Abbas Araghchi erklärte seinem omanischen Amtskollegen, der Iran sei „für alle ernsthaften Bemühungen offen“, die Eskalation zu stoppen – das erste diplomatische Signal, dass Teheran einen Ausweg aus dem Krieg suchen könnte.
Sollten die Geistlichen Arafi zum Obersten Führer wählen, wäre dies ein Zeichen für die Bereitschaft, zu diesem diplomatischen Rahmen zurückzukehren. Arafi kontrolliert Irans Koranschulen und die gesamte religiöse Bildungsinfrastruktur, was ihm starke kirchliche Autorität verleiht. Seine umstrittene Reise nach Moskau im Jahr 2023, wo er russische Beamte traf und Irans Wunsch nach einer „ausgebauten Zusammenarbeit mit Russland“ äußerte, lässt vermuten, dass er die Unterstützung des Kremls genießt.
Seine Wahl dürfte jedoch bedeuten, dass er lediglich als Symbolfigur fungiert, während die tatsächliche Macht bei der Familie Larijani liegt. In diesem Szenario würde Arafi die religiöse Legitimität gewährleisten, während die Larijani-Brüder Ali und Sadegh, beide Schlüsselfiguren in Khomeinis engstem Kreis, die eigentliche Kontrolle ausüben und mithilfe omanischer Vermittlung einen Waffenstillstand aushandeln würden, der die Kerninteressen des Regimes schützt: die Beendigung von Angriffen, den Erhalt eines Teils der nuklearen Kapazitäten und die Verhinderung eines Regimewechsels.
Russland würde das Abkommen garantieren. Die USA würden eine begrenzte iranische Urananreicherung im Austausch für nachweisbare Beschränkungen akzeptieren, die die Entwicklung von Atomwaffen verhindern. Diese Option stößt jedoch auf Hindernisse: Hardliner, die Verhandlungen als Verrat betrachten, Kommandeure der Islamischen Revolutionsgarde (IRGC), die Rache für gefallene Kameraden suchen, und Geistliche, die Fatwas zur Vergeltung für Khameneis Tod erlassen haben.
Mohammad Mehdi Mirbagheri
Mögliche Strategie: „Selbstzerstörerische“ Eskalation
Mohammad Mehdi Mirbagheri është një klerik 66-vjeçar, teologjia apokaliptike dhe politika absolutiste e të cilit përfaqësojnë rrymën më radikale ideologjike në Iran. Ai deklaroi në televizion se “për të arritur qëllimin e afërsisë hyjnore, edhe nëse vritet gjysma e njerëzimit, ia vlen. Prandaj, vrasja e 42.000 njerëzve në Gaza nuk ka rëndësi krahasuar me këtë qëllim madhor.”
Kjo logjikë, se dhjetëra mijëra vdekje janë kosto e pranueshme për objektiva teologjikë, ka të ngjarë të zbatohet si në politikën e brendshme ashtu edhe në atë të jashtme. Nëse klerikët zgjedhin Mirbagherin, kjo do të sinjalizojë refuzimin e çdo negociate dhe angazhimin për luftë totale, pavarësisht pasojave.
Ai e sheh Republikën Islamike si pjesë të “planit të madh të Zotit” dhe konfliktin mes “besimtarëve dhe jobesimtarëve” si të pashmangshëm. Modeli i tij ideal i qeverisjes është “velayat-e faqih maksimalist”, që drejton të gjitha aspektet e shoqërisë drejt “konsolidimit të monoteizmit”, pa u kufizuar nga kufijtë gjeografikë.
Në këtë skenar, Irani do të vazhdonte “Operacionin True Promise 4” me sulme të vazhdueshme ndaj bazave amerikane në rajon, qyteteve izraelite dhe shteteve të Gjirit që strehojnë forca amerikane. Si udhëheqës suprem, Mirbagheri do të urdhëronte sulme të pandërprera ndaj aeroplanmbajtëseve, infrastrukturës së naftës në Arabinë Saudite dhe Emiratet e Bashkuara Arabe dhe do të mbante të mbyllur Ngushticën e Hormuzit, nga ku kalon 20% e naftës botërore.
