FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Letër e hapur për Marta Kos dhe Komisionin Evropian
E nderuar zonja Kos, i nderuar Komision,
Po ju drejtohem si mbështetës i hershëm, publik dhe privat, i anëtarësimit të Serbisë në Bashkimin Evropian, si dhe si qytetar i shqetësuar i Serbisë.
Në të kaluarën i jam drejtuar disa herë Angela Merkelit, të cilën në Serbi, gjatë kohës kur ishte aktive në politikë, e kemi parë si një figurë që përcaktonte, ose të paktën ndikonte fuqishëm, politikën e jashtme të BE-së, veçanërisht ndaj vendeve të të ashtuquajturit Ballkan Perëndimor.
As atëherë nuk kam pasur shumë shpresë se këto fjalë do të arrinin te zonja Merkel, ashtu siç nuk jam i sigurt se do të arrijnë sot te ju. Megjithatë, jam i bindur se zyrtarët e ambasadave të vendeve evropiane e lexojnë rregullisht gazetën Danas. Pse ekziston një hendek kaq i madh mes qytetarëve të shqetësuar dhe klasës politike-burokratike, edhe në vendet ku priten standarde më të larta demokratike se në Serbi, është temë për një analizë më vete.
Shkak i drejtpërdrejtë për këtë letër është deklarata juaj e fundit, me të cilën vlerësuat udhëheqjen serbe. Ajo, me ndihmën e një makinerie votimi që prej kohësh nuk pasqyron raportin real të forcave politike, riktheu gjendjen në drejtësi që po e njëjta makineri votimi, me të njëjtën udhëheqje, e kishte përkeqësuar më parë. Pasojat e asaj ndërhyrjeje, pavarësisht këtij kthimi prapa, vazhdojnë të ndihen edhe sot në jetën reale.
Ju kujtoj, zonja Kos, se përpara se tirani të dërgonte Mrdiqin në parlament me dokumentet e përgatitura, ai ju kishte premtuar personalisht se do të formohej REM-i, se do të rregullohej lista zgjedhore dhe se do të ndërmerreshin hapa të tjerë të ngjashëm.
Në këmbim, ai priste hapjen e Klasterit 3, ose të paktën mosbllokimin e pagesave nga fondet e para-anëtarësimit. Asnjë prej këtyre premtimeve nuk u përmbush. Përkundrazi, kulmi erdhi me miratimin e të ashtuquajturave ligje të tiranisë së Mrdiqit, pa procedura ligjore dhe pa konsultimet e detyrueshme me Komisionin Evropian.
Pas shumë ndërhyrjeve dhe zvarritjeve, në frymën e një pushteti që bën pazare edhe për çështje shumë më pak të rëndësishme, jemi sërish në pikën e nisjes. Në fakt, nuk kemi lëvizur nga vendi ku ndodhemi prej shtatë apo tetë vitesh. Për këtë arsye, lavdërimi juaj, i shoqëruar me theksimin e papërshtatshëm të “rikthimit të besimit”, më duket si një shuplakë për studentët e ngritur në protestë dhe për popullin e Serbisë. Njësoj si shuplakat që Angela Merkel, në disa raste, u dha shoqërisë civile, forcave demokratike dhe qytetarëve të Serbisë që luftojnë për demokraci.
Pyetja ime për ju është kjo: a mendoni se fyerja e inteligjencës së një populli të ngritur në protestë dhe lavdërimi i një tirani do të sjellin ndonjë rezultat në planet tuaja? A nuk ju shërben si mësim rezultati i mbështetjes për të ashtuquajturën stabilokraci të zonjës Merkel? A mendon zonja Merkel se vendet e Ballkanit Perëndimor janë stabile? A e mendoni edhe ju këtë? A është e mundur fare stabiliteti pa demokraci, sidomos në një tirani?
Pas një hipokrizie kaq të dukshme, a nuk e keni ende të qartë pse në protesta nuk shihen më flamuj të Bashkimit Evropian? Kur do të përpiqet politika juaj dhe e Komisionit, pjesë e të cilit jeni, ta ndihmojë popullin e Serbisë në mënyrë më pak hipokrite në përballjen me një tirani që i ka rrënjët në vitet ’90? A i kemi harruar mësimet historike të asaj kohe, apo ato të periudhës para Luftës së Dytë Botërore?
Sa kushton hipokrizia e interesave të vogla? Pse interesi i popullit të Serbisë për të jetuar dhe punuar në një shtet demokratik, të ndërtuar mbi respektimin e ligjit, kushtetutës, gjyqësorit të pavarur dhe medias së lirë, qenka më pak i rëndësishëm se marrëveshjet pas dyerve të mbyllura me tiranin?
Kjo është një pyetje së cilës edhe ju, në një moment, do të duhet t’i jepni përgjigje.
Nënshkruar:
Një qytetar i shqetësuar i Serbisë, Evropës dhe botës. /Përshtatur nga Danas/
Lini një Përgjigje