FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi
Der amerikanische Präsident versprach, die Kriege zu beenden, doch die Konfrontation mit dem Iran stellt Washington vor eine unbeantwortete Frage: Wie gewinnt man einen Konflikt, der weder ein klares Ziel noch eine Ausstiegsstrategie hat?
Donald Trump baute sein politisches Comeback auf einem einfachen und wirkungsvollen Versprechen auf: Amerika würde keine endlosen Kriege mehr führen. Er warf dem Washingtoner Establishment vor, Billionen von Dollar in Afghanistan, im Irak und im Nahen Osten verschwendet zu haben, ohne Frieden, Sicherheit oder internationale Anerkennung zu erreichen.
Doch heute sieht sich seine Regierung genau dem gegenüber, was Trump angeblich vermeiden wollte: einem kostspieligen Krieg ohne definiertes Endziel und ohne glaubwürdigen Ausweg.
Der Konflikt mit dem Iran ist längst keine begrenzte Machtdemonstration mehr. Auch handelt es sich nicht um eine kurzfristige Operation zur Neutralisierung einiger weniger Militär- oder Atomanlagen. Er hat sich zu einer strategischen Krise entwickelt, die die Vereinigten Staaten in einen offenen Konflikt mit einer Regionalmacht mit über 90 Millionen Einwohnern, einem Netzwerk von Verbündeten, Raketenkapazitäten und realen Möglichkeiten, die Weltwirtschaft anzugreifen, geführt hat.
Laut Angaben des Pentagons an den US-Senat belaufen sich die Kriegskosten auf rund 37,5 Milliarden US-Dollar, während die Regierung zusätzliche Mittel in Milliardenhöhe beantragt. Republikanische und demokratische Abgeordnete äußerten sich besorgt über das Fehlen einer klaren Strategie, die stetig steigenden Kosten und die Möglichkeit einer weiteren Ausweitung des amerikanischen Engagements.
Der größte Preis dieses Krieges lässt sich jedoch nicht allein in Dollar bemessen. Er bemisst sich am Verlust der strategischen Glaubwürdigkeit der Vereinigten Staaten.
Ein Krieg ohne Definition von Sieg
Das grundlegende Problem der Trump-Regierung ist, dass sie noch immer nicht erklärt hat, was sie unter „Sieg“ versteht.
Ist das Ziel die Zerstörung des iranischen Atomprogramms? Der Sturz des Regimes? Die Öffnung der Straße von Hormus? Die Schwächung der Revolutionsgarde? Der Abschluss eines neuen Abkommens? Oder einfach nur die Zwingung Teherans, die amerikanischen Bedingungen zu akzeptieren?
Es handelt sich nicht um dieselben Ziele. Jedes erfordert unterschiedliche Mittel, Fristen und Kosten.
Ein Atomprogramm kann angegriffen werden, wissenschaftliches Wissen jedoch nicht. Ein Regime kann geschwächt werden, sein Sturz kann aber Chaos, Bürgerkrieg oder gar eine noch radikalere Struktur nach sich ziehen. Eine Seeroute lässt sich vorübergehend wieder öffnen, aber nicht dauerhaft allein mit Flugzeugträgern und Raketen sichern.
Trump hat sich der Sprache der Ultimaten, der „Zerstörung“ und der bedingungslosen Kapitulation bedient. Doch maximale Rhetorik ist keine Strategie.
Sa më të mëdha të jenë kërkesat publike të Uashingtonit, aq më e vështirë bëhet arritja e një kompromisi pa u interpretuar si tërheqje. Presidenti amerikan e ka vendosur veten në një kurth: nëse vazhdon luftën, kostot rriten; nëse pranon një marrëveshje më të kufizuar, rrezikon të duket sikur është tërhequr nga premtimet e tij.
Kjo është dilema e vërtetë amerikane.
Trump ngatërroi superioritetin ushtarak me kontrollin politik
Shtetet e Bashkuara kanë një epërsi ushtarake dërrmuese ndaj Iranit. Por epërsia në qiell nuk garanton kontroll mbi rezultatin politik në terren.
Kjo është një nga mësimet më të vjetra të ndërhyrjeve amerikane në Lindjen e Mesme. Uashingtoni mund të rrëzojë qeveri, të shkatërrojë infrastruktura dhe të eliminojë drejtues ushtarakë. Ajo që nuk mund të bëjë lehtësisht është të përcaktojë se çfarë vjen më pas.
Administrata Trump duket se ka supozuar se goditjet e forta do ta detyronin Iranin të kapitullonte. Por një shtet nuk reagon vetëm sipas llogarive ekonomike. Ai reagon edhe sipas logjikës së mbijetesës politike, prestigjit kombëtar dhe nevojës së regjimit për të mos u dukur i dobët.
