FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Nga Gogu dhe Magogu te Irani modern.
Interpretimet biblike të Ezekielit përdoren nga rrjete fetare me ndikim në Uashington.
Profecia dhe gjeopolitika përzihen në debatin për Lindjen e Mesme.
Për një pjesë të elitës politike amerikane, konflikti mes Izraelit dhe Iranit nuk shihet vetëm si përballje strategjike. Disa rryma me ndikim e interpretojnë atë si pjesë të një profecie biblike të shkruar rreth 2500 vjet më parë. Në dy dekadat e fundit, ky interpretim apokaliptik ka hyrë gjithnjë e më shpesh në diskutimet që ndikojnë politikën e jashtme të Shteteve të Bashkuara.
Në qendër të këtij fenomeni qëndron John Hagee, themelues i organizatës Christians United for Israel (CUFI) , e cila sot numëron mbi 10 milionë anëtarë dhe disponon një buxhet vjetor që tejkalon 30 milionë dollarë. Ajo që e bën këtë rast të veçantë për analizë nuk është dimensioni i tij fetar, por ndikimi i tij i matshëm në proceset legjislative dhe ekzekutive të Shteteve të Bashkuara.
Interpretimi që Hagee dhe rrymat premilenariste amerikane i bëjnë kapitujve 38-39 të librit të Ezekielit meriton vëmendje të veçantë. Sipas kësaj leximi, identifikimi i shteteve moderne me aktorët biblikë është i drejtpërdrejtë: Rusia si Magogu, Irani si Persia e lashtë, Turqia dhe disa shtete afrikane si aleatët e koalicionit apokaliptik që do të sulmojë Izraelin.
Një element më pak i diskutuar lidhet me mënyrën se si disa rryma të krishtera evangjelike në Shtetet e Bashkuara interpretojnë kapitujt 38-39 të librit të Ezekielit. Në këtë lexim, Persia e përmendur në tekst identifikohet drejtpërdrejt me Iranin modern dhe vendoset në qendër të një koalicioni që do të përballet me Izraelin në një konflikt përfundimtar. Ky interpretim është përhapur prej dekadash nga rrjete të krishtera zioniste dhe organizata si CUFI. Në këtë narrativë, përballja ushtarake me Iranin nuk trajtohet vetëm si çështje sigurie rajonale, por edhe si pjesë e një skenari profetik që duhet të realizohet.
Komuniteti akademik ndërkombëtar, përfshirë studiues të Harvardit, Oxford-it dhe Universitetit të Sheffield, e ka klasifikuar vazhdimisht këtë tekst si letërsi apokaliptike tipike të periudhës së mërgimit babilonas. Sipas tyre, "armiku i veriut" përfaqëson një topos letrar të përsëritur, jo një parashikim gjeopolitik të mijëvjeçarit të tretë. Megjithatë, në sallat e Kongresit, ky dallim delikat akademik shpesh humbet nën peshën e lobimit të organizuar.
Përtej debatit teologjik, ajo që kërkon vëmendje të veçantë është infrastruktura financiare që e mban gjallë këtë narrativë. Sipas të dhënave të OpenSecrets, CUFI ka shpenzuar afro gjysmë milioni dollarë vetëm gjatë vitit 2025 për aktivitete lobimi. Në një hark kohor më të gjatë, shifrat flashin për mbi 100 milionë dollarë të investuara në ndikimin e politikës së jashtme amerikane.
Po aq domethënës është identifikimi i burimeve të financimit. Donatorët kryesorë të CUFI përfshijnë emra të spikatur nga industria e armëve dhe sektori i sigurisë; aktorë ekonomikë me interes të drejtpërdrejtë në vazhdimësinë e tensioneve ushtarake në Lindjen e Mesme.
Axhenda konkrete legjislative që ata promovojnë përfshin:
Miratimin e Iran Sanctions Enforcement Act, që shtrëngon masat ekonomike ndaj Teheranit;
Krijimin e fondit US-Israel Future of Warfare Act, me një buxhet vjetor prej 50 milionë dollarësh për bashkëpunim në teknologjitë ushtarake të avancuara.
Rasti i ish-sekretarit të shtetit Mike Pompeo ilustron më së miri shkallën e depërtimit të kësaj narrativë në nivelet më të larta të vendimmarrjes. Gjatë vizitës së tij në Izrael në mars 2019, Pompeo deklaroi se Presidenti Trump mund të ishte "dërguar nga Zoti si mbretëresha Ester" për të mbrojtur Izraelin nga kërcënimi iranian. Më herët, në një predikim të vitit 2016, ai i kishte bërë thirrje auditorit të tij të "jetë pjesë e betejës deri në ardhjen e Mbretërisë".
Ish-nënpresidenti Mike Pence, nga ana tjetër, ka qenë folës i rregullt në konferencat vjetore të CUFI-t, duke i dhënë legitimitet institucional kësaj lidhjeje midis besimit apokaliptik dhe politikës së jashtme.
Fenomeni nuk është kufizuar vetëm në elitën politike. Një raport i vitit 2026 nga The Intercept dokumenton mbi 200 ankesa të ushtarakëve amerikanë pranë organizatës Mbrojtja e Lirisë Fetare Ushtarake (MRFF) , ku komandantët e tyre përdorin retorikë të krishterë-zioniste për të justifikuar angazhimet ushtarake ndaj Iranit, duke i cilësuar ato si pjesë të një "beteje mesianike".
Teksti i Ezekielit 38-39 nuk përmban asnjë referencë ndaj shteteve moderne. Persia e lashtë nuk është Irani i sotëm, ashtu siç Babilonia nuk është Iraku kontemporan. Megjithatë, interpretimi që i bëhet këtij teksti nga grupet me ndikim në Uashington ka kaluar prej kohësh kufijtë e teologjisë për t'u bërë pjesë e dokumenteve të lobimit dhe debateve në Komitetin e Senatit për Marrëdhëniet me Jashtë.
Për analistët e marrëdhënieve ndërkombëtare, kjo përzierje mes besimit fetar, lobimit politik dhe interesave ekonomike krijon një dimension të ri në politikën globale. Konflikti në Lindjen e Mesme nuk trajtohet më vetëm si përballje mes shteteve dhe interesave strategjike, por në disa qarqe interpretohet edhe përmes një narrative eskatologjike që i jep konfliktit një kuptim historik dhe teologjik.
Për politikën e jashtme amerikane, ky realitet paraqet një sfidë të dyfishtë: nga njëra anë, nevojën për të ruajtur aleancat tradicionale dhe interesat strategjike në Lindjen e Mesme; nga ana tjetër, përballjen me një narrativë që e sheh konfliktin jo si një problem për t'u zgjidhur, por si një parakusht për përmbushjen e një skenari të paracaktuar hyjnor.
Ndërkohë, miliona njerëz vazhdojnë të jetojnë pasojat konkrete të këtij ekuilibri delikat midis besimit, fuqisë dhe interesit. /Pamfleti
Lini një Përgjigje