SHBA-ja do të përgjigjej me forcë dërrmuese, duke goditur infrastrukturën e mbetur qeveritare dhe qytetet iraniane, duke vendosur bllokadë të plotë ekonomike dhe duke mbështetur operacione për ndryshim regjimi. Ky skenar do të çonte në shkatërrimin e Iranit, por teologjia e Mirbagherit e paraqet martirizimin si fitore.
“Modeli i përparimit duhet të bëjë shumë gjëra, që gratë të respektojnë hixhabin dhe të mos mbështetemi vetëm te bindja”, ka thënë ai, duke lënë të kuptohet se vizioni i tij për qeverisjen shkon përtej mbijetesës së thjeshtë, drejt transformimit të plotë ideologjik. Nëse Republika Islamike nuk arrin ta realizojë këtë transformim, sipas tij, shkatërrimi bëhet një rezultat i pranueshëm.
Sadegh Larijani
Strategjia e mundshme: Mbijetesë pragmatike
Rruga drejt një pasardhjeje të menaxhuar kalon nga Sadegh Larijani, 64-vjeçari që kryeson Këshillin e Përshtatshmërisë, ndërsa vëllai i tij Ali ka kaluar vite duke u përpjekur ta pozicionojë si kandidat që mund të ruajë konsensusin mes fraksioneve në kohë krizash.
Sadegh Larijani drejtoi pushtetin gjyqësor gjatë shtypjes së dhunshme të Lëvizjes së Gjelbër në vitin 2009, duke fituar kredenciale të forta konservatore. Ai ka kritikuar herë pas here korrupsionin, edhe pse vetë përballet me akuza për korrupsion, dhe ka mbështetur reforma të kufizuara ligjore, duke ruajtur mjaftueshëm besueshmëri për t’u pranuar nga fraksione të ndryshme.
Më e rëndësishmja, ai ka shmangur përplasjet polarizuese që dëmtuan kandidatë të tjerë asnjë deklaratë televizive për numra të pranueshëm viktimash, asnjë kërcënim për ngritje flamujsh në Baku, asnjë udhëtim të dyshimtë në Moskë që të sugjerojë mbështetje të huaj.
Në këtë skenar, Asambleja e Ekspertëve do ta zgjidhte drejtpërdrejt Sadegh Larijanin në vend që të promovonte Arafi si figurë udhëheqëse. Kjo do të sinjalizonte përparësi për vazhdimësinë institucionale mbi pastërtinë ideologjike. Ai do të ndiqte politikat e Khameneit pa karizmën e tij, duke ruajtur përballjen me Perëndimin, por duke shmangur përshkallëzimin vetëshkatërrues; duke mbajtur programin bërthamor ndërsa eksploron kufizime diplomatike; duke shtypur kundërshtimin, por duke lejuar reforma të kufizuara ekonomike.
Dekadat e ndërtimit të rrjeteve nga familja Larijani, martesat strategjike me familje klerikale dhe pozicionimi në institucione kyçe do të përktheheshin në një koalicion qeverisës. Ali Larijani vazhdon të menaxhojë krizat si sekretar i këshillit të sigurisë kombëtare. Sadegh kryeson Këshillin e Përshtatshmërisë që miraton vendime madhore. Studentët dhe aleatët e familjes mbajnë poste kyçe në sistem. Ky skenar përfaqëson shansin më të mirë të Republikës Islamike për mbijetesë, jo përmes fitores, por përmes menaxhimit të kohës, shfrytëzimit të ndarjeve rajonale dhe demonstrimit të mjaftueshëm të vetëpërmbajtjes për të shmangur operacione për ndryshim regjimi, duke ruajtur një nivel përballjeje që kënaq linjën e ashpër.
Mojtaba Khamenei
Strategjia e mundshme: Grusht shteti ushtarak dhe instalim si figurë e mbështetur nga IRGC, nëse është gjallë
Një diktaturë ushtarake mund të marrë pushtetin përmes Mojtaba Khameneit, djalit të dytë të Udhëheqësit Suprem të vrarë, i cili ka vepruar për vite në hije si zëvendësues jozyrtar i të atit dhe pasardhës i mundshëm. Nëse ai ka mbijetuar sulmeve dhe Asambleja e Ekspertëve përçahet për pasardhësin, pa arritur marrëveshje për Arafi, Mirbagherin, Larijanin apo kandidatë të tjerë, Garda Revolucionare mund ta imponojë Mojtaban përmes forcës ushtarake.