Për Teheranin, dorëzimi përballë një ultimatumi amerikan mund të jetë më i rrezikshëm për mbijetesën e sistemit sesa vazhdimi i luftës.
Pikërisht këtu qëndron gabimi themelor i Trump: ai e trajtoi Iranin si një palë në një negociatë biznesi, ku presioni maksimal do ta detyronte kundërshtarin të pranonte marrëveshjen. Por shtetet, sidomos kur ndihen të kërcënuara në ekzistencën e tyre, nuk sillen si kompani pranë falimentimit.
Ato mund të pranojnë kosto të jashtëzakonshme vetëm për të dëshmuar se nuk janë nënshtruar.
Hormuzi, pika ku lufta u bë problem botëror
Ngushtica e Hormuzit është nyja ku gabimi amerikan u shndërrua në krizë globale.
Nëpërmjet kësaj rruge kalon një pjesë e konsiderueshme e furnizimit botëror me naftë. Çdo ndërprerje e zgjatur prek çmimet e energjisë, transportin, prodhimin industrial, bujqësinë dhe inflacionin.
Kriza nuk mbetet në Teheran, Uashington apo Tel Aviv. Ajo shkon në faturën e energjisë së një familjeje europiane, në çmimin e karburantit dhe në koston e ushqimeve në vendet e varfra.
Raportimet ndërkombëtare tregojnë se operacioni amerikan, që fillimisht kishte ambicie shumë më të gjera, është përqendruar gjithnjë e më shumë në përpjekjen për të garantuar lundrimin në Hormuz. Kjo tregon se Irani, edhe pa qenë në gjendje të barazohet ushtarakisht me SHBA-në, ka arritur ta zhvendosë konfliktin në terrenin ku mund t’i shkaktojë kundërshtarit dëmin më të madh ekonomik dhe politik.
Kjo është fuqia e luftës asimetrike: pala më e dobët nuk ka nevojë të mposhtë flotën amerikane. Mjafton të rrisë rrezikun e lundrimit, kostot e sigurimit dhe pasigurinë në tregje.
Në këtë kuptim, Irani nuk ka nevojë të fitojë një luftë klasike. Atij i mjafton ta bëjë fitoren amerikane tepër të shtrenjtë.
Dështimi i “presionit maksimal”
Trump u tërhoq nga marrëveshja bërthamore me Iranin në vitin 2018, me argumentin se ajo ishte e dobët dhe se presioni ekonomik do ta detyronte Teheranin të pranonte kushte më të forta.
Rezultati ishte i kundërt.
Irani e zgjeroi programin e tij bërthamor, tensionet rajonale u rritën dhe hapësira diplomatike u ngushtua. Në vend që të ndërtonte një marrëveshje më të fortë mbi bazën e mekanizmit ekzistues, Trump shkatërroi instrumentin e vetëm që kufizonte në mënyrë të verifikueshme aktivitetin bërthamor iranian.
Tani, pas vitesh presioni, sanksionesh dhe konfrontimi, Uashingtoni po kërkon me forcë ushtarake atë që nuk arriti ta siguronte me diplomaci.
Kjo nuk do të thotë se marrëveshja e mëparshme ishte e përsosur. Ajo nuk trajtonte plotësisht programin raketor iranian, aktivitetet e Teheranit në rajon apo mbështetjen për grupet e armatosura.
Por diplomacia nuk është zgjedhja mes marrëveshjes së përsosur dhe luftës. Shpesh është zgjedhja mes një marrëveshjeje të papërsosur dhe një konflikti të pakontrollueshëm.
Trump e hodhi poshtë të parën pa pasur një plan për të shmangur të dytën.
Një president i kapur nga retorika e vet
Dështimi i Trump nuk është vetëm operacional. Ai është edhe politik.
Presidenti që premtoi se do t’i jepte fund luftërave të pafundme tani duhet t’u shpjegojë amerikanëve pse vendi po shpenzon dhjetëra miliarda dollarë në një konflikt të ri.
Presidenti që premtoi uljen e çmimeve duhet të përballet me pasojat ekonomike të tronditjeve në tregjet e energjisë.
Presidenti që u paraqit si mjeshtër i marrëveshjeve ende nuk ka prodhuar asnjë marrëveshje.
Sondazhet dhe raportimet e fundit tregojnë rritje të pakënaqësisë publike ndaj menaxhimit të konfliktit dhe shqetësim brenda vetë kampit konservator për pasojat në zgjedhjet e ndërmjetme. Lufta ka filluar të kthehet nga një demonstrim force në një barrë elektorale për republikanët.
Trump ka ndërtuar pjesën më të madhe të autoritetit të tij politik mbi imazhin e liderit që nuk tërhiqet. Por në diplomaci, paaftësia për t’u tërhequr nuk është gjithmonë forcë. Ndonjëherë është dobësia më e rrezikshme.
