FLASH
Shkruar nga Ben Aris
Udhëheqësit kryesorë të koalicionit të të vullnetshëm u mblodhën në Paris për një samit, por ai përfundoi në kosh kur ata telefonuan Trumpin, i cili u tha atyre të ndalonin blerjen e naftës ruse...
Katastrofik mund të cilësohet përfundimi i arritur në Paris në Samitin e Koalicionit të të Vullnetshmëve, që kryesohet nga Franca dhe Mbretëria e Bashkuar, lidhur me sigurinë e Ukrainës.
Ekipi evropian ka punuar shumë fort për disa javë për të hartuar një plan që synon shpëtimin e Ukrainës dhe u mblodh të enjten në Paris me ftesë të Presidentit francez, Emmanuel Macron, për të hartuar propozime konkrete.
Megjithatë, ekipi i COW ka thënë gjatë gjithë kohës se çfarëdo që të vendosin, nuk do të funksionojë pa mbështetjen e administratës Trump. Në fund të bisedimeve të ditës, udhëheqësit kryesorë të BE-së, së bashku me Presidentin ukrainas Volodymyr Zelenskiy, u mblodhën përsëri rreth tryezës dhe i telefonuan Presidentit të SHBA-së Donald Trump.
Në vend që ta bindnin, ata u kritikuan ashpër. Trump i qortoi ata që vazhdojnë të importojnë shumë naftë ruse dhe në thelb injoroi axhendën e tyre, e cila ishte një thirrje e BE-së për një forcë paqeruajtëse në Ukrainë dhe forcimin e Forcave të Armatosura të Ukrainës (AFU) në mënyrë që të mund të mbrojë atë që ka mbetur nga Ukraina kundër një pushtimi të dytë rus.
Me këtë thirrje, do të argumentoja se përpjekja e BE-së për të mbështetur një "paqe të drejtë" për Ukrainën ka mbaruar. I vetmi përfundim realist tani është një lloj disfate ushtarake. Nuk do të ketë mbështetje amerikane për paqeruajtësit, gjë që gjithsesi ishte një opsion i keq.
Nuk do të ketë garanci sigurie të mbështetura nga SHBA-ja, të cilat në fakt as nuk u diskutuan në Paris, por që janë zgjidhja e vërtetë për të arritur një paqe të drejtë për Ukrainën. Trump ka treguar, edhe një herë, se është i interesuar vetëm për biznesin, dhe konkretisht për naftën.
Ai bëri fushatë me premtimin për ta bërë Amerikën përsëri të pasur me "arin e zi", ndërsa gjeti një BE mbi fuçi, me pantallona të ulura. Dhe çfarë bëri ai? Në fakt kërkoi më shumë nga tregu i energjisë i BE-së. Ai tashmë e ka bindur Presidenten e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, të premtojë të trefishojë energjinë evropiane në 750 miliardë euro në vit, në një marrëveshje që analistët e kanë quajtur si iluzion.
Rezultati aktual nga Parisi është se Forcat e Armatosura të Ukrainës (AFU) do të duhet të vazhdojnë të luftojnë dhe aftësia e tyre për të luftuar është e vetmja siguri që ka Ukraina, me pak ndihmë nga Evropa, e cila do të bëjë çmos për ta furnizuar atë me armë. Ky ka qenë në fakt plani gjatë gjithë kohës. Rezultati i samitit të Parisit është se asgjë nuk ka ndryshuar. Por pa ndihmën e SHBA-së, ky kapacitet do të zvogëlohet shumë.
Pa SHBA-në, Evropa nuk është në pozicion për të marrë përsipër të gjithë barrën e mbështetjes së Ukrainës. Dje publikova një artikull të gjatë ku argumentoja se Evropa nuk mund të përballojë barrën e mbështetjes së Ukrainës, qoftë financiarisht apo në aspektin e furnizimeve ushtarake.
Sot publikoj artikullin mbështetës që tregon se shumica e vendeve të BE-së janë ose në recesion ose po i afrohen një krize. Një artikull tjetër tregon se pavarësisht problemeve ekonomike të Rusisë, asaj nuk do t'i mbarojnë paratë për luftën së shpejti .
Udhëheqësit e BE-së janë në iluzione. Kryeministrja e Italisë, Giorgia Meloni, ishte e vetmja në samitin e Shtëpisë së Bardhë më 18 gusht, me sugjerimin e saj për garanci të vërteta sigurie si ato të NATO-s, ku kombet evropiane individualisht i ofrojnë Ukrainës angazhime ushtarake reale të ngjashme me ato të Nenit 5, në rast se Rusia do të pushtonte për herë të dytë. Kjo u injorua.
Udhëheqësit e BE-së, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s Mark Rutte, Presidentja Ursula von der Leyen dhe shefja e politikës së jashtme të BE-së dhe ish-kryeministrja estoneze Kaja Kallas, po i përmbahen idesë se "ne thjesht duhet të rrisim pak sanksionet ndaj Rusisë dhe të furnizojmë disa armë më shumë dhe Ukraina do të fitojë".