Si djali i Khameneit, ai gëzon legjitimitet. Si person që ka menaxhuar për vite zyrën dhe rrjetet e të atit, ai njeh mekanizmat e sistemit. Si figurë e pranueshme për komandantët e IRGC-së që kërkojnë hakmarrje, ai do të kishte mbështetje ushtarake.
Në këtë skenar, Irani do të shndërrohej në një diktaturë të qartë ushtarake, jo më në një teokraci me tipare ushtarake. Qeverisja klerikale do të vazhdonte formalisht, por pushteti real do të mbetej te komandantët e IRGC-së, të cilët do ta paraqisnin Khamenein e ri si simbol, ndërsa vendimet do të merreshin nga këshilla ushtarake.
Këshilli i përkohshëm drejtues do të bëhej i përhershëm, me komandantë ushtarakë që do të zëvendësonin zyrtarët civilë. Irani do të ndiqte atë që komandantët e IRGC-së e përshkruajnë si “goditje të forta ndaj trupit të lodhur ushtarak të armikut”, ndërsa do të konsolidonte kontrollin e brendshëm përmes shtypjes intensive.
Machtvakuum und die Gefahr eines Bürgerkriegs
Ein Putsch der Revolutionsgarden unter der Führung von Mojtaba würde genau das auslösen, was andere Szenarien zu vermeiden suchen: einen Bürgerkrieg und den Ausbruch separatistischer Bewegungen, die die Schwächung der Zentralregierung ausnutzen würden.
Die kurdischen Regionen im Nordwesten, die seit langem nach Autonomie streben, werden wahrscheinlich ihre Unabhängigkeit erklären oder den bewaffneten Widerstand verstärken, wenn sie den Abstieg der Zentralregierung in eine Militärdiktatur befürchten.
Die arabische Bevölkerung in der Provinz Chuzestan, wo sich ein Großteil der pakistanischen Ölinfrastruktur befindet, hegt historische Konflikte und könnte eine Autonomiebewegung ins Leben rufen. Belutschische Gruppen im Südosten, nahe der pakistanischen Grenze, verüben seit Jahren Anschläge und würden das entstehende Chaos ausnutzen, um ihre Operationen auszuweiten.
In einem solchen Szenario würde der Iran in rivalisierende Kontrollzonen aufgeteilt: einen persischen Kern um Teheran, der von den Revolutionsgarden dominiert wird, autonome kurdische Regionen im Nordwesten, mehrheitlich arabische Gebiete im Südwesten und belutschische Gebiete im Südosten.
Die von Ayatollah Ruhollah Khomeini gegründete Islamische Republik überlebte als verkleinerter Staat, der etwa die Hälfte seines ehemaligen Territoriums kontrollierte und gleichzeitig mehrere Aufstandsbekämpfungskampagnen führte. /Bearbeitete Broschüre /
Që ti biem shkurt. Për postin e liderit të ri të Iranit, rivalizojnë djali i Kameneit të vrarë dhe nipi i Komeinit lider i revolucionit që përmbysi Shah Pahlevin. Në çdo rast, dhe kushdo që të zgjidhet nuk ka shans për ti dhënë fund konfliktit. Dhe ae dini se pse? Sepse Netanjahut(Izraeli)i volit vetëm një zgjidhje. Lufta civile në Iran , shpërbërja e Iranit dhe kullufitja e gjithë vëndeve të gjirit:Arabi Saudite- Oman, Kuvajt, Katar, E.B.A , Bahrejn, Siri, Liban, Jordani, Irak dhe qershia mbi tortë Turqia. Në fund kur ëndrra tu bëhet realitet, do falënderojnë SHBA për shërbimin. Me ndërmjetësimin e Turqisë, SHBA duhet të ulen për bisedime me drejtuesin e ri të Iranit dhe ti japin fund konfliktit.