FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Seine neue Sicherheitsstrategie liefert einige Hinweise. Zwei Jahrhunderte nach der Monroe-Doktrin betrachtet Washington die westliche Hemisphäre immer noch als seinen Hinterhof, in dem es sich „frei bewegen“ und nach Belieben intervenieren kann.
Vor zwei Jahrhunderten erklärte US-Präsident James Monroe die westliche Hemisphäre für europäische Mächte zur Sperrzone – eine Maßnahme, die in den Geschichtsbüchern als „Monroe-Doktrin“ bekannt werden sollte.
Mit dieser Ankündigung wurde der Grundstein für eine neue Ära der US-Dominanz und „Polizeiarbeit“ in der Region gelegt.
In den darauffolgenden Jahrzehnten fand fast ein Drittel der knapp 400 US-Interventionen weltweit in Lateinamerika statt. Die Vereinigten Staaten stürzten Regierungen, die sie als unfreundlich einstuften, oder setzten Gewalt ein, die später von internationalen Gerichten für illegal erklärt wurde.
Im Jahr 2013 verkündete der damalige US-Außenminister John Kerry, dass „die Ära der Monroe-Doktrin vorbei ist“. Dies signalisierte einen Wandel hin zur Behandlung der Region als Partner und nicht als Einflusssphäre.
Die von der Trump-Regierung vergangene Woche veröffentlichte Nationale Sicherheitsstrategie hat diese alte Doktrin nun jedoch offiziell wiederbelebt.
Dies trägt dazu bei, die interventionistischen Maßnahmen der Regierung in der Region in den vergangenen zwei Monaten zu erklären, von tödlichen Angriffen auf Schiffe in der Karibik bis hin zum selektiven Einsatz von Sanktionen und Begnadigungen.
Warum ist Lateinamerika so wichtig?
In gewohnt arroganter Manier verkündet das Dokument offen eine „Folge“ der Monroe-Doktrin und erhebt die westliche Hemisphäre zur obersten internationalen Priorität der USA. Die Zeiten, in denen der Nahe Osten die amerikanische Außenpolitik dominierte, seien „zum Glück vorbei“, heißt es darin.
Das Dokument verknüpft die Sicherheit und den Wohlstand der USA direkt mit der Aufrechterhaltung der US-Dominanz in Lateinamerika. So zielt es beispielsweise darauf ab, China und anderen Mächten den Zugang zu wichtigen strategischen Ressourcen in der Region zu verwehren, wie Militäranlagen, Häfen, kritischen Mineralien und Cyberkommunikationsnetzen.
Der entscheidende Punkt ist, dass hier die harte Rhetorik der Trump-Regierung über „Narko-Terroristen“ mit dem Großmachtwettbewerb zwischen den USA und China verknüpft wird.
Er hält eine robustere militärische Präsenz der USA und diplomatischen Druck für notwendig, um die Drogenkartelle in Lateinamerika zu bekämpfen und Seewege, Häfen und kritische Infrastrukturen vor chinesischem Einfluss zu schützen.
Wie Strategie Trumps Handeln erklärt
Monatelang hat die Trump-Regierung Razzien gegen mutmaßliche Drogenschiffe in der Karibik und im östlichen Pazifik durchgeführt und dabei Dutzende von Menschen getötet.
Völkerrechtsexperten und Menschenrechtsbeauftragte sagen, die Angriffe verstießen gegen internationales Recht. Der US-Kongress hat keinen bewaffneten Konflikt in diesen Gewässern autorisiert, dennoch wurden die Angriffe als notwendig dargestellt, um die USA vor „Narko-Terroristen“ zu schützen.
Presidenti venezuelian Nicolás Maduro është cilësuar gjithashtu si “narkodiktator”, megjithëse Venezuela është një lojtar i vogël në rrjedhën e drogës drejt SHBA-së.
