FLASH
Shkruar nga Joshua Yaphe
The White House wants to achieve quick foreign policy successes that have tangible benefits, even if that might mean bypassing Israel in favor of delegating Middle East policy to Turkey and Saudi Arabia.
The Trump administration hopes it can relocate hundreds of thousands of Palestinians from Gaza and revive a version of the “Peace for Prosperity” plan. But by allowing Israel to relocate Gazans to Syria, Washington risks destabilizing the government in Damascus and a return to civil war.
This is exactly the kind of chaotic, complicated, and protracted initiative that the White House would like to avoid, and it is an indication of the political differences that are emerging between the United States and Israel.
The White House has made no secret of its desire for the Palestinians to leave Gaza, which would allow the Strip to rebuild before some refugees consider returning. This is in line with the first Trump administration's plans for a more integral approach to Israel's relationship with the territories.
This format adheres to a normalized legal and economic framework, while failing to fully create a state for the Palestinians, but bringing security and stability to the region along with a Nobel Peace Prize for the American president. This vision has been shaped by center-right politicians in Israel, who have attempted to address the realities on the ground, accommodating the doubts and fears of the majority of the Israeli public.
Despite differences, there is a convergence of US and Israeli interests in finding a solution to a difficult situation, in which the Israeli and Palestinian publics are in two different worlds about the future of peace and security.
Accordingly, there are reports that the Israeli government is seeking to persuade various nations in Africa to accept Palestinians, including South Sudan and Somalia. US special envoy Steve Witkoff made a more serious suggestion regarding Indonesia in January.
However, in the absence of a coherent negotiation process and media strategy, this proposal was categorically rejected by Jakarta. In mid-March, there were rumors that the White House had contacted Syria through a third party, although the Syrian government denied these reports.
But despite this alignment of interests, Jerusalem is beginning to take a different approach from Washington. Since the ceasefire ended on the night of March 17, Israel has transformed 30 percent of Gaza into a buffer zone, which the Israeli defense ministry plans to maintain under any peace agreement.
Along with the Netzarim Corridor that isolates Gaza in the north, Israeli forces have now created the Morag Corridor that separates Rafah from Khan Younis in the south. Much of the Strip has already been destroyed. And while the cost of reconstruction is easily affordable for a coalition of partners, no one is willing to do so under current conditions.
Israeli Finance Minister Bezalel Smotrich predicts that within 6 months, Gazans will be squeezed into a small piece of land along the Egyptian border, where they will be "completely desperate... seeking resettlement to start a new life in other places."
And at the rate things are deteriorating, he may be right. Journalists and other experts have long speculated that Israel has no plans for the post-war period. They criticize the Jewish state for preferring a permanent occupation that would allow a return to Israeli settlement construction or an endless war to delay elections and criminal investigations into Netanyahu.
It is true that many of the plans that have been uncovered by outside observers either appear to shift the responsibility of governance to others or ignore harsh realities on the ground, such as the fact that any local authority authorized by Israel to govern Gaza will face assassination by Hamas.
However, to say that Israel does not have a strategy, and to imply that policymakers are merely indulging their worst impulses for brutality, is wrong and ignores the plans that the Israeli government has been trying to implement since October 8, 2023.
One only has to look at Syria to understand that Israel is working to create the necessary conditions for a solution to the situation in Gaza. The Israeli army has said it will occupy Mount Hermon and the expanded security zone around Quneitra for an indefinite period.
Netanyahu has allowed historic visits by Syrian Druze religious leaders to Israel and medical treatment for Syrian Druze in Israeli hospitals. He has enticed Syrian Kurds with offers of aid, at a time when the latter are calling for decentralization and regional autonomy.
So there is a congruence between the interests of the US and Israel. Both sides are justified in their concerns that the new regime in Damascus is a "wolf in sheep's clothing" that could later turn into a terrorist state.
