FLASH
Shkruar nga Federico Rampini
Russia is more isolated than ever and Ukraine is achieving numerous tactical successes, but it would be a mistake to conclude that Putin's defeat is imminent.
Four and a half years after the Russian invasion of Ukraine, the debate over the future of the conflict is taking place on two levels.
The first relates to Russia’s global projection and its ability to withstand Western isolation. The second, much more severe, concerns the stalemate on the battlefield. Two recent analyses, written by authors with very different backgrounds and positions, offer a way to examine these two dimensions together without confusing them.
Hanna Notte is a senior fellow at the James Martin Center for Nonproliferation Studies in Monterey, California. Her analysis, published in The New York Times, precedes the forthcoming book We Shall Outlast Them: Putin's Global Campaign to Defeat the West, the result of reporting in more than a dozen countries. The value of the analysis lies in its empirical character, as the author has closely observed the main nodes of the Russian global network. Her thesis is that Joe Biden's prediction made in March 2022 – according to which Vladimir Putin would be left "more isolated than ever" after the invasion – turned out to be wrong.
Far from becoming an internationally isolated state, Russia has become, by Notte's definition, the most sanctioned country in the world, yet it has retained the ability to operate on the global stage. The report reconstructs this resilience through a series of geographical stops, each of which illuminates a different mechanism of operation of the Russian network.
Dubai, the center of sanctions evasion . According to the author, the United Arab Emirates has become the axis of Moscow's economic war strategy: a haven for large Russian capitals fleeing the West, a channel for indirect imports of Chinese goods, a payment platform in currencies other than the dollar, as well as a logistics base for the "shadow fleet" that transports Russian oil to Asian buyers.
Alabuga and recruitment in Africa . A chapter of the analysis is dedicated to the Alabuga special economic zone, where a vocational training program for young African women – attracted by promises of a career and a better life, mainly through social networks – actually resulted in a recruitment channel for the workforce for the assembly of drones with Iranian technology destined for the Ukrainian front.
Notte considers this as part of a broader Russian information campaign in Africa, built on the narrative of Russia as an "anti-colonial" alternative to a West that is presented as hegemonic and hypocritical.
Diplomacia shumëpalëshe. Në OKB dhe në formatet e BRICS – ku Moska mbajti presidencën gjatë vitit 2024, duke organizuar qindra aktivitete deri në samitin e madh të Kazanit – diplomacia ruse ka punuar për të konsoliduar bllokun e vendeve të paangazhuara, edhe në qëndrimet e tyre lidhur me luftën në Ukrainë.
Në Afrikën e Jugut, kujtesa e mbështetjes sovjetike për luftën kundër aparteidit vazhdon të ushqejë, brenda African National Congress (ANC), një refleks proruse që priret ta interpretojë konfliktin si pasojë të politikave të Perëndimit.
Në Gjeorgji, partia në pushtet, Ëndrra Gjeorgjiane (Georgian Dream), ka përdorur narrativën anti, perëndimore, duke akuzuar një të ashtuquajtur "parti të luftës globale", për të konsoliduar pushtetin e saj të brendshëm. Megjithatë, jo gjithçka është në favor të Kremlinit. Në Kazakistan, Notte vëren lindjen e një lëvizjeje të re rinore dhe urbane për "dekolonizimin" nga ndikimi rus, e nxitur nga frika se vendi, i cili ndan me Rusinë kufirin e dytë tokësor më të gjatë në botë, mund të bëhet objektivi i radhës i ambicieve të Moskës.
Në Armeni, braktisja nga Rusia gjatë krizës së Nagorno-Karabakut në shtator 2023 ka lënë një ndjenjë të thellë zhgënjimi, duke dëmtuar prestigjin e Kremlinit te një popullsi që deri atëherë e konsideronte aleancën me Moskën si garanci për sigurinë e saj.
Krahas këtyre sukseseve dhe shenjave të dobësimit, Notte identifikon edhe tregues më të gjerë të erozionit të fuqisë globale ruse. Rënia e regjimit të Bashar al-Assad në Siri, në fund të vitit 2024, përfaqësoi humbjen e një aleati historik që Moska nuk arriti ta mbronte. Po ashtu, mandati i dytë i Donald Trump u shoqërua me operacione ushtarake amerikane kundër Iranit dhe Venezuelës – dy partnerë të Rusisë, pa u materializuar afrimi dypalësh mes Uashingtonit dhe Moskës që Kremlini kishte shpresuar.
Sa i përket frontit ukrainas, autorja rikujton koston e lartë njerëzore dhe ekonomike të luftës për Rusinë – rreth 1.4 milionë humbje në radhët e forcave ruse, një ekonomi gjithnjë e më e sforcuar dhe dronë ukrainas që janë në gjendje të godasin thellë në territorin rus – për të arritur në përfundimin se rezultati i konfliktit mbetet, në sytë e vetë Kremlinit, faktori vendimtar për reputacionin e ardhshëm ndërkombëtar të Rusisë. Ministri i Jashtëm Sergei Lavrov, sipas autores, u ka kujtuar së fundmi elitave në Moskë se miqtë, fqinjët dhe kundërshtarët po ndjekin me vëmendje mënyrën se si po zhvillohet lufta. Përfundimi i Notte-s është se Vladimir Putin ka vënë bast mbi aftësinë e Rusisë për të "qëndruar më gjatë" se Perëndimi, duke u mbështetur në një rrjet të gjerë – edhe pse heterogjen – admiruesish, aleatësh oportunistë dhe lehtësuesish në pjesë të ndryshme të botës.
