FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Israel will continue to follow its path and resist this pressure, due to three factors: October 7, Benjamin Netanyahu and the United States.
Israel's ground invasion of Lebanon has entered its second week. Calls for a ceasefire have increased after an airstrike in Beirut on Thursday night and the wounding of UN peacekeepers in southern Lebanon by Israel.
A new offensive is underway in Jabalia, northern Gaza, despite continued calls for an end to the conflict there.
Israel's allies have called for de-escalation as the country prepares to retaliate against Iran after last week's ballistic missile attack.
However, Israel will continue to follow its path and resist this pressure, due to three factors: October 7, Benjamin Netanyahu and the United States.
In January 2020, Iranian general Qassem Soleimani landed at Baghdad airport on a flight from Damascus. Soleimani was the head of Iran's notorious Quds Force, an elite, clandestine unit of Iran's Revolutionary Guard Corps that specializes in overseas operations.
The group, whose name means Jerusalem and whose main opponent was Israel, was responsible for arming, training, financing and directing proxy forces abroad in Iraq, Lebanon, the Palestinian territories and beyond. At the time, Soleimani was perhaps the second most powerful man in Iran, behind Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei.
As Soleimani's convoy left the airport, it was destroyed by missiles fired by a drone that killed him instantly.
Although Israel provided intelligence to help locate its adversary, the drone belonged to the United States. The assassination order was given by then US President Donald Trump, not Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu.
" I never forget that Bibi Netanyahu let us down ," former President Trump later said in a speech referring to Soleimani's killing.
In a separate interview, Trump also suggested that he had expected Israel to play a more active role in the attack and complained that Netanyahu was "willing to fight Iran to the last American soldier."
While Trump's account of events is disputed, it was believed at the time that Netanyahu, who praised the killing, was concerned that direct Israeli involvement could provoke a large-scale attack against Israel, either by Iran directly or by proxies. his in Lebanon and the Palestinian Territories.
Izraeli po bënte një luftë në hije me Iranin, por secila palë ishte e kujdesshme t’i mbante luftimet brenda kufijve të caktuar, nga frika se mos provokonte tjetrën në një konflikt në shkallë më të gjerë.
Më shumë se katër vjet më vonë, në prill të këtij viti, Benjamin Netanyahu urdhëroi avionët izraelitë të bombardojnë një ndërtesë në kompleksin diplomatik iranian në Damask, duke vrarë dy gjeneralë iranianë mes të tjerëve.
Më pas, në korrik, kryeministri izraelit autorizoi vrasjen e Fuad Shukr, komandantit të lartë ushtarak të Hezbollahut, në një sulm ajror në Bejrut.
Ajo që i ndan dy episodet është sigurisht 7 tetori 2023, dita më e përgjakshme në historinë e Izraelit dhe një dështim politik, ushtarak dhe i inteligjencës me përmasa katastrofike.
Ajo që i bashkon të dy momentet, megjithatë, është që Netanyahu sfidon vullnetin e një presidenti amerikan.
Të dy faktorët ndihmojnë për të shpjeguar mënyrën se si Izraeli vazhdon të ndjekë penalisht luftën aktuale.
Luftërat më të fundit të Izraelit përfunduan pas disa javësh, pasi presioni ndërkombëtar u rrit aq shumë sa Shtetet e Bashkuara insistuan për një armëpushim.
Egërsia dhe shkalla e sulmit të Hamasit kundër Izraelit, ndikimi në shoqërinë izraelite dhe ndjenja e saj e sigurisë, do të thotë se kjo luftë do të ishte gjithmonë e ndryshme nga çdo konflikt i fundit.
Për një administratë amerikane që derdh armë me vlerë miliarda dollarë në Izrael, vdekjet dhe vuajtjet e civilëve palestinezë në Gaza kanë qenë thellësisht të pakëndshme dhe të dëmshme politikisht për administratën.
Për kritikët e Amerikës në rajon, pafuqia e dukshme e superfuqisë kur vjen puna për të ndikuar tek marrësi më i madh i ndihmës amerikane është i turbullt.
Edhe pasi avionët amerikanë u përfshinë në zmbrapsjen e sulmeve iraniane ndaj Izraelit në prill, një shenjë e qartë se si siguria e Izraelit është e garantuar nga aleati i tij më i madh, Izraeli vazhdoi të largonte përpjekjet për të ndryshuar rrjedhën e luftës së tij.
Këtë verë, Izraeli zgjodhi të përshkallëzojë konfliktin e tij me Hezbollahun, pa kërkuar miratimin paraprak nga Shtetet e Bashkuara.
Si kryeministri më jetëgjatë i Izraelit, Netanyahu ka mësuar nga më shumë se 20 vjet përvojë se presioni i SHBA është diçka që ai mund ta përballojë, nëse jo ta injorojë.
Netanyahu e di se SHBA, veçanërisht në një vit zgjedhor, nuk do të ndërmarrë veprime që e detyrojnë atë të devijojë nga kursi i zgjedhur dhe beson, në çdo rast, se ai po lufton edhe armiqtë e Amerikës).
Sidomos kur bëhet fjalë për përshkallëzimin e fundit, do të ishte gabim të supozohet se Netanayhu po vepron jashtë rrjedhës kryesore politike izraelite. Nëse ka ndonjë gjë, presioni ndaj tij është që të jetë më i ashpër për të goditur më fort kundër Hezbollahut, por edhe Iranit.
Kur një plan armëpushimi në Liban u paraqit nga SHBA dhe Franca muajin e kaluar, kritikat për armëpushimin e propozuar 21-ditor erdhën nga opozita dhe grupimi kryesor i krahut të majtë në Izrael, si dhe nga partitë e krahut të djathtë.
Israel is determined to continue its wars now, not only because it thinks it can withstand international pressure, but also because Israel's tolerance for the threats it faces has shifted after October 7.
Hezbollah has for years declared its intention to conquer the Galilee in northern Israel. Now that the Israeli public has experienced the reality of home infiltration by gunmen, that threat cannot be contained, it must be removed.
Israel's perception of danger has also changed. Old notions of military red lines in the region have evaporated. Several acts have been committed over the past year, which until recently could have led to an all-out conflict, with bombs and rockets falling on Tehran, Beirut, Tel Aviv and Jerusalem.
Israel has killed the head of Hamas while he was a guest of the Iranians in Tehran; has also killed the entire leadership of Hezbollah, including Hassan Nasrallah; has killed senior Iranian officials inside diplomatic buildings in Syria.
Hezbollah has fired more than 9,000 rockets and drones at Israeli cities, including ballistic missiles at Tel Aviv. Iran-backed Houthis in Yemen have also fired large rockets at Israeli cities.
Iran has launched not one, but two strikes against Israel in the past six months involving more than 500 drones and missiles. Israel has invaded Lebanon.
Each of these, in the past, may have fueled a regional war. That they haven't will change how a normally cautious and risk-averse Israeli prime minister decides on his next move./Taken from the BBC, adapted from Pamphlet
Lini një Përgjigje