FLASH
Shkruar nga PamfletiNë mungesë të një presioni të bashkuar ndërkombëtar dhe një strategjie të përbashkët, rruga drejt paqes duket më e largët se kurrë.
Presidenti amerikan nuk përmendi ndonjë shtrëngim të sanksioneve, siç është mbështetur nga evropianët, por shpresoi për negociata të drejtpërdrejta midis Rusisë dhe Ukrainës, me qëllim një armëpushim dhe paqe, kushtet e të cilave do të diskutohen midis dy vendeve.
Dy orë intervistë dhe asnjë rezultat konkret.
Megjithatë, në Uashington dhe Moskë, biseda e re telefonike midis Donald Trump dhe Vladimir Putin të hënën, më 19 maj, u paraqit në një dritë pozitive, duke shërbyer një narrativë të ndryshme. Asnjëri udhëheqës nuk dëshiron të pranojë një ndërprerje dhe një dështim në afrimin e tyre, ndërsa presidenti amerikan po kërkon më kot të arrijë një armëpushim të zgjatur në Ukrainë, apo edhe një zgjidhje të konfliktit. "Ka ego të mëdha të përfshira, por mendoj se diçka do të ndodhë ", shpjegoi Donald Trump në mbrëmje, sikur të ishte thjesht një çështje karakteri.
Trump shmangu përmendjen e çdo mase të re ndëshkuese ndaj Rusisë, duke zgjedhur një ton pajtues dhe duke nxitur negociata të drejtpërdrejta midis Moskës dhe Kievit. Në vend që të mbështeste linjën e ashpër evropiane që kërkon shtim të sanksioneve si mjet presioni, ai e cilësoi luftën si një çështje evropiane dhe sinjalizoi se SHBA mund të tërhiqet nga përpjekjet për ndërmjetësim nëse palët nuk gjejnë rrugën drejt paqes. Kjo qasje është interpretuar nga shumë si një largim strategjik nga angazhimi aktiv dhe si një mënyrë për të zhvendosur barrën e përgjegjësisë tek palët ndërluftuese.
Putin, nga ana e tij, u shfaq i përmbajtur. Ai nuk bëri ndonjë ofertë konkrete, por falënderoi SHBA për përfshirjen, duke theksuar nevojën për të përcaktuar rrugën më efektive drejt paqes. Në mënyrë simbolike, Moska propozoi përgatitjen e një memorandumi për një armëpushim të përkohshëm dhe një plan për negociata të mëtejshme, por që nuk përmban garanci për një ndalim të menjëhershëm të luftimeve. Një hap i tillë shihet më shumë si një përpjekje për të fituar kohë dhe për të ruajtur kontrollin mbi narrativën ndërkombëtare. Në këtë sfond, Trump njoftoi gjithashtu se Papa Leo XIV do të ishte i gatshëm të priste negociatat në Vatikan, por pozicionimi i mëparshëm i Selisë së Shenjtë në favor të Ukrainës e bën të vështirë pranimin e tij nga ana e Moskës.
Ndërkohë, presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky deklaroi se është i gatshëm të negociojë pa parakushte në Vatikan, Turqi apo Zvicër. Ai vuri në dukje se tërheqja e SHBA nga përpjekjet për paqe do të ishte një dhuratë për Putinin. Një ndjesi zhgënjimi po rritet gjithashtu në Shtëpinë e Bardhë, ku mungesa e progresit dhe refuzimi i Rusisë për të bërë lëshime janë bërë gjithnjë e më shqetësuese. Nënpresidenti J.D. Vance deklaroi hapur se SHBA gjendet në një “lidhje të vogël” dhe se mund të largohet nga procesi diplomatik nëse nuk ka përparim të dukshëm. Ai theksoi se Rusia po kërkon shumë dhe se Putini nuk duket të ketë një strategji të qartë për t’u tërhequr nga lufta.
Në këtë klimë, Europa mbetet e ndarë. Disa liderë evropianë, si Emmanuel Macron dhe Ursula von der Leyen, kanë shprehur rezerva ndaj qasjes së Trump dhe kanë frikë se largimi i SHBA nga skena do të dobësonte pozicionin perëndimor. Një tjetër moment simbolik ishte mungesa e përfshirjes së kryeministrit britanik Keir Starmer në një apel të përbashkët evropian, çka nënkupton përçarje të mundshme edhe brenda vetë bllokut perëndimor. Ndërkohë, Moska dhe Kievi kanë rënë dakord për një shkëmbim të të burgosurve në një raport 1000 me 1000, një masë që megjithëse nuk ndryshon balancën e përgjithshme, krijon ndjesinë e një progresi humanitar dhe diplomatik.
Në thelb, diplomacia amerikano-ruse po lëviz në mënyrë të vakët dhe pa angazhime konkrete. Trump prezantohet si një lider që e sheh paqen si çështje vullneti dhe karakteri, por që në mungesë të përparimit preferon të tërhiqet. Putin, nga ana tjetër, përdor një gjuhë më të kujdesshme, duke e ruajtur status quo-në dhe duke i ofruar Perëndimit vetëm lëshime minimale, pa i ndryshuar qëllimet strategjike. Kjo situatë pasqyron më shumë një lodhje diplomatike dhe një diplomaci që endet në vend, se sa një përpjekje të sinqertë për paqe. Ndërkohë, Ukraina mbetet e ekspozuar mes një lufte që vazhdon dhe një Perëndimi që po lëkundet mes përfshirjes dhe tërheqjes. Në mungesë të një presioni të bashkuar ndërkombëtar dhe një strategjie të përbashkët, rruga drejt paqes duket më e largët se kurrë./ Pështatur nga Le Monde
Lini një Përgjigje