Rastësisht, Kallas mohoi që Kina luajti ndonjë rol në fitoren ndaj nazistëve në Luftën e Dytë Botërore, duke bërë që Ministria e Jashtme kineze të lëshonte një deklaratë duke e quajtur atë një "idiote", diçka që rrallë e bën.
Fakti që Evropa është tani, ose pothuajse, në një recesion, Mbretëria e Bashkuar dhe Franca janë në prag të një krize borxhi të tipit grek, dhe qeveria franceze pothuajse me siguri do të shembet javën tjetër, po injorohet pothuajse tërësisht. Kjo duhet të jetë lajm në faqen e parë.
Sanksionet qartësisht nuk funksionojnë. Problemet ekonomike të Rusisë janë të këqija dhe po përkeqësohen, por ato janë pothuajse tërësisht të vetëshkaktuara nga shpenzimet masive ushtarake që kanë rritur inflacionin. Ato kanë pak të bëjnë me sanksionet.
Por këto sanksione, veçanërisht dyfishimi i çmimeve të energjisë evropiane, po e shkatërrojnë ekonominë e BE-së. Edhe Gjermania, e cila është ndoshta në pozicionin më të fortë (pas Polonisë, e cila po lulëzon) po deindustrializohet, ka qenë në recesion për 3 tremujorët e fundit dhe tani papunësia ka filluar të rritet. Motori i rritjes evropiane është ndalur. Pjesa më e madhe e kësaj po ndodh për shkak të efektit bumerang të sanksioneve.
Është përsëri Brexit, por nën ndikimin e steroideve. Gazetarët pëlqejnë të ndjekin politikën e lartë. Është pjesa më seksi e punës me gjithë gjeopolitikën historike që bën “e bëjmë sepse është e vështirë”, citate dhe momente të nxehta në mikrofon. Por puna e politikanëve është të drejtojnë ekonominë.
Ajo që ishte kaq e habitshme në lidhje me Brexit-in (dhe unë flas këtu si një britanik i evropianizuar) është se ai në mënyrë të qartë dhe të dukshme nuk pati asnjë përfitim ekonomik. Ishte e garantuar se do të shkaktonte dëme të mëdha në ekonomi. Megjithatë, ata e bënë gjithsesi.
Ajo që po ndodh tani me mbështetjen e BE-së për Ukrainën është e njëjta gjë në një shkallë më të gjerë. Lufta në Ukrainë tani ka arritur në një pikë ku po shkatërron ngadalë ekonomitë e Evropës. Fakti që BE-ja ishte tashmë në telashe të mëdha, siç u theksua nga raporti i Draghi-t vitin e kaluar, po injorohet kryesisht.
Bruegel thotë se BE-ja duhet të investojë 250 miliardë dollarë në vit në mbrojtje për t'u përballur me kërcënimin rus, por ndërsa shpenzimet e mbrojtjes janë në rritje, janë ende rreth 100 miliardë dollarë shumë pak këtë vit.
Dhe kjo gjithashtu injoron shumën mahnitëse prej 800 miliardë eurosh në vit që Draghi thotë se duhet të investohen për ta rikthyer BE-në në këmbët e saj konkurruese.
Ashtu si me Brexit-in, udhëheqja e COW-së e ka kokën në rërë dhe po ecën përpara me politika që vetëm sa do ta përkeqësojnë këtë krizë. Një nga efektet anësore të kësaj është se ata ndoshta do të humbasin të gjithë vendet e tyre të punës në dy vitet e ardhshme, pasi kriza e kursimit dhe e kostos së jetesës që ka shkaktuar lufta po nxit rritjen e së djathtës që tani kryeson për herë të parë në sondazhet e të gjithë Francës, Gjermanisë dhe Mbretërisë së Bashkuar. Vërtet?
Do të kemi përsëri një qeveri fashiste në Gjermani këtë vjeshtë? Menduat se gjërat ishin keq me Boris Johnson në krye të Mbretërisë së Bashkuar, por të paktën ai është shumë i zgjuar. Nigel Farage është një version budalla i Trump. Mund të kemi një qeveri fashiste në Francë edhe më herët pasi qeveria e Macron të rrëzohet të hënën.
Siç theksoi kolumnisti i bne IntelliNews, Liam Halligan, në një postim të kohëve të fundit, lidershipi “nuk po përpiqet të zgjidhë problemet; ata vetëm po menaxhojnë rënien”. Dhe siç argumentoi filozofi skocez Sir Alexander Fraser Tytler, perandoritë dhe demokracitë kanë tendencë të shemben pas 200 vitesh pasi pushteti kapet nga elitat e tyre, të cilat humbasin kontaktin me idenë origjinale që i bëri ato të fuqishme në radhë të parë. Këtu mendoj se jemi sot. Samiti i SCO-së i fundjavës tregoi se kush do të marrë përsipër: Jugu Global, i udhëhequr nga Kina. Nga pesë ekonomitë kryesore në botë, në një bazë të rregulluar, tre janë tashmë BRICS, sipas Bankës Botërore.
