FLASH
Shkruar nga Federico Rampini
Für Putin wäre der Verlust der Ukraine ein Fiasko und unerträglich. Und während der Westen von „Verhandlungen“ spricht, verschärfen die Russen vor Ort ihre Angriffe.
Warum ist die Lage an der ukrainischen Front so verzweifelt? Hinter Putins Eile, die sich nun im vierten Winter einer Offensive befindet, die eigentlich 15 Tage dauern sollte, verbirgt sich ein geopolitisches Gebot: Kiews Vorbereitungen auf einen Beitritt zur Europäischen Union zu stoppen.
Obwohl eine solche Mitgliedschaft nicht mit einer möglichen NATO-Mitgliedschaft (die noch nicht in Kraft ist) vergleichbar ist, würde sie dennoch eine irreparable Niederlage für Putin bedeuten, ein totales Fiasko. Sollte es ihm gelingen, diesen Prozess zu stoppen, verfolgt der russische Autokrat einen mehrstufigen Plan zur schrittweisen Unterwerfung Kiews und zur letztendlichen Wiedereingliederung der Ukraine in Russlands Einflusssphäre.
Unterdessen muss er alle – die ukrainische Bevölkerung, die Europäer, Amerika, Trump, den Kongress, das Pentagon und zuletzt auch sein Moskauer Gefolge – davon überzeugen, dass die Zeit für ihn arbeitet. Was alles andere als sicher ist. Jack Watling, ein Mitarbeiter der Royal Institution in London, veröffentlichte eine Analyse in der amerikanischen Fachzeitschrift Foreign Affairs mit dem Titel „Der härteste Winter für die Ukraine“.
Während der Krieg in der Ukraine in seinen vierten Winter geht, ist paradoxerweise das vorherrschende Thema in den westlichen Hauptstädten das „Danach“: Waffenstillstandsszenarien, Wiederaufbaupläne, Sicherheitsgarantien, Versprechen des Beitritts zu Europa.
Vor Ort entwickelt sich die Realität in die entgegengesetzte Richtung. Russland bremst nicht ab, sondern beschleunigt. Während die Regierung über Verhandlungen spricht, versucht Putin, eine Lösung mit Waffengewalt durchzusetzen, die diese Verhandlungen zunichtemachen wird: die Bestätigung einer ukrainischen Niederlage.
Um zu verstehen, wohin die Reise geht, lohnt es sich, mit einem Ort zu beginnen, den fast niemand in Europa kennt: Pokrowsk, ein Logistikzentrum im Donbass. Moskau plante, die Stadt bis November 2024 einzunehmen. Ein Jahr später als geplant, steht das Ziel nun kurz bevor. Die Russen rücken durch zerstörte Gebäude, gefrorene Ruinen und leerstehende Häuser vor, die zu Feuerstellungen umfunktioniert wurden. Moskaus Drohnen unterbrechen die Nachschubwege, ukrainische Truppen verteidigen sich Haus für Haus und fügen den Russen in den letzten Monaten schwere Verluste zu: Laut verlässlichen Schätzungen werden monatlich über 20.000 russische Soldaten getötet. Doch langsam wendet sich das Blatt.
Pokrovsk bildet da keine Ausnahme; die Stadt ist ein Symbol. Im Norden und Süden dehnen sich die ukrainischen Linien aus, krümmen sich und bilden Kessel. Russische Truppen stehen vor den Toren von Kostjantyniwka. Sie setzen drahtgelenkte Drohnen und Gleitbomben nicht nur gegen militärische Ziele ein, sondern auch, um Bevölkerungszentren zu entvölkern, sobald diese in Reichweite kommen: Das taten sie in Cherson, und nun wiederholen sie dieselbe Strategie gegen Kramatorsk und die Industriestadt Kuschareei Pon. Sollte der Donbass fallen, wäre Charkiw, die zweitgrößte Stadt des Landes, das nächste logische Ziel. Währenddessen dreht sich die globale Debatte um das Zauberwort: „Verhandlung“. Es ist ein beruhigendes Wort, das unsere Müdigkeit und unsere Angst als Europäer anspricht, als Zuschauer eines langen, kostspieligen und – für diejenigen, die mit der Geschichte dieser Region nicht vertraut sind – schwierigen Krieges. Doch in Moskau bedeutet das Wort „Verhandlung“ etwas anderes: Zeit gewinnen, die Tatsachen vor Ort verändern, den ukrainischen Widerstand schwächen, die westliche Einheit zerstören.
Kiew hat sich in den letzten Monaten ebenfalls nicht dem Dialog verweigert. So hat beispielsweise die ukrainische Führung wiederholt ihre Bereitschaft signalisiert. Moskau ist von seinen Maximalforderungen keinen Millimeter abgerückt. Nach russischer Auffassung muss jede Einstellung der Kampfhandlungen auf Kosten der ukrainischen Souveränität gehen und den Verlust von Territorium sowie Moskaus Recht auf erneute Interventionen billigen. Solange der Aggressor entschlossen ist, weiterzukämpfen, bleibt dem angegriffenen Land keine andere Wahl: Es kann nur weiterkämpfen.
