FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Der sozialistische Sturm, der Madrid erfasst hat, kennt keine Familiengrenzen. In Tirana herrscht innerhalb derselben politischen Familie ruhiges Wetter. Die einzige Frage ist, ob der Wind jemals bis hierher wehen wird oder ob wir stärkere Dämme gebaut haben als die Spanier…
Pedro Sánchez steht vor dem schwierigsten Juni seiner politischen Karriere. Die rivalisierenden Parteien und die Medien haben kein Mitspracherecht mehr. Jetzt entscheiden die Gerichte. Drei Gerichtsverfahren gegen die engsten Vertrauten des spanischen Ministerpräsidenten werden nacheinander verhandelt.
Sein jüngerer Bruder, David Sánchez, steht unter Verdacht, dass eine sozialistische Gemeinde ihm 2017 eine Sonderposition verschafft hat. Die Frau des Premierministers, Begoña Gómez, muss vor Gericht die Verwendung staatlicher Gelder für eine persönliche Assistentin und die fragwürdige Finanzierung des von ihr geleiteten Masterstudiengangs erklären. Gegen den ehemaligen sozialistischen Premierminister José Luis Rodríguez Zapatero wird wegen Einflussnahme im Zusammenhang mit der finanziellen Rettung einer Fluggesellschaft ermittelt. Als ob das nicht genug wäre, hat die Guardia Civil gerade die Zentrale der Sozialistischen Partei in Madrid wegen des Verdachts illegaler Finanzierung durchsucht. Ein schwerer Schlag für die gesamte sozialistische Regierung.
Das ist der Sturm. Es geht nicht mehr um politische Anschuldigungen, die im Fernsehen hin und her geworfen und zerpflückt werden. Es geht um offizielle Gerichtsankündigungen, Verhandlungstermine und die Vorbereitung der Verteidigung durch die Anwälte. Die Familie des Premierministers, der ehemalige Premierminister und die Parteizentrale geraten gleichzeitig ins Visier.
Sánchez bezeichnet dies alles als „Schikanenaktion“, die von der extremen Rechten und bestimmten Medien organisiert werde. Es stellt sich heraus, dass die Organisation Manos Limpias, die die Anzeigen erstattet hat, tatsächlich schon seit Jahren politische Ziele über die Gerichte verfolgt. Dies reichte den spanischen Gerichten jedoch nicht aus, um die Anzeigen ohne weitere Untersuchung abzuweisen.
In Tirana kennt ein anderer Sozialist diese Art von Druck nur allzu gut. Edi Rama hat, anders als Sánchez, noch nie erlebt, dass ein Richter an seine Tür geklopft hat, auch nicht an die seines Bruders. Und es liegt nicht an fehlendem Material.
Olsi Rama, vëllai i kryeministrit shqiptar, ka lënë gjurmë në më shumë se një dosje penale. Në laboratorin e kokainës në Xibrakë. Në skemën ndërkombëtare të call-center-ave "Milton Group", të arrestuarit e kanë përmendur si "tutor" të aktivitetit në Shqipëri me pasoja të rënda për shtetasit spanjoll, gjerman, austriak etj. Në Gjermani, dosja është ende e hapur. Në Shqipëri, ndërkohë, SPAK-u e mbylli hetimin për Xibrakën me argumentin se nuk kishte prova. Emri i Olsit në dosjen "Milton Group" u hoq nga lista e të dyshuarve. Nuk u hetua.
Spanja dhe Shqipëria kanë dy drejtësi që nuk ngjajnë me njëra-tjetrën, kjo dihet. Të krahasosh institucionet e një demokracie të konsoliduar evropiane me ato të një vendi që ende përpiqet të bindë Brukselin se ka gjyqtarë të pavarur, është pothuajse e pahijshme. Megjithatë, këtu nuk bëhet fjalë për krahasim institucionesh. Bëhet fjalë për diçka më thelbësore: refleksin politik.
Socialistët spanjollë, pavarësisht gjithë fuqisë së tyre, nuk arritën ta ndalonin makinerinë gjyqësore. Ndoshta as nuk e provuan seriozisht, ngaqë e dinin që nuk mund ta bënin dot pa u dukur si pengues të drejtësisë. Socialistët shqiptarë, përkundrazi, nuk kanë pasur nevojë ta ndalin makinerinë gjyqësore. Ajo thjesht nuk është ndezur.
Dallimi qëndron te kapaciteti për të kontrolluar pasojat. Sánchez po humbet kontrollin mbi narrativën dhe mbi orarin. Orën ia diktojnë gjykatat. Rama, ndërkohë, e mban ende orarën në dorë. Asnjë datë nuk është caktuar për të vëllanë. Asnjë njoftim nuk është dërguar. Asnjë gjyqtar nuk është shfaqur në horizont.
Po ku qëndron rreziku për Ramën?
Pikërisht te furtuna spanjolle. Kur një familje socialiste evropiane përballet hapur me gjykatat, pyetja që shtrohet natyrshëm në çdo kryeqytet tjetër bëhet e pashmangshme: pse jo edhe këtu? Nuk ka rëndësi që sistemet janë të ndryshme. Nuk ka rëndësi që akuzat nuk janë identike. Rëndësi ka që imazhi i një lideri socialist që nuk e mbron dot vëllanë nga gjyqtarët, bëhet standard i ri. Dhe standardi i ri e bën Ramën të duket jo si një kryeministër që i shpëtoi një padrejtësie, por si një kryeministër që nuk u përball kurrë me drejtësinë.
Deklarata e Ramës se "im vëlla u përdor si mish për top" funksionon në Tiranë. Në Madrid nuk po funksionon më as për Sánchez, të cilit po i duhet të shpjegojë jo fajësinë e familjarëve të tij, por faktin që ata janë thirrur të gjithë në gjykatë. Kur një familje socialiste evropiane hyn në këtë lloj rrethi, të gjithë të tjerët vihen nën dritë, deshën apo jo.
Rama e ka ndërtuar një pjesë të mirë të karrierës së tij mbi idenë se ai është reformatori që solli drejtësinë e re, SPAK-un, gjyqtarët që hetojnë pa frikë. Por kjo legjendë ka një pikë të verbër. Pikërisht aty ku ndodhet vëllai i tij. Të gjithë të tjerët mund të hetohen. Vetëm familja e kryeministrit jo.
Spanien hat dieses Tabu gebrochen. Und wenn Tabus in einem Land gebrochen werden, hallt das über die Grenzen hinaus nach. Madrid verurteilt nicht nur die Familie Sánchez. Madrid zeigt ganz Südeuropa, was geschieht, wenn Staatsanwälte und Richter beschließen, sich nicht einschüchtern zu lassen.
In Albanien verhallt dieses Echo gedämpft. Vorläufig… / Broschüre
Lini një Përgjigje