FLASH
Shkruar nga Mario Lavia
Dy brigjet e Atlantikut nuk kanë qenë kurrë kaq larg dhe Italia e Melonit, këtë herë, qëndron në njërën anë, atë evropiane. Të paktën deri në kthesën e radhës...
Ajo me të kuqe flakëruese, ai me blu presidenciale: ‘Giorgia!’. Një përqafim i ekspozuar, një afrim i rrallë, i parë kurrë më parë. Çaste të shkurtra si në filmat e Claude Lelouch. Për efekt mediatik, në shkallët e Elizesë u pa një çift i ri evropian: Giorgia Meloni dhe Emmanuel Macron. Ka gjasa që ajo, brenda vetes, të ushqejë për presidentin francez të njëjtën antipati si gjithmonë, por kjo nuk është ajo që ka rëndësi. Lajmi është se kryeministrja nuk ka qenë kurrë kaq e gatshme si tani, dhe Macron e ka pritur si birin plangprishës: ura të arta për ish-armikun që, në një farë mënyre, vjen në Canossa. Sigurisht, Melonit iu deshën tre vite për të arritur këtu.
Po, në disa mbledhje të të vullnetshmëve ajo kishte marrë pjesë, fizikisht dhe shpesh në distancë, në Paris dhe në Londër, por gjithmonë me atë pamje të vrenjtur, kurrë në rehati mes të mëdhenjve të Evropës, gjithmonë e ftohtë, duke shfaqur vazhdimisht baraslargësi mes Evropës dhe Amerikës. Ura e famshme, të cilën tani kryeministrja duhet në një farë mënyre ta rindërtojë pas bombardimit të Donald Trump. Dhe Meloni nuk mund të bëjë tjetër veçse të nisë sërish nga Evropa: nga Macron, Keir Starmer, Friedrich Merz.
Ka nga ata që presin, në këtë shtysë evropianiste, që në Bruksel grupi i krijuar nga Giorgia, ECR, të mund të afrohet, deri në bashkim?, me popullorët. Do të ishte një risi e rëndësishme, që do të kishte pasoja edhe në Itali, me një afrim automatik me Forza Italia dhe një distancim përkatës, të mëtejshëm nga Lega. Nga ana tjetër, Meloni nuk ka alternativa. E djegur karta sovraniste dhe trumpiane, ajo nuk mund të bëjë tjetër veçse të shikojë drejt qendrës.
Të heqësh qafe erën MAGA është jetike nga pikëpamja elektorale. Me kusht që ajo të ketë fleksibilitetin strategjik të nevojshëm, deri tani të munguar, duhet të përpiqet të hapë një fazë të re të aventurës së saj politike, duke sfiduar akuzën e pashmangshme për mospërputhje. Për momentin, kryeministrja është vendosur në gjurmët e vendeve të mëdha evropiane. Nuk është pak.
Mbledhja e të Vullnetshmëve, të katërt (Franca, Gjermania, Mbretëria e Bashkuar dhe Italia) plus dhjetëra vende të lidhura, kaloi pa shumë probleme. Macron dhe Starmer kishin dhënë tashmë përgjigje për gjithçka. Që nga java e ardhshme do të nisë misioni i udhëhequr nga britanikët dhe francezët për të mbështetur hapjen e ngushticës së Hormuzit, tashmë e premtuar nga Teherani. Vendi ynë është pjesë. Ka thënë kryeministrja: «Italia ofron gatishmërinë e saj për të vënë në dispozicion njësi të saj detare, mbi bazën e një autorizimi parlamentar, për ato që janë rregullat tona kushtetuese. Është një angazhim në përputhje me misionet Aspides dhe Atalanta».
Trump, natyrisht, është irrituar edhe më shumë: ai dëshiron që paqja, nëse do të jetë e tillë, t’i atribuohet tërësisht atij. Roma është vënë në shënjestër. Me vonesë të fajshme, tani Trump konsiderohet gjysmë i çmendur dhe, megjithatë, ose pikërisht për këtë arsye, një rikuperim i marrëdhënieve duket shumë i largët. Diplomacitë kanë peshë relative dhe marrëdhënia personale mes “shefit” amerikan dhe kryeministres italiane ka përfunduar.
Evropianët janë shpallur të përjashtuar nga Trump, i cili i ka ftuar me mirësjellje të qëndrojnë larg. Por Evropa nuk mendon aspak kështu. Dy brigjet e Atlantikut nuk kanë qenë kurrë kaq larg dhe Italia e Melonit, këtë herë, qëndron në njërën anë, atë evropiane. Të paktën deri në kthesën e radhës./Përshtati "Pamfleti" nga "Linkiesta"
Lini një Përgjigje