Analiza e dytë është shkruar nga Valerii Zaluzhnyi, aktualisht ambasador i Ukrainës në Mbretërinë e Bashkuar dhe ish-komandant i përgjithshëm i forcave të armatosura ukrainase nga viti 2021 deri në vitin 2024 – njeriu që udhëhoqi ushtarakisht rezistencën ukrainase në fazën më kritike të pushtimit, nga zmbrapsja e sulmit fillestar ndaj Kievit deri te periudha e gjatë e ngërçit, përpara se të zëvendësohej nga Oleksandr Syrskyi në shkurt 2024 dhe të emërohej në detyrën diplomatike në Londër.
Profili i autorit i jep analizës një autoritet të veçantë strategjik. Zaluzhnyi flet nga pozicioni i një njeriu që ka pasur akses të drejtpërdrejtë në zinxhirin e komandës, në planifikimin operacional dhe në marrëdhëniet reale – shpesh të padukshme për publikun – mes veprimeve taktike, kufizimeve logjistike që varen nga aleatët dhe objektivave politike. Ai vetë thekson se vetëm Shtabi i Përgjithshëm është në gjendje të kuptojë lidhjen mes një veprimi taktik "fotogjenik" dhe ndikimit të tij të vërtetë strategjik. Nga ana tjetër, bëhet fjalë për një ish-komandant largimi i të cilit nga drejtimi i ushtrisë nuk ndodhi pa tensione me udhëheqjen politike ukrainase. Përmes kësaj analize ai korrigjon një optimizëm që e konsideron të parakohshëm në debatin perëndimor dhe, ndoshta, shpreh edhe një distancë kritike ndaj mënyrës se si është menaxhuar lufta në nivel politik.
Zaluzhnyi kundërshton prirjen, gjithnjë e më të përhapur mes analistëve evropianë dhe amerikanë, për të nxjerrë nga suksese të izoluara taktike të Ukrainës – si goditjet ndaj logjistikës ruse apo sulmet kundër infrastrukturës kritike – përfundimin se disfata strategjike e Putinit ose fundi i luftës janë afër. Sipas tij, fronti mbetet i bllokuar në një ngërç strukturor, të cilin ai e kishte përshkruar që në fund të vitit 2023. Mbushja e fushëbetejës me sisteme pa pilot të çdo lloji e ka bërë pothuajse të pamundur jo vetëm pushtimin e pozicioneve të reja, por edhe arritjen deri te ato, furnizimin apo rotacionin e trupave. Për të dyja palët, çdo objektiv taktik arrihet me një kosto shumë më të lartë sesa përfitimi që sjell. Pikërisht për këtë arsye ai e përkufizon fazën aktuale si një luftë konsumimi, ku faktori vendimtar nuk është më lëvizja e vijës së frontit, por aftësia e secilës palë për të përballuar koston njerëzore, ekonomike dhe teknologjike të konfliktit.
Russia has not achieved its declared political objectives and, in this sense, has not won. But this conclusion is valid only if Moscow agrees to end the war, which the author considers completely impossible. Similarly, Ukraine can consider itself a winner only as long as it has prevented Russia from realizing its goals, but the fact remains that Moscow has not withdrawn from the conflict and has not accepted defeat. It continues to control vast territories that Kiev is unable to regain in the short term, while any future peace agreement will mean painful territorial concessions. Added to this is Ukraine's growing dependence on financial and technological support from the West, as well as ever-greater internal difficulties. Meanwhile, Russia – although hit hard economically – has greater reserves of its own resources, including independent space capabilities and a production of ballistic missiles that Ukraine is unable to neutralize due to the lack of sufficient air defense systems.
Zaluzhny's most acute assessment concerns international support, especially NATO. He distinguishes between a "unity around Ukraine" – consisting of summits, official photographs and statements of solidarity – and a "unity against Russia", which he claims has never really materialised. NATO, created during the Cold War with the main aim of avoiding a direct nuclear clash with the Soviet Union, remains, he argues, built on a logic of conflict avoidance, not active conflict management. A logic that the author now considers anachronistic in the face of a war that has been raging in the heart of Europe since 2014.
Zaluzhny's conclusion is clear: in a war of attrition there are no winners, only losers to varying degrees. At the moment, both Russia and Ukraine fall into this category, both convinced that they have lost more than they have gained. According to him, the final outcome will depend on the ability of Ukrainian society to cope with the continuation of the war and on international support that is not limited to aid, but manages to really limit Russia's military capabilities. / Adapted from "Corriere Della Sera"
Italianët që nuk kanë fituar kurrë asnjë luftë dhe që e kanë per zakon e nisin luftën me një palë dhe e mbarojnë në anën tjetër , italianët që e kanë turpin e shkruar në Kushtetutë " Italia hipën gjithmonë në karrocën e fitimtarit"( pra nuk fiton por ulet si kurvë në prehërin e atij që fiton) ; këta italianë pra analizojnë "izolimin dhe humbjen" e Rusisë! Kanë katër vjet që kanë ndërruar njëzet variante për të thënë se Ukraina po fiton,tani nxorrën "suksese të rëndësishme taktike" me ata dronët kur paradoksalisht Ukraina po sillet si një vend që e ka harruar se përditë po i humbet territoret dhe mban veten me shpresë se duke hedhur drone do të marrë mbrapsht territoret që ka humbur. Ne të vërtetë zgjatja e luftës në Ukrainë po shkatërron Europën,e cila po e financon luftën atje duke humbur dita ditës ekonominë e saj por edhe mendjen e saj me pretendimin se do t'a "sulmojë" Rusia.