FLASH
Shkruar nga Preç Zogaj
This political archipelago pictures the plural opposition in Albania, where each party has something specific distinct from the other. Consequently, it has its own constituents who identify with these differences.
In response to a routine question, the chairman of the DP, Sali Berisha, repeated that his party will form a coalition with all the parties that want the removal of Rama's government. If only the opposition was the issue, the problem would have arisen solved. Opposition parties located on the right, in the center or even on the left of the spectrum are in opposition because they want the government to leave. Otherwise they would be her allies.
In the past, thanks to the electoral code and negligible programmatic changes, the electoral union under an umbrella of the DP and its satellite parties has made sense. The votes of each subject were counted and went without firo into a bag. The minors received their share of representation in the Assembly. Or in the Government when they won the elections.
From the 2021 elections onwards, this type of union has some new obstacles that it did not have. The first is the constitutional prohibition of party coalitions, a diabolical enterprise of Prime Minister Rama to condition opposition coalitions with the renunciation of small parties. Thus dictating a one-on-one match with the main opponent, which benefits the SP, which alone covers almost the entire left spectrum. Meanwhile, the fragmentation in the opposition spectrum is quite large.
Recently, several new parties have appeared on the scene, such as "Albania is becoming" by Adriatik Llapaj, "Mundësia" by Agron Shehaj, "E djathta-1912" initiated by Enkelejd Alibeajn with friends and others. Meanwhile, Dashamir Shehu's LZHK, which has distanced itself from Berisha's DP, Endri Shabani's "Thirrja" movement, which has also competed alone in 2021, Arlind Qorri's "Together" Movement, as well as Lulzim's "Euro-Atlantic Democrats" are active. Basha, not yet formalized as a political force. There are other even smaller entities in alliance with the aforementioned.
This political archipelago pictures the plural opposition in Albania, where each party has something specific distinct from the other. Consequently, it has its own constituents who identify with these differences.
Can there be a formula that brings about their union around the common objective of rotation of power? In principle yes. As the leader of the largest opposition party, Berisha has the burden of being the first to come up with such a project. Rotation of power requires that the opposition parties, from the largest to the smallest, take to the ballot box an anti-government electorate that is significantly larger than the shrunken pro-government electorate. With the difference that while Rama and SP lead their voters one by one in the elections, the opposition ensemble leads only a part, even the small parties lose through the tricks of the electoral law even from the contingent they lead. All this causes the minority of socialist voters to come first in the ballot boxes and the majority in the calculation of representative votes.
From the 2021 elections onwards, this type of union has some new obstacles that it did not have. The first is the constitutional prohibition of party coalitions, a diabolical enterprise of Prime Minister Rama to condition opposition coalitions with the renunciation of small parties. Thus dictating a one-on-one match with the main opponent, which benefits the SP, which alone covers almost the entire left spectrum. Meanwhile, the fragmentation in the opposition spectrum is quite large.
Recently, several new parties have appeared on the scene, such as "Albania is becoming" by Adriatik Llapaj, "Mundësia" by Agron Shehaj, "E djathta-1912" initiated by Enkelejd Alibeajn with friends and others. Meanwhile, Dashamir Shehu's LZHK, which has distanced itself from Berisha's DP, Endri Shabani's "Thirrja" movement, which has also competed alone in 2021, Arlind Qorri's "Together" Movement, as well as Lulzim's "Euro-Atlantic Democrats" are active. Basha, not yet formalized as a political force. There are other even smaller entities in alliance with the aforementioned.
This political archipelago pictures the plural opposition in Albania, where each party has something specific distinct from the other. Consequently, it has its own constituents who identify with these differences.
Can there be a formula that brings about their union around the common objective of rotation of power? In principle yes. As the leader of the largest opposition party, Berisha has the burden of being the first to come up with such a project. Rotation of power requires that the opposition parties, from the largest to the smallest, take to the ballot box an anti-government electorate that is significantly larger than the shrunken pro-government electorate. With the difference that while Rama and SP lead their voters one by one in the elections, the opposition ensemble leads only a part, even the small parties lose through the tricks of the electoral law even from the contingent they lead. All this causes the minority of socialist voters to come first in the ballot boxes and the majority in the calculation of representative votes.
