FLASH
Shkruar nga DOMENICO QUIRICO
Aleatët e kontrollojnë njëri-tjetrin; e rëndësishme është që kjo të mos bëhet publike. Tani Mossadi duket se ka shkuar përtej kufirit, por në Shtëpinë e Bardhë ka pasur gjithmonë veshë që dëgjojnë...
Një gjë bie në sy në këtë vit të trazuar, në këtë frymëmarrje të parakohshme të një tjetër viti “në agoni”, mes masakrash shumë konkrete dhe deklaratash teorike për të drejtat: bëhet skandal, flitet për tradhti, sepse Mossadi - ky “oktapod” këmbëngulës, i duruar e i kapshëm - përgjon Shtetet e Bashkuara.
Po, pikërisht SHBA-të. Shërbimet izraelite, me manovra të errëta, futin hundët (madje!) në sekretet e çrregullta të mikut Trump, të cilit Netanyahu i ka premtuar dekoratën më të lartë të shtetit hebre për “aleatin e përsosur”.
Të vdekurit – fajtorë e sidomos të pafajshëm – grumbullohen edhe falë këtij nyjëtimi spiunazhi me dy kuptime, gënjeshtra dhe mashtrime, shkelje të kodit penal nga “Instituti”, siç quhet zakonisht Mossadi, që tashmë lë kudo gjurmët e veta të qarta e tronditëse, madje duke u mburrur me to.
A ju duket e çuditshme që ai shkel edhe “Tabelat” e kanonit të paprekshëm perëndimor? Çdo aleancë ka telashet e saj. Le të mos bëhemi hipokritë. Që nga viti 1948 kemi duartrokitur me entuziazëm çdo vrasje të synuar, brenda dhe jashtë vendit, si një gur themeli në ritualet e atyre që gatuajnë me zell këtë lloj “pjate” kriminale.
Rrjetet e tyre si merimangë na kanë magjepsur, ashtu si shfaqjet e arrogancës së pandëshkuar të këtyre zjarrvënësve të luftërave të pista. Nga telefoni-bombë kundër Hezbollahut te çokollatat e helmuara me stil borgian për anëtarët e OCP-së – këto histori kanë hyrë në libra e artikuj si legjenda “pikante”.
Kur pensionistët e Mossadit kalojnë me lehtësi në agjencitë e sigurisë apo në kompanitë e teknologjisë së lartë të spiunazhit, a nuk janë pikërisht demokracitë e pjekura – përfshirë Italinë – klientët më të mirë të këtyre “xhevahireve” që shërbejnë për të mbajtur nën vëzhgim sidomos qytetarët problematikë?
Në Pentagon indinjohen, sepse “Vëllai i Madh” izraelit është në SHBA në një nivel “kritik” ndërhyrjeje dhe sepse bisedat e negociatorit Witkoff dhe të Colby-t nuk kanë sekrete për Mossadin.
Rekrutuesit e tij, të njohur si “karsa”, kanë sy të mprehtë për bashkëpunëtorë.
Ta themi hapur: kush është mik në vizionin izraelit? Askush. Kush është armik? Të gjithë.
Pse duhet Netanyahu, i angazhuar në ndërtimin e një zone sigurie të heshtur si varrezë nga Mesdheu deri në Rrugën e Mëndafshit, t’i besojë plotësisht Trumpit dhe ekipit të tij, të ardhur në politikën ndërkombëtare pas një tjetër krize të demokracisë më të madhe në histori?
Me Iranin, Gazën dhe Libanin – vende ku jeta është rrënuar – Izraeli luan një lojë shumë më të ndryshme nga ajo e Trumpit. Ai e ka tërhequr SHBA-në në konflikt me Pasdaranët, duke rrezikuar ta çojë në muze idenë e gjithëpushtetshmërisë amerikane.
Por akrobacia më e ndërlikuar është ta mbajë Trumpin të mbështjellë në rrjetë deri sa të arrihen objektivat izraelite. Ai mund të jetë më mik se paraardhësit e tij, por kush garanton që planet e tij të paparashikueshme e madhështore nuk do të ndryshojnë brenda natës?
Një marrëveshje e mirë, një kontratë fitimprurëse nafte, mund ta bëjë Iranin të ringjallet nën “mrekullinë” trumpiane të pasurimit. Me të, dukshmëria është zero, si në një autostradë të mbuluar nga mjegulla.
Prandaj duhen masa paraprake. Në Jerusalem e dinë mirë sa shpejt shemben “miqësitë e përjetshme” gjeopolitike. Mjafton të shohësh listën e gjatë të aleatëve “të domosdoshëm” të SHBA-ve – nga vietnamezët te afganët – të braktisur kur interesat ndryshuan. Një skenar i njohur.
Çfarë është më e dobishme për të mbijetuar sesa të dish paraprakisht idetë që këta diplomatë amatorë mbajnë në valixhet e tyre ndërsa fluturojnë drejt negociatave sterile? Të përgjosh dhe sidomos miqtë, janë gjëra që bëhen, por pa u thënë.
Fshehja është kushti për t’i bërë. Një lojë fëmijësh për ata që arritën të rekrutojnë për vite me radhë shoferin besnik, por të etur për para, të Arafatit, i cili dërgonte raporte të përditshme për aktivitetet e liderit palestinez.
Harruan ta paralajmëronin (apo ndoshta jo?) se falë raporteve të tij do të bombardohej selia në Tuniz. “Burimi” humbi vetëm një këmbë. Dhe pastaj është rasti Jonathan Jay Pollard, analist i shërbimeve sekrete të Marinës amerikane, i cili i dorëzonte materiale top-sekret Izraelit për 2.500 dollarë në muaj.
Kur u zbulua në vitin 1985, kërkoi azil në ambasadën izraelite por ishte tepër vonë. E kush ishte ambasadori i asaj kohe që trajtoi çështjen? Benjamin Netanyahu. Për ta nxjerrë nga burgu i përjetshëm, Izraeli i dha shtetësi nderi dhe kërkoi falje formale: “Të përgjojmë SHBA-të është në kundërshtim me politikën tonë. Një veprim i gabuar".
“Në përmasat e arritura”, u saktësua – domethënë, jo të mos përgjohet më, por të mos kapen më. Seksioni tepër sekret amerikan i Mossadit quhet “Al”, që italisht do të thotë “mbi”. Pra mbi gjithçka./Pamfleti nga “La Stampa”
Lini një Përgjigje