Një udhëheqës i përgjegjshëm duhet të dijë jo vetëm kur të përdorë forcën, por edhe kur ta kufizojë atë, kur ta shndërrojë avantazhin ushtarak në negociatë dhe kur të pranojë se objektivat maksimaliste nuk janë të realizueshme.
Dilema e madhe amerikane
Kriza me Iranin ekspozon një problem më të thellë të politikës së jashtme amerikane: hendekun mes fuqisë së jashtëzakonshme ushtarake dhe aftësisë gjithnjë e më të kufizuar për ta kthyer atë në rezultate politike të qëndrueshme.
Amerika mund të godasë pothuajse kudo në botë. Por nuk mund të prodhojë automatikisht rend, legjitimitet dhe stabilitet.
Ajo mund të shkatërrojë objektiva brenda disa orësh, por rindërtimi i një ekuilibri rajonal kërkon vite negociatash.
Mund të imponojë sanksione, por nuk mund t’i detyrojë gjithmonë kundërshtarët të dorëzohen.
Sie kann zwar die Unterstützung von Verbündeten suchen, kann aber nicht erwarten, dass diese die Kosten eines Krieges bedingungslos mittragen, zu dem sie nicht ausreichend konsultiert wurden.
Darüber hinaus lenkt jeder im Nahen Osten verbrachte Monat die Aufmerksamkeit, Munition und Ressourcen der USA von der Konkurrenz mit China und der Unterstützung von Verbündeten in Europa und im Indopazifik ab.
Peking und Moskau müssen nicht direkt intervenieren, um davon zu profitieren. Es genügt ihnen, wenn Washington militärische, finanzielle und diplomatische Ressourcen für einen weiteren langwierigen Konflikt aufwendet.
Folgen für Europa
Für Europa ist diese Krise eine weitere Mahnung an seine Energie- und strategische Abhängigkeit.
Eine weitere Eskalation könnte die Öl- und Gaspreise erhöhen, die europäische Industrie treffen und die Inflation anheizen.
Eine ernsthafte Allianz basiert zudem auf Konsultation, internationaler Rechtmäßigkeit und einer klaren Definition der Ziele.
Der Krieg muss am Verhandlungstisch beendet werden.
Trotz aller Rhetorik, Bombardierungen und Ultimaten wird der Konflikt in Verhandlungen enden. Die einzige Frage ist, wie viele Menschenleben, wie viele Milliarden und wie viel internationale Stabilität verloren gehen werden, bevor die Parteien diese Realität akzeptieren.
Ein dauerhaftes Abkommen würde überprüfbare Beschränkungen des iranischen Atomprogramms, Garantien für die Schifffahrt in der Straße von Hormus, Mechanismen zur Reduzierung regionaler Spannungen und eine schrittweise Lockerung der Sanktionen im Gegenzug für die Einhaltung der Verpflichtungen erfordern.
Keine der beiden Seiten würde alles bekommen.
Das ist aber das Wesen der Diplomatie: nicht die absolute Kapitulation des Gegners, sondern die Herbeiführung eines Ergebnisses, das weniger kostspielig ist als die Fortsetzung des Krieges.
Letztendlich liegt Trumps Versagen nicht darin, dass er Gewalt angewendet hat. In bestimmten Fällen kann militärische Macht Teil der Diplomatie und Abschreckung sein.
Das Versagen liegt darin, Gewalt anzuwenden, ohne eine realistische Definition von Sieg, ohne einen klaren Plan für die Zeit danach und ohne eine politische Strategie, um militärischen Druck in eine nachhaltigere Ordnung umzuwandeln.
Trump wollte einen schnellen Sieg, den er als persönlichen Triumph verkaufen konnte. Stattdessen hat er einen Konflikt herbeigeführt, der Amerika mit der Frage konfrontiert, die die Regierung seit ihrem Amtsantritt vermieden hat: Wie kann dieser Krieg enden?
Je länger es keine Antworten gibt, desto deutlicher wird, dass das Problem nicht nur der Iran ist. Das Problem ist eine Supermacht, die immer wieder in Konflikte eintritt, im Glauben, militärische Überlegenheit könne Strategie ersetzen.
Und das ist das große amerikanische Dilemma: Die Vereinigten Staaten haben zwar immer noch die Macht, fast jeden Krieg zu beginnen, verlieren aber die Fähigkeit, zu bestimmen, wie und mit welchem Ausgang er enden wird. / Broschüre
Donbole Trumpi I ka ditet e numeruara ne qeverisjen e USA-s.Kete Nentor merr goditjen paralajmeruese per ne KOSHIN E PLEHRAVE dhe per burg,per pedofili dhe KRIMINEL LUFTE. Ne 6 Nentor 2028 votohet dhe me 7 Nentor I vihen prangat ne duar.