FLASH
Shkruar nga Antonio Polito
Nëse nuk jeni dakord me idetë e mia, një nga dy gjërat është e vërtetë: ose po paguheni, ose jeni budalla dhe i painformuar...
"Liria e fjalës" është ajo e miqve të mi; "gjuha e urrejtjes" është ajo e armiqve të mi. E lehtë, apo jo? Lundrimi në debatin publik amerikan duket se është bërë jashtëzakonisht i ndërlikuar (dhe i rrezikshëm). Por mund ta përdorni ligjin që sapo përmendëm si një busull që shpjegon gjithçka. Është si kohërat e luftërave fetare: heretikët janë gjithmonë të tjerët.
E djathta thotë: ata vranë Charlie Kirk, një hero të MAGA-s dhe një njeri të lirë, sepse ai haptazi shkatërroi tabutë e korrektësisë politike. Si pasojë, MAGA-t heshtin, pushojnë nga puna individë, gazeta dhe transmetues që sfidojnë ose tallen me mendimet e tyre mbi vrasjen e Kirk, ose i kërcënojnë ata me padi miliarda dollarëshe; siç i ndodhi komedianit Jimmy Kimmel, shfaqja televizive e të cilit u pezullua nga ABC, një kompani në pronësi të Disney, për një shaka e cila, rastësisht, nuk pati shumë sukses.
Por ju mund të thoni: për të gjykuar nëse fjala është "e lirë" apo "gjuha e urrejtjes", do të mjaftonte të vlerësoheshin faktet. Gaboheni. Merrni parasysh sloganin "Bella Ciao" në një nga plumbat e përdorur nga i riu që qëlloi Kirk-un. Për lëvizjen e krahut të djathtë Maga, referenca ndaj një slogani "rezistencë" është provë se sulmuesi është i krahut të majtë; për lëvizjen e krahut të majtë Antifa, është provë se ai frekuenton videolojëra të ekstremit të djathtë, ku i njëjti slogan përdoret me sarkazëm.
Nga ana tjetër, në botën e fantazisë së Trump, "nuk ka lajme të rreme, vetëm fakte alternative" ka qenë prej kohësh rregull. Disa muaj më parë, në shkurt, zëvendëspresidenti i SHBA-së J.D. Vance erdhi në Mynih për t'u dhënë leksion evropianëve: "Liria e fjalës po pëson regres këtu", tha ai nga skena e një konference sigurie të nivelit të lartë. Ai tha gjithashtu se "kërcënimi që më shqetëson më shumë nuk është Rusia, as Kina, por tërheqja e Evropës nga disa prej vlerave të saj". Një kryevepër e një fjalimi: ku "gjuha e urrejtjes" futet brenda "fjalës së lirë", praktikisht "urrejtje e lirë".
As shtatë muaj pas thirrjes fisnike të zëvendëspresidentit të tij për lirinë e fjalës, Trump po kërcënon të revokojë licencat e stacioneve televizive armiqësore: "97% janë kundër meje". Dhe njeriu që ai emëroi në krye të Komisionit Federal të Komunikimeve, Brendan Carr, i njohur edhe si "kryecensori", ka njoftuar hakmarrje të mëtejshme: "Nuk kemi mbaruar ende me ekosistemin mediatik".
Çfarë të bëjmë? Së pari, falënderojmë Providencën, e cila deri më tani na ka penguar të biem në një katastrofë të tillë politike dhe kulturore, pavarësisht shumë përpjekjeve për ta imituar atë. Por pastaj studioni antidotet, për të shmangur rënien në të njëjtin kurth në të ardhmen.
Këshilla e parë është kjo: më e rëndësishme se "fjalimi" është "audienca". Ajo që ka rëndësi nuk është aq shumë ajo që thuhet, por si dëgjohet dhe kuptohet. Duhet të kuptojmë se sa paragjykim mund t'i shkaktohet një audience para se dikush të kalojë dozën e tepërt. Nga kjo perspektivë, nuk mund të rrimë të qetë. Fatkeqësisht, moralizmi ka kohë që ka zëvendësuar politikën këtu në Itali; dhe kështu, opinioni publik është trajnuar të bjerë gjithnjë e më shumë në gjykimet e tij bazuar në kritere që, duke qenë politike, janë për nga përkufizimi të diskutueshme.
Sot, (para)gjykimi është kryesisht etik, dhe për këtë arsye jashtëzakonisht i ngurtë, deri në pikën e intolerancës. Për tridhjetë vjet, dhe akoma më shumë në dhjetë vitet e fundit, debati është akorduar vetëm në dy frekuenca: indinjatë ose argëtim. Invektiv ose satirë. Dhe në të vërtetë, komedianët shfryjnë zërin dhe politikanët përpiqen të jenë komedianë. Në disa raste, njëri nuk dallohet më nga tjetri, si "De Luca-Crozza", një figurë me dy fytyra, si politike ashtu edhe komediane.
Nuk ka më vend për një mendim thjesht dhe banalisht të ndryshëm. Nëse nuk jeni dakord me idetë e mia, një nga dy gjërat është e vërtetë: ose po paguheni, ose jeni budalla dhe i painformuar. Dikur në Londër, kishte një cep të një parku publik, "Hyde Park Corner", për "lirinë e fjalës": kushdo mund të qëndronte në një stol dhe t'u bënte thirrje turmave të kalimtarëve për çfarëdo që të donte. E bukur, por e padëmshme. Sot, çdo fjalim, madje edhe më budallai dhe i pamotivuari, mobilizon turmat, sepse në vend të një stoli, ekziston Uebi.
Pra, nëse duam të vaksinohemi (vaksinimi nuk është i detyrueshëm, por rekomandohet), duhet të fillojmë duke thyer këtë duopol të invektivizmit dhe satirës. Duke i rikthyer hapësirën dhe dinjitetin argumentit, shpjegimit dhe gazetarisë së pavarur. Duhet të kthehemi te një edukim publik që i inkurajon ata të pranojnë debatin si një shenjë dalluese të demokracisë; gjë që funksionon vetëm nëse mund të shpresoj një ditë të bind ata që nuk pajtohen me mua, dhe anasjelltas.
Shkalla moraliste/e indinjuar e jetës publike në Perëndim rrezikon të jetë vetëvrasëse. Para së gjithash, duke na bërë të harrojmë se jo shumë larg, ata që nuk pajtohen burgosen, dërgohen në Siberi, helmohen ose vriten. Dhe se liria e fjalës është për këtë arsye një mall shumë i çmuar për t'u shpërdoruar në urrejtje./Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere Della Sera”
Ju jeni shum keq informus me vetëdashje e vetë dije. Për një njeri që përdori gjith jeten e tij vetem fjalën e lir dhe humbi jeten e tij ju gezoheni nëse slumturoheni. Dhe për ata që jan ekstremist te majt që dhunojnë që grabisin shkaterojn e vrasin dhe që frymëzohen nga SORAT SORISJANI i MBRONI I DONI. Ja pra kush jeni ju mediat majtiste ekstremiste sidomos Shqiptare se Shqipëria Nëna Markësiste,Leniniste,Enveriste,Sorosjane dhe Narko Trafikante . Ju lutemi kini mëshir mos e trasfirmini dhe vrisni fjalën e lirë do vijë një ditë që dhe ju di ju bëj mirë fjala e lirë. Faleminderit nëse na kuptoni dhe nëse jo përsëri faleminderit JU. Albert Xhani
Shkrim paçavure kryekëput pa lidhje dhe i frymëzuar nga doktrina “woke”