Hinzu kommt ein Aspekt, den wir im Westen oft ignorieren: Das Verhalten der internationalen Gemeinschaft, insbesondere ihrer Verbündeten, hat Putin vom weiteren Vorgehen abgehalten. Der Rückgang der amerikanischen Militär- und Technikhilfe, Anzeichen von Ermüdung im Kongress und Kontroversen über die Dauer der Unterstützung haben die Hoffnung des Kremls genährt, dass die Munitions- und Energiereserven der Ukraine erschöpft sein könnten.
Europa seinerseits spricht zunehmend davon, welche Sicherheitsarchitektur es der Ukraine „nach dem Krieg“ anbieten wird, mit einer „Koalition der Willigen“, die bereit wäre, Truppen zu entsenden, sobald ein Waffenstillstand unterzeichnet ist. Aus Moskauer Sicht ist das Ergebnis eindeutig: Die Verlängerung des Krieges erscheint als bestes Mittel, die euro-atlantische Integration zu verhindern, die die Ukraine seit 2013 anstrebt.
Hier kommen wir zum Kern der Sache. Russland kämpft darum, die Ukraine daran zu hindern, letztendlich Teil des Westens, seiner Wirtschaft und seiner Sicherheitssysteme zu werden. Putins strategisches Ziel ist zwar nicht territorialer, aber geopolitischer Natur: Kiew wieder in seinen Einflussbereich zu bringen und seine Souveränität von innen heraus zu untergraben.
Kjo është arsyeja pse Kremlini e sheh me armiqësi jo vetëm NATO-n, por edhe Bashkimin Evropian. Rusia nuk mund të integrohet me Evropën dhe strukturat e saj të sigurisë: në fund të fundit, pushtimi i vitit 2022 ka origjinën në vitin 2013, kur Moska i bëri presion presidentit të atëhershëm ukrainas, për të revokuar marrëveshjen e anëtarësimit me Bashkimin Evropian. Nëse një armëpushim e bën këtë integrim të afërt, siç sugjerojnë udhëheqësit evropianë të koalicionit të të vullnetshmëve, atëherë Rusia ka një nxitje shumë të fortë për të shmangur një armëpushim.
Nëse e pranojmë këtë pikënisje, plani afatgjatë i Putinit bëhet gjithashtu më i qartë.
Qëllimi i tij strategjik është të nënshtrojë Ukrainën në tre faza.
Dhe ky plan sipas Watling përfshin:
Së pari, Moska synon të pushtojë ose shkatërrojë mjaftueshëm territor ukrainas për të siguruar që ajo që mbetet nga vendi të jetë ekonomikisht e qëndrueshme vetëm me miratimin e heshtur të Rusisë. Planifikuesit rusë besojnë se kjo mund të arrihet nëse Rusia do të mbante katër oblastet që ka aneksuar tashmë dhe do të shtonte Kharkivin, Mykolaivin dhe Odesën, gjë që në fakt do ta shkëpuste Ukrainën nga Deti i Zi. Në këto kushte, Kremlini do të kërkonte një armëpushim, duke besuar se më pas mund të zhvillonte një fazë të dytë, një fazë në të cilën mund të përdorte leva ekonomike dhe luftë politike, të mbështetur nga kërcënimi i një pushtimi të ri, për të ushtruar kontroll.
Në fazën përfundimtare, Rusia do ta thithte Ukrainën në orbitën e saj në një mënyrë të ngjashme me Bjellorusinë." Është një program që të kujton kapituj të tjerë në historinë evropiane: reduktimi territorial dhe asfiksimi ekonomik si një prelud për nënshtrimin e një kombi dhe reduktimin e tij në një gjendje vasaliteti, deri në thithjen përfundimtare. Ekziston një logjikë e ftohtë, pothuajse administrative pas egërsisë së betejave të Pokrovskut ose Khersonit. Moska e di se është ende larg përfundimit të fazës së parë, por po mbështetet në dobësimin progresiv të forcave ukrainase: më pak këmbësori të trajnuar, më pak aftësi për të mbajtur një linjë mbrojtëse të vazhdueshme, më shumë cenueshmëri ndaj një mbetjeje të prishshme.
Megjithatë, kjo strategji ka edhe kufizimet e saj. Rusia deri më tani e ka mbështetur luftën me një mbështetje masive te vullnetarët, të blerë me bonuse dhe kompensime të premtuara familjeve të tyre. Në vitin 2024, pritet të rekrutohen afërsisht 420,000 burra, më shumë se 300,000 në vitin 2025. Por grupi i atyre që janë të gatshëm të rrezikojnë jetën e tyre për një shpërblim monetar është i kufizuar. Numrat e rekrutimit tashmë janë në rënie dhe autoritetet kanë filluar të përdorin metoda më shtrënguese. Në një moment, Kremlini do të duhet të ndryshojë stilin e tij të luftimit, duke zvogëluar përdorimin e valëve të këmbësorisë së sakrifikuar - sepse do të duhet të përshtatet me modelin e ri.
