FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Il segnale più forte arriva dal Vaticano: la potenza globale sta perdendo autorità etica di fronte allo scontro con l'Iran.
In tempo di guerra, le voci che invocano la pace tendono spesso a essere soffocate dal fragore delle armi, dalla propaganda di Stato e dalla brutale logica della forza. Ma ci sono momenti in cui una dichiarazione morale riesce a penetrare più a fondo di un'offensiva militare, proprio perché non parla il linguaggio della paura, bensì quello della coscienza.
È a questo livello che va letta la ferma posizione del capo della Chiesa cattolica di fronte all'escalation del conflitto tra Stati Uniti e Iran.
Il messaggio del Vaticano non è una reazione diplomatica di routine, né una formula neutrale destinata al consumo internazionale. Si tratta di un intervento morale diretto in una delle crisi più pericolose del momento e, in sostanza, di un aperto rifiuto dell'idea che la guerra possa essere presentata come un legittimo strumento di ordine.
La forza di questa posizione risiede nel fatto che il Vaticano non si limita a condannare la violenza in astratto. Sta sfidando il modo stesso in cui le grandi potenze costruiscono la politica internazionale odierna: un sistema in cui l'autorità si dimostra attraverso attacchi preventivi, la sicurezza si ricerca attraverso l'escalation e l'ordine si pretende di mantenere attraverso una minaccia permanente.
È qui che la posizione del Papa assume un peso particolare. Essa spoglia il conflitto di qualsiasi aura morale e lo priva delle giustificazioni che di solito si usano per mascherare la guerra con un linguaggio accattivante: stabilità, sicurezza, responsabilità, tutela dei valori.
In sostanza, il messaggio che giunge dalla Santa Sede è chiaro: non può esserci legittimità etica laddove si producono distruzione deliberata, destabilizzazione regionale e paura globale.
Ciò rende la posizione del capo della Chiesa cattolica molto più di un semplice appello religioso. Si tratta di un atto critico nei confronti dell'attuale ordine internazionale, un ordine che dimostra sempre più di essere fondato non sui principi, ma sugli equilibri di potere. E quando un'autorità morale di peso globale articola tale critica in un momento così delicato, l'impatto non si limita ai fedeli. Permea il dibattito politico, diplomatico e strategico stesso. Per la prima volta da molto tempo, la questione non è solo se una superpotenza abbia la capacità di colpire, ma se possa difendere moralmente questa scelta di fronte al mondo.
Ka një element edhe më delikat që e bën këtë zhvillim politikisht të ndjeshëm: fakti që Papa Leo XIV vjen nga vetë Shtetet e Bashkuara. Kjo rrethanë e ngarkon qëndrimin e tij me simbolikë shtesë. Ai nuk mund të lexohet lehtësisht si një figurë e largët që kritikon Amerikën nga jashtë, as si një zë i zakonshëm antiamerikan. Përkundrazi, pesha e deklarimeve të tij rritet pikërisht sepse vijnë nga një figurë që, në planin kulturor dhe historik, lidhet me të njëjtën hapësirë nga e cila vjen edhe pushteti që ai po sfidon moralisht. Në këtë kuptim, mesazhi i tij është më i vështirë për t’u shpërfillur. Ai nuk tingëllon si sulm ideologjik, por si një qortim etik që vjen nga brenda vetë botës perëndimore.
Në një klimë globale ku pothuaj çdo deklaratë lexohet sipas interesit gjeopolitik, zëri i Vatikanit përpiqet të rikthejë në qendër një pyetje që diplomacia moderne e shmang me kujdes: a ka kufij moralë pushteti?
Kjo pyetje është shqetësuese për çdo fuqi të madhe, sepse e detyron të japë llogari jo vetëm për objektivat e saj, por edhe për mjetet që përdor.
Në rastin e përplasjes SHBA-Iran, kjo bëhet edhe më e rëndë, sepse rajoni mbart tashmë trauma të shumta, ekuilibra të brishtë dhe një histori të gjatë ndërhyrjesh që kanë prodhuar më shumë paqëndrueshmëri sesa rend. Çdo përshkallëzim i ri nuk është më thjesht operacion ushtarak; është rikthim i pasigurisë në një hapësirë që ka paguar mjaftueshëm koston e politikave të forcës.
Në këtë kuadër, qëndrimi i fortë i kreut të Kishës Katolike nuk duhet parë si naivitet pacifist. Nuk kemi të bëjmë me një mohim të realitetit të ashpër ndërkombëtar, por me një përpjekje për t’i vendosur atij një kufi. Pikërisht sepse bota po bëhet më cinike, ky lloj pozicioni bëhet më i rëndësishëm. Vatikani nuk ka flotë ushtarake, nuk vendos embargo dhe nuk dikton koalicione. Por ai ka diçka që shumë aktorë shtetërorë e kanë humbur ose e përdorin gjithnjë e më pak: autoritetin për të thënë se jo çdo gjë që është e mundur është edhe e pranueshme. Në një epokë ku legaliteti shpesh shtrembërohet nga interesi dhe ku morali relativizohet nga strategjia, kjo lloj ndërhyrjeje ka peshë të veçantë.
Është pikërisht kjo që e shqetëson edhe më shumë politikën e forcës. Sepse një ofensivë ushtarake mund të menaxhojë terrene, objektiva apo infrastrukturë, por e ka shumë më të vështirë të menaxhojë perceptimin moral global. Kur Vatikani ngre zërin, lufta del nga korniza e justifikimeve teknike dhe hyn në fushën e gjykimit etik. Aty nuk mjaftojnë më argumentet për siguri kombëtare, për frenim apo për interes strategjik. Aty pyetja bëhet më e thjeshtë dhe më e rrezikshme: kush e mban përgjegjësinë për pasojat njerëzore, për destabilizimin e rajonit dhe për precedentët që krijohen?
In definitiva, la forza del messaggio del Papa non risiede nella sua capacità di fermare immediatamente la guerra, bensì nel fatto che egli ne sfida la normalizzazione. In un momento in cui molti centri di potere cercano di presentare l'escalation come una conseguenza inevitabile della realpolitik, il Vaticano ci ricorda che nulla è inevitabile quando esiste la possibilità politica di non scivolare verso la catastrofe. Questa è anche l'essenza della ferma posizione del capo della Chiesa cattolica: non semplicemente l'opposizione a una guerra specifica, ma il rifiuto di un mondo in cui la forza cerca di sostituirsi alla coscienza. / Opuscolo
Ik ore pirdhu. se ju mashtruesit e feve qe te gjitha kane lindur ne Azi e keni bere e beni boten kazan plehrash. Sa te pafytyre na luajne edhe engjellin keta mashtrues qe u del perdite boja si paedofile e maskarenj universale.
Te BIBLA, LUKE 14:26 ''Nëse ndokush vjen tek unë dhe nuk urren babanë e vet dhe nënën e vet, gruan dhe fëmijët, vëllezërit dhe motrat, madje edhe jetën e vet, nuk mund të jetë dishepulli im.