Më 2 dhjetor, Presidenti Donald Trump u tha gazetarëve se çdo vend që ai beson se prodhon ose transporton drogë në SHBA mund të përballet me një sulm ushtarak. Kjo përfshin jo vetëm Venezuelën, por edhe Meksikën dhe Kolumbinë.
Po atë ditë, Trump i dha falje edhe Juan Orlando Hernández , ish-presidentit të Hondurasit. Ai ishte dënuar me 45 vjet burg për ndihmën në transportimin e qindra ton kokainë në SHBA.
Strategjia e re e Sigurisë Kombëtare përpiqet të shpjegojë logjikën që qëndron pas këtyre veprimeve kontradiktore. Ajo thekson nevojën për të mbrojtur "interesat thelbësore kombëtare" të SHBA-së dhe thekson: “Politika e jashtme e Presidentit Trump […] nuk bazohet në ideologjinë tradicionale politike. Ajo motivohet mbi të gjitha nga ajo që funksionon për Amerikën — ose, me dy fjalë, 'Amerika e Para'”.
Brenda kësaj logjike, Hernandez u fal sepse ai ende mund t'u shërbejë interesave të SHBA-së. Si një ish-president me lidhje të thella me elitat dhe forcat e sigurisë të Hondurasit, ai është pikërisht lloji i klientit besnik dhe të djathtë ekstrem që Trump dëshiron në një vend që strehon personel ushtarak amerikan dhe mund të ndihmojë në policimin e rrugëve të migracionit për në SHBA.
Trump ndërhyri për ta liruar Hernandezin vetëm disa ditë para zgjedhjeve në Honduras , duke mbështetur rrjetet konservatore që ai dikur drejtonte për të mbështetur kandidatin e preferuar të Trump për president, Nasry Asfura.
Në llogaritjen “Amerika e Para” të Trump, falja e Hernandez dërgon gjithashtu disa sinjale të qarta. Partnerët e bindur shpërblehen. Dhe pushteti, jo parimi, përcakton politikën e SHBA-së në rajon.
Obsesioni me Venezuelën
Strategjia e re e sigurisë shpjegon obsesionin e Trump me Venezuelën, në veçanti.
Venezuela ka rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë dhe një vijë të gjatë bregdetare në Detin e Karaibeve, i cili është një rrugë detare jetësore për mallrat amerikane që udhëtojnë përmes Kanalit të Panamasë.
Nën sanksionet e SHBA-së për vite me radhë, Venezuela nënshkroi disa marrëveshje energjie dhe minierash me Kinën, përveç Iranit dhe Rusisë. Për Pekinin, në veçanti, Venezuela është si një burim energjie ashtu edhe një pikëmbështetje në hemisferë .
Strategjia e Sigurisë Kombëtare e administratës Trump e bën të qartë se kjo është e papranueshme për Shtetet e Bashkuara. Edhe pse Venezuela nuk përmendet askund në dokument, strategjia aludon në faktin se Kina ka bërë përparime me udhëheqës me mendje të ngjashme në rajon:
Some foreign influences will be difficult to reverse, given the political alignments between some Latin American governments and some foreign actors.
Einem aktuellen Bericht zufolge versucht Maduros Regierung derzeit eine drastische geopolitische Neuausrichtung. Die New York Times berichtet, dass Maduros Regierung den USA eine dominante Beteiligung an ihren Öl- und Goldvorkommen angeboten hat, um die Exporte von China wegzulenken. Sollte sich dies bewahrheiten, wäre es ein klarer Versuch, die Trump-Administration zu beschwichtigen und Venezuelas internationale Isolation zu beenden.
Viele glauben jedoch, dass die Trump-Regierung einen Regimewechsel anstrebt.
Die venezolanische Oppositionsführerin María Corina Machado, die 2025 den Friedensnobelpreis erhielt, wirbt bei amerikanischen Investoren für eine Zukunft nach Maduro und beschreibt eine „1,7 Billionen US-Dollar (2,5 Billionen australische Dollar) schwere Gelegenheit“, Venezuelas Öl-, Gas- und Infrastruktur zu privatisieren.