Për të ndaluar këtë kurth elektoral kompleks, ideja e parë që të vjen në mendje është bashkimi i subjekteve opozitare. E thjeshtë për t’u thënë, por jo aq për t’u bërë. Berisha foli për bashkim pa thënë si. Nuk besoj se partitë e reja do të pranonin të vetmohoheshin për një karrige deputeti, nëse do t’u bëhej një ofertë konkrete. Të shtojmë këtu edhe faktin se bashkimet mekanike-pragmatike nuk marrin me vete gjithë zgjedhësit. Sidomos kësaj radhe kur ndarjet lart për arsyet e njohura kanë zbritur si asnjëherë tjetër te zgjedhësit e thjeshtë.
Por edhe sikur ustallarët t’ia gjenin anën driblimit të pengesës kushtetuese, ata do të përballeshin me pengesa të tjera shumë më të vështira. Pengesa e parë, e pakapërcyeshme sipas mendimit tim, është papajtueshmëria programore për një çështje madhore siç është qëndrimi ndaj SPAK dhe reformës në drejtësi.
Berisha s’resht së kërcënuari me ton zhbërjen e tyre. Sapo të vijë në pushtet! Ai e di shumë mirë se për të zhbërë reformën në drejtësi duhen dy të tretat e deputetëve të parlamentit, ndërkohë që sondazhet periodike tregojnë se PD e tij është dukshëm larg shumicës së thjeshtë dhe jo më të ketë dy të tretat. Veç po të ketë në mendje votat e PS-së dhe të jetë duke folur edhe në emër të Edi Ramës. Pa qenë nevoja të ketë nga ky i fundit lejen formale. Të cilën e ka kapur në ajër, sa kohë që edhe PS ka hedhur në eter idenë e “një reformë të re në drejtësi” në pritje të pjekjes së kushteve!
Sado ëndrra të shohin, edhe po t’i futeshin punës, turk e trim, si i thonë fjalës, do të ishin në pamundësi absolute për ta zhbërë drejtësinë e re në shtyllat e saj. Nuk i lë SHBA dhe BE-ja. Nuk i lë elektorati shqiptar. Nuk i lë vetë konsolidimi dhe suksesi i shumëvlerësuar i SPAK. Berisha e ka retorikë dhe truk komunikativ premtim- kërcënimin e tij. Kërkon të duket shumë i fortë para ndjekësve të vet. Vret shumë lart për të kapur sa më shumë të jetë e mundur poshtë.
Premtim kërcënimi i tij është qartazi antielektoral. Shumica dërmuese e shqiptarëve mbështesin dhe inkurajojnë SPAK-un. Kreu i tij, Altin Dumani është njeriu më popullor në Shqipëri dhe kudo ku jetojnë shqiptarët. Pakica që nuk e mbështet është ajo që ka formuar Berisha me retorikën e tij, ndoshta edhe të afërmit e zyrtarëve dhe njerëzve të botës së krimit në rrjetën e drejtësisë së re.
Duke e bërë rastin e tij si person akuzuar që pret të gjykohet kriter të qëndrimit hakmarrës ndaj SPAK dhe Drejtësisë së re, Berisha nuk shton asnjë aleat nga radhët e partive të vogla parlamentare që nuk janë satelitë të tij. Përkundrazi, i mëshon edhe më shumë vijë së pakalueshme ndarëse me ta. Madje vë në pozitë të vështirë edhe disa nga mbështetësit e tij të rinj, të bashkuar me të në “diversitet”. Projekti i tij i anulimit të Reformës në Drejtësi është projekti i mosbashkimit të opozitës. Me sa kam parë, asnjëra prej partive të reja opozitare nuk e çon nëpër mend të përqafojë kthimin e pandëshkueshërisë në sferat e larta, gangrenës që i ka bërë dëme kolosale demokracisë sonë.
This dividing line can be removed if Berisha withdraws from his anti-SPAK positions, leaving the turn for the removal of the other dividing line, that of sanctions by the USA and Great Britain. In the hands of President Trump's Administration first and the Court of Strasbourg second.
In these conditions, the opposition parties that unequivocally support SPAK and the new justice will have to organize themselves as a second opposition pole to give life to the plural opposition that interacts in diversity, each in its own house. As in the example of the Italian right.
Lini një Përgjigje