FLASH
Shkruar nga Eman Abu Zayed
Mobilizimi masiv për Palestinën në të gjithë Italinë pati jehonë në Gaza. Jemi vërtet mirënjohës...
Të hënën e kaluar, isha në rrugë duke u përpjekur të kapja sinjal interneti në Nuseirat, në Rripin qendror, diçka që është bërë pothuajse e pamundur në Gaza. Shtëpia jonë sapo ishte bombarduar për herë të tretë gjatë luftës dhe ne ishim detyruar të iknim për herë të dhjetë. Sapo kisha humbur gjithçka përsëri.
Zemra ime ishte e rënduar nga pikëllimi dhe gjithçka përreth meje më kujtonte humbjen që na kishte ndodhur.
Kur më në fund arrita të lidhesha, video, foto dhe mesazhe audio nga Italia më mbushën telefonin. Pashë turma njerëzish që marshonin nëpër rrugë, duke valëvitur flamuj palestinezë dhe duke kënduar së bashku për lirinë tonë.
Pashë sheshe të mbushura me banderola që shkruanin "Ndalojeni Luftën" dhe "Lironi Palestinën", dhe fytyra që tregonin një përzierje zemërimi dhe shprese. Ata po përpiqeshin të na dërgonin një mesazh: ju dëgjojmë, ne qëndrojmë me ju.
Ndjeva një gëzim të jashtëzakonshëm.
Ishte hera e parë që shihja protesta pro-palestineze në një shkallë dhe ndikim të tillë. Sindikatat e pavarura italiane kishin thirrur një grevë 24-orëshe dhe italianët kishin reaguar masivisht.
Në më shumë se 70 komuna italiane, njerëzit dolën në rrugë për të na treguar se u interesonte Gaza, se mbështesnin kauzën tonë, se donin një fund të menjëhershëm të gjenocidit.
Ky nuk ishte një komb me shumicë myslimane ose arabe. Ishte një vend perëndimor, qeveria e të cilit refuzon të njohë një shtet palestinez dhe vazhdon të mbështesë Izraelin. E megjithatë, populli italian doli për ne, për të shprehur solidaritetin e tij me ne.
Ky mobilizim tregon se solidariteti me palestinezët nuk kufizohet vetëm tek ata që janë afër nesh ose nga i njëjti sfond kulturor, por shtrihet tek njerëz nga e gjithë bota, madje edhe në vendet ku elitat politike vazhdojnë ta mbështesin Izraelin.
Në Gaza, këto skena të solidaritetit italian u përhapën nga telefoni në telefon, duke sjellë një rreze shprese mes rrënojave, urisë dhe bombave. Njerëzit po i dërgonin këto video në aplikacionet e bisedës, duke parë me habi turmat italiane.
Këto imazhe dhe pamje filmike sollën buzëqeshje të rralla në shumë fytyra palestineze. Ndjesia se nuk jemi plotësisht të braktisur, se bota e jashtme po mobilizohet për të ndaluar luftën, u përhap.
Gjatë javës së kaluar, kam ndjekur nga afër edhe Flotiljen Sumud që po shkon drejt Gazës. Qeveria italiane ushtroi presion të madh mbi delegacionin prej 50 qytetarësh italianë që të dorëzoheshin. Shumica e tyre refuzuan dhe tani ndodhen në anije të ndryshme që po shkojnë drejt nesh.
Gjithashtu, pata mundësinë të komunikoja me disa gazetarë italianë në bordin e anijes, të cilët ndanë me mua fjalë plot inkurajim dhe shpresë, duke na siguruar se nuk jemi vetëm dhe se ka nga ata që vazhdojnë të luftojnë për ne, pavarësisht distancave dhe sfidave.
Protestat dhe flotilja nuk kanë qenë e vetmja rreze shprese nga Italia që më ka mbërritur. Në qershor, pasi lexuan disa nga artikujt e mi, dy italianë, Pietro dhe Sara, si dhe Fadi, një palestinez që jetonte në Itali, më kontaktuan.
Mbështetja e tyre nuk kufizohej vetëm në fjalë; ishte e prekshme. Ata më ndihmuan të ndaja shkrimet e mia në mënyrë që ato të arrinin më shumë njerëz. Ata gjithashtu interesoheshin vazhdimisht, duke pyetur për mua dhe familjen time dhe duke më dërguar mesazhe plot shpresë dhe inkurajim.
Në gusht, me ndihmën e miqve të mi, arrita ta botoj historinë time personale në gazetën italiane Il Manifesto, duke ndarë vuajtjet dhe rezistencën tonë me mijëra lexues.
Përpara luftës, nuk dija shumë për Italinë. E dija që ishte një vend i bukur me një histori interesante dhe njerëz miqësorë. Por kurrë nuk e prisja të shihja italianët të mobilizoheshin për Palestinën, duke dalë në rrugë në numër të madh në mbështetje të nesh.
Sot, ndiej admirim dhe vlerësim për popullin italian. Pjesëmarrja e tyre në protesta, mbështetja e tyre personale dhe roli i tyre në nisma si Flotilja Sumud më kanë bërë vërtet të ndiej se kauza jonë nuk është larg zemrave të njerëzve në mbarë botën, se solidariteti ndërkombëtar nuk është vetëm fjalë, por veprime të vërteta.
Shpresoj të shoh protesta të ngjashme në vende të tjera, të ndiej se pjesa tjetër e botës i sheh vërtet vuajtjet tona dhe mbështet të drejtën tonë për jetë, liri dhe dinjitet.
Popullit italian, dhe të gjithë të tjerëve që mobilizohen për Gazën, dua t'u them: Ju shohim, ju dëgjojmë, na i mbushni zemrat me gëzim. /Përshtatur nga Aljazeera/
Lini një Përgjigje