Für amerikanische und europäische Konzerne ist die Botschaft klar: Ein Regimewechsel kann großen Reichtum freisetzen.
Lateinamerikas uneinheitliche Reaktion
Regionale Organisationen sind weiterhin gespalten oder geschwächt und haben es bisher nicht geschafft, eine gemeinsame Antwort auf die Trump-Regierung zu finden. Auf einem kürzlich stattgefundenen regionalen Gipfeltreffen riefen die Staats- und Regierungschefs zwar zum Frieden auf, vermied es aber, die Angriffe der USA auf Lateinamerika zu verurteilen.
Stattdessen sind die Regierungen gezwungen, sich einzeln mit Trump auseinanderzusetzen. Einige hoffen, als Freunde behandelt zu werden; andere fürchten, als „Drogenstaaten“ gebrandmarkt zu werden.
Zwei Jahrhunderte nach der Monroe-Doktrin betrachtet Washington die westliche Hemisphäre immer noch als seinen eigenen Einflussbereich, in dem es sich „frei bewegen“ und nach Belieben eingreifen kann. /Adaptiert von The Conversation/
Thelbi i Doktrinës Monroe është siguria territoriale e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Përfitimi ekonomik i ShBA nga Amerika Latine është i vogël, por aspekti strategjik është jashtëzakonisht i rëndësishëm. Për ShBA, ideja që një shtet me sadopak potencial ushtarak jashtë rajonit instalohet në afërsi tokësore me atë, shkakton reagim të menjëhershëm. ShBA po reagon ndaj Venezuelës pasi kjo ka ndërtuar një aleancë të hapur me Iranin, Rusinë, dhe sëbashku me Kolumbinë dhe Panamanë kanë dhënë shumë konçesione Kinës. Mjaftoi një përshkallëzim i vogël i Trump që Kanali i Panamasë të kalojë në menaxhim dhe kontroll direkt e indirekt të ShBA. Panamaja ka qënë për rreth një shekull një provincë e Kolumbisë. Sot janë të pavarur e të sigurtë përsa kohë nuk lejojnë territorin e tyre të kthehet në kërcënim ndaj ShBA. Drejtuesit e Venzuelës me shumë gjasa, me shtyrjen e Rusisë dhe Kinës, po testojnë ShBA. E papranueshme, dhe ka shumë gjasa që pikërisht për këtë mendjelehtësi, ShBA do të rrëzojë Maduron. Venezuela ka rreth njëzet vite që sundohet nga komunistë, por përveç sanksioneve, ShBA nuk ka eskaluar. Këtë rradhë është ndryshe pikërisht se Venezuela nuk e ka kuptuar politikën amerikane ose e ka provokuar. (Ju kujtohet Enveri?) Këtu ndahet shapi nga sheqeri. Trump nuk e ka problem me kë punon, ndonëse hiqet si konservator, miqtë më të mirë i ka pasur gjirhmonë demokratë të majtë. Por kur kërcënohet ShBA, mendo gjithmonë Doktrinën Monroe, që në thelb është siguria territoriale e ShBA, dhe e gjen përgjigjen. Një element shtesë disi i vlefshëm për kohën tonë është personal për Donald Trump. Ai nuk i honeps dhe i urren drogat, pasi një vëlla i tij vdiq për shkak të mbidozës në vitet 80të. Prandaj ai bën çfarë mundet të luftojë hyrjen e tyre në ShBA. Nuk e ka problem nëse meksikanët apo kolombianët i përdorin për vete. Por nuk do që të hyjnë në ShBA.
Fuck U.S!
Normale me plackit resurse natyrore, me majt nen hegjomoni rajonin, ti i pasur un i pasur ska vler pasuria ime, ti duhet jesh skllav puntor imi qe pasuria ime ket vler. Ky osht kapitalizmi ameriqen.