Udhëheqja e BE-së nuk po e bën punën e saj. Ata nuk po i drejtojnë ekonomitë e tyre. Ata, ashtu si ekipi i Brexit-it, janë të përqendruar në retorikë boshe, terma si "sovranitet", "drejtim i pakthyeshëm", "paqe e drejtë", etj. Zgjidhni vetë. Ata duhet të përqendrohen në gjëra të tilla si "shpëtimi nga FMN-ja", "tkurrja ekonomike", "rënia e të ardhurave reale" e kështu me radhë. Etiketat kanë marrë përsipër politikën dhe shtypi nuk po ndihmon duke i përsëritur pa kritikë këto fraza boshe, ndërsa ato krijojnë fraza të mira, që sigurisht është qëllimi i tyre.
Kryeredaktori i Carnegie's Comments, Rym Momtaz, e shprehu bukur, duke thënë se udhëheqësit e BE-së besojnë se “mund të kryejnë një lloj truku të mendjes Jedi duke ia bërë qejfin Trumpit” dhe t’i ndryshojnë mendjen për disa nga vendimet e tij më të këqija. Por pas tetë muajsh, tani është e qartë se “ai nuk është në të njëjtin ekip me evropianët”. A prisnin seriozisht udhëheqësit e COW që Trump të miratonte planin e tyre kur e telefonuan dje, pasi ai kishte thënë vazhdimisht se nuk do të bënte asnjë nga gjërat që ata po kërkonin?
Duke thënë të gjitha këto, burrat e shtetit përqendrohen edhe në çështjet morale, jo vetëm në detajet e rritjes së prosperitetit kombëtar. Dhe argumenti moral i sfidimit të Rusisë dhe ndihmës ndaj Ukrainës është shumë më i qartë. Por atëherë duhet t'i thuash popullsisë se je në luftë me Rusinë dhe kjo do të kërkojë sakrifica të mëdha, por ia vlen pasi është gjëja "e duhur" për t'u bërë.
Kjo nuk do të ndodhë kurrë. Masat shtrënguese që janë imponuar tashmë ndoshta do të çojnë në rrëzimin e të gjithë udhëheqësve aktualë nga e djathta në zgjedhjet e ardhshme. Ne jemi të zënë pikërisht në mes midis këtyre dy poleve. Të gjithë figurat e mëdha të BE-së duhet ta mendojnë veten si një lloj figure historike si Churchill ose Kennedy, por ata po e injorojnë realitetin.
Fakti që secili prej udhëheqësve të COW në Paris vazhdimisht fliste për "garanci të forta sigurie" për Ukrainën, megjithatë Meloni ishte e vetmja që fliste në të vërtetë për garanci të vërteta sigurie, e nxjerr në pah këtë pikë. Nëse doni të jeni një figurë historike, atëherë vendosni armën në vend dhe ofrojini Ukrainës mbrojtje të vërtetë dhe rrezikoni Luftën e Tretë Botërore në këtë proces. Putini pothuajse me siguri nuk do ta bëjë këtë. Por është një "pothuajse", jo një "sigurisht".
Ajo që i bën ata dyfish të mashtruar është supozimi se mund ta fitojnë Trumpin. Pas 8 muajsh mendoj se të gjithë e kanë kuptuar se si është tani. Dhe ai e ka thënë vazhdimisht se nuk do ta mbështesë Ukrainën as me para dhe as me armë. Ata kanë analistë vërtet të mirë në MI6 dhe DGSE të Francës, me siguri ata e kanë kuptuar deri tani se Trump nuk interesohet për Ukrainën, por dëshiron të bëjë biznes me Putinin. Ai e tha këtë me zë të lartë vazhdimisht që kur mori pushtetin.
Në këtë pikë mendoj se Ukraina duhet ta mbyllë çështjen. Marrëveshja nuk është e këndshme pasi do të thotë të heqësh dorë nga 20% e territorit të Ukrainës dhe të kthehesh në neutralitet. Por kjo funksionoi mjaftueshëm mirë për Finlandën , siç ia kujtoi të gjithëve Presidenti finlandez Alexander Stubb këtë javë, dhe në fakt si strategji neutraliteti ka qenë mjaft e suksesshme. Dhe siç kam argumentuar për vite me radhë, na duhej një marrëveshje e re sigurie pan-evropiane , gjë që Putini e dëshiron vërtet. Pastaj si Trump ashtu edhe Evropa mund të bëjnë marrëveshjet e tyre të biznesit me Rusinë. Ky është një aspekt tjetër i hipokrizisë që nuk diskutohet: Evropa ende po bën shumë biznes me Rusinë, pikërisht kjo është poenta e Trump. Shikoni të dhënat doganore të Kirgistanit, ose faktin se të paktën 20% e "flotës në hije" janë në të vërtetë tankerë grekë, të rregulluar nga BE-ja, që përfitojnë me kënaqësi nga lufta. /Përshtatur nga Intellinews/
Lini një Përgjigje