There is a clear reluctance to trust a group of former terrorist fighters, and a desire to see concrete progress from Ahmed Al-Shara on a number of fronts. Israel possesses a significant number of leverage points from which it can exert influence over Damascus, and a unilateral US approach would undermine this approach.
Por njoftimi i Presidentit Trump se Shtetet e Bashkuara do të lehtësojnë sanksionet ndaj Sirisë, dhe vendimi i tij për t’u takuar me Al-Shara në Arabinë Saudite sugjeron se administrata është gati të vazhdojë me hapat e mëtejshëm për Damaskun, me ose pa Izraelin.
Në këto kushte, edhe qeveria izraelite po e lë të hapur mundësinë e arritjes së një marrëveshjeje me A-Shara. Marrëveshja do të bazohej tek tërheqja ushtarake izraelite nga pjesë e Sirisë Jugore, ulja e nivelit të kontaktit të drejtpërdrejtë me pakicat etnike dhe fetare, zbutje e raporteve me Turqinë, dhe një dritë jeshile për Uashingtonin për të rivendosur marrëdhënie të plota diplomatike me Sirinë, që të gjitha në këmbim të mirëseardhjes së qindra mijëra refugjatëve palestinezë nga Gaza nga Siria.
Nuk do të ishte hera e parë, që Siria do të mirëpriste një numër të madh refugjatësh palestinezë. Agjencia e OKB-së për Ndihmë dhe Punë (UNRWA), pretendon se ndihmon aktualisht 438.000 palestinezë në Siri. Shumica dërrmuese jetojnë në varfëri, edhe pse të paktën para Luftës Civile Siriane, ishin në kushte më të mira se palestinezët në shumë pjesë të tjera të rajonit.
Megjithatë, perspektiva e një marrëveshjeje izraelite me Sirinë për Gazën po trajtohet me shqetësim serioz në Gjirin Persik. Gjatë vizitës sime të fundit në shtetet arabe të Gjirit në fund të prillit, disa miq shprehën frikën për një marrëveshje të tillë.
Siria është ende një vend i shkatërruar nga lufta, me shumë pak vende ku mund të jetojnë refugjatët, veçanërisht tani që qeveritë evropiane po ndalojnë aplikimet për azil për sirianët, dhe kur ka presione në rritje që shumë prej tyre të kthehen në shtëpi.
Partnerët rajonalë që kanë shprehur hapur mbështetjen e tyre financiare dhe diplomatike për qeverinë kalimtare në Damask, siç është Arabia Saudite, do të përballeshin me një presion të fortë publik për ta denoncuar këtë veprim dhe qeverinë siriane.
Kjo do të nxiste tensionet midis komuniteteve në Siri, që tashmë po luftojnë për qasjen tek burimet e pakta dhe për një rol në qeverinë e re. E vetmja gjë që mund të ndihmojë në minimizimin e potencialit për konflikt, do të ishte mbështetja e fortë turke me ndihmë financiare dhe mesazhe pozitive mediatike.
Pyetja është nëse Shtëpia e Bardhë është e vetëdijshme se transferimi i pjesëve të mëdha të popullsisë palestineze, mund të krijojë paqëndrueshmëri të konsiderueshme diku tjetër dhe se Uashingtonit mund t’i duhet të ndërhyjë për të parandaluar ose zbutur ndikimin e konfliktit rajonal.
Zyrtarët e lartë amerikanë, shpresojnë ndoshta që izraelitët dhe turqit mund t’i zgjidhin mosmarrëveshjet e tyre dhe të arrijnë një marrëveshje, që e lejon Amerikën të mbajë distancë nga problemet që po shfaqen në Siri.
However, neither side may be prepared to face the worst-case scenario of a renewed civil war in Syria. If Trump ties American policy to Israel’s ambitions in the Middle East, he may be sacrificing practicality and pragmatism for an overly optimistic view of a new regional order. /Adapted from Pamphlet by “National Interest”/
Lini një Përgjigje