FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Presidenti amerikan Donald Trump konfirmoi informacionet e New York Times, Miami Herald dhe Wall Street Journal, të cilat ditët e fundit kishin shkruar për ekzistencën e një telefonate me Maduron në lidhje me të ardhmen e Venezuelës dhe vetë Maduron.
Pavarësisht refuzimit për të dhënë detaje mbi telefonatën, të cilën e përshkroi në mënyrën më neutrale të mundshme, "nuk shkoi as mirë as keq", Trump u përpoq t'i siguronte të pranishmit dhe dëgjuesit: një pushtim i Venezuelës nuk është i afërt. Megjithatë, midis shpërblimeve, sanksioneve dhe presionit ushtarak, Maduro ka pak për të festuar.
Ultimatumi i Trumpit
Sipas burimeve të brendshme në shtypin amerikan, telefonata Trump-Maduro u zhvillua më 21 nëntor dhe përfundoi me lëshimin e një ultimatumi nga kreu i Shtëpisë së Bardhë ndaj pasardhësit të Hugo Chavez. Në mënyrë specifike, Trump i tha Maduros se kishte ende kohë "për të shpëtuar veten dhe ata që ishin më të afërt me të", duke i premtuar atij sjellje të sigurt për familjen e tij jashtë vendit, me kusht që ai të jepte dorëheqjen.
Organizatorët e telefonatës, e para që kur Trump mori detyrën, synonin të hapnin rrugën për një takim midis dy udhëheqësve. Por kërkesat e Maduros, të cilat përfshinin "imunitet global" nga çdo procedurë ligjore dhe një ndryshim të propozuar të lidershipit në vend të ndryshimit të regjimit, do ta kishin prishur kornizën delikate negociuese.
Pas asaj telefonate, i pakënaqur nga refuzimi i Maduros, Trump njoftoi fillimisht mbylljen e hapësirës ajrore të Venezuelës dhe më pas thuhet se refuzoi një kërkesë për një telefonatë nga udhëheqësi venezuelian. Një qëndrim i ngjashëm me atë të Meksikës. Ultimatumi u dërgua; Maduro kishte fjalën e fundit nëse do ta zbatonte apo jo.
Dilema e Maduros
Maduro dhe udhëheqja ushtarake nuk duket se kanë frikë nga anijet ushtarake amerikane në brigjet e Venezuelës, dhe kjo nuk ndodh sepse po e nënvlerësojnë fuqinë e zjarrit të Marinës Amerikane. Ata besojnë se Trump po bën bllof dhe se ultimatumi i 21 nëntorit ishte një nga "paraultimatumet" e tij klasike, si ato që i ka lëshuar dhjetëra herë Vladimir Putinit për ta detyruar të negociojë për Ukrainën, vetëm për të mos bërë asgjë pasi afati fatal kaloi.
Bllof pokeri apo jo, ajo që është e sigurt është se presioni jo-ushtarak mbi Venezuelën është në nivelin më të lartë: përfshirja e familjes Maduro dhe zyrtarëve e familjarëve të tyre në listat terroriste të Thesarit dhe Departamentit të Shtetit të SHBA-së jo vetëm që hap derën për operacione speciale dramatike në terren, por mbi të gjitha, i privon ata nga qasja në kanalet tradicionale dhe jo-tradicionale të financave globale.
Në fakt, fushata e sanksioneve me presion maksimal e ka bërë Venezuelën të paprekshme. Sikur të mos mjaftonte kjo, unaza e zjarrit po shndërrohet në një bllokadë të plotë detare: ditët e fundit, një anije cisternë kineze me naftë që po shkonte drejt porteve të Venezuelës për t'u furnizuar me karburant u detyrua të kthehej mbrapsht nga flota e Marinës Amerikane.
Zyrtarisht i trajtuar si terrorist dhe i privuar nga të ardhurat, Maduro mund të jetë duke shqyrtuar një rrugëdalje. Domethënë, duke supozuar se ai mund ta bindë Trumpin të pranojë një ndryshim në udhëheqje, duke pasur parasysh se Uashingtoni duket se po kërkon ndryshimin e regjimit.
Lini një Përgjigje