Pastaj është kufiri ekonomik. Për sa kohë që Rusia mund të shesë naftë, gaz dhe lëndë të para, ajo ka likuiditetin e nevojshëm për të blerë armë dhe për të paguar pagat e ushtarëve. Por rënia e çmimeve të naftës në vitin 2025 ka filluar të ndikojë në rezervat. Sulmet ukrainase me rreze të gjatë veprimi ndaj rafinerive kanë ndikuar tashmë në kapacitetin e rafinimit vendas dhe disponueshmërinë e karburantit. Nëse do t'i shtonim kësaj një goditje të vërtetë perëndimore ndaj të ashtuquajturës "flotë në hije", rrjeti i cisternave të vjetra që transportojnë naftë bruto ruse në Indi dhe Kinë, duke shmangur sanksionet, Rusia mund të gjendet në telashe serioze.
Deri më sot, masat evropiane dhe amerikane kundër kësaj flote kanë qenë të turpshme, më shumë simbolike sesa substanciale. Megjithatë, këtu Perëndimi do të kishte një armë shumë të fuqishme, ndoshta më efektive sesa shumë deklarata të larta të "vendosmërisë" afatgjatë. Bllokimi i vërtetë, pa dallim, i kalimit të cisternave të flotës në hije përmes Ngushticës së Danimarkës do të thoshte goditje në zemër të sistemit të financimit të luftës (Dhe këtu boshti SHBA-Saudit, marrëdhënia e ngushtë midis Donald Trump dhe Mohammed bin Salman, mund të jetë i paçmuar.)
Në mënyrë të ngjashme, Ukraina po përpiqet të përmirësojë efektivitetin e fushatës së saj të sulmeve të thella. Deri më tani, mbrojtja ajrore ruse ka rrëzuar deri në 95 përqind të dronëve, dhe jo të gjithë ata që arrijnë në destinacionin e tyre shkaktojnë dëme të konsiderueshme. Por Kievi po grumbullon raketa lundrimi të projektuara në vend, të afta të godasin një gamë më të gjerë objektivash. Nëse këto sisteme përdoren kundër infrastrukturës së eksportit të naftës dhe gazit, presioni mbi Moskën do të rritet.
Në frontin ukrainas, thembra e Akilit nuk është aq shumë mungesa e personelit në moshë ushtarake, por aftësia për t'i transformuar ata në njësi efektive luftarake. Trajnimi i kryer deri më tani jashtë vendit ka dhënë rezultate zhgënjyese, sepse njësitë nuk kanë qenë në gjendje të integrohen vërtet me komandot e tyre dhe pajisjet që do të përdorin më vonë në front.
Një nga propozimet që qarkullojnë në kryeqytetet evropiane është një kalim në trajnimin "në teatër": instruktorë evropianë që veprojnë brenda Ukrainës, të komanduar nga komando ukrainase, mbi pajisje që në të vërtetë do të përdoren më vonë. Është një zgjidhje e rrezikshme, instruktorët do të bëheshin objektiva të përsosura për Moskën, por deri më tani rusët kanë pasur pak sukses në goditjen e këtyre llojeve të objektivave, dhe fitimi në cilësi do të ishte i papërfillshëm.
Schließlich stellt sich die Frage nach dem bevorstehenden Winter. Russland produziert mehr Raketen als je zuvor, und das ukrainische Stromnetz ist bereits jetzt nicht mehr in der Lage, das Land durchgehend mit Strom zu versorgen: Selbst im Zentrum von Kiew fällt der Strom täglich stundenlang aus. Die Heizung funktioniert zwar, aber die Temperaturen sinken rapide. Moskau setzt nicht nur auf die militärische Erschöpfung, sondern auch auf die extreme Belastung der Zivilbevölkerung: anhaltende Streiks, menschenleere Städte an der Front und Familien, die aus den am stärksten gefährdeten Gebieten fliehen.
Wenn diese Strategie Erfolg hat, könnte Russland in der Lage sein, die Ukraine im Jahr 2026 zur faktischen Kapitulation zu zwingen.
Eine realistischere Analyse legt einen anderen Weg nahe: Wenn es der Ukraine gelingt, ihre Verteidigungslinien ein weiteres Jahr zu halten, und wenn der Westen innerhalb desselben Zeitraums in der Lage ist, die Sanktionen von einem symbolischen Rückzug in eine reale Bedrohung für die Energiewirtschaft und die industrielle Kapazität zu verwandeln, dann wird der Kreml das Risiko einer langfristigen Krise erkennen, in der die Kosten die erwarteten Vorteile überwiegen.
Der Waffenstillstand wird erst dann in Kraft treten, wenn Russland überzeugt ist, dass es sich auf einem nicht tragbaren Kurs befindet. Bis dahin haben die Verbündeten eine zweifache Aufgabe: der Ukraine die Mittel zum Widerstand zu geben und Putin davon zu überzeugen, dass ihm die Zeit davonläuft. /Adaptiert aus Corriere/
Perendimi e sharron Putinin per nje muaj, por problemi eshte t'i raskapise sllavet "trima" e pastaj tu zhvase naften e burimet e tjera natyrore. Do perfundojne si Iraku, Libia, Siria e kompani.