FLASH
Shkruar nga PamfletiDas Szenario für eine Bodenoperation wird von den USA regelmäßig überprüft. Die Logik dahinter ist, dass nur Bodentruppen mit Pionieren und Sprengstoff die Anlage tatsächlich außer Gefecht setzen können. Theoretisch klingt das einfach. Praktisch ist es extrem gefährlich.
Seit über einem Jahr haben US-Angriffe das iranische Atomprogramm schwer getroffen. Anlagen wurden zerstört, kritische Infrastrukturen stark beschädigt, und Teherans Vorrat an hochangereichertem Uran, den Donald Trump als „Atomstaub“ bezeichnet, liegt vermutlich unter Trümmern begraben.
Doch inmitten dieser Zerstörungslandschaft gibt es einen Ort, der weitgehend unversehrt geblieben ist. Dieser Ort wurde nicht angegriffen, nicht weil er nicht als kritisch gilt, sondern weil seine Zerstörung möglicherweise zu schwierig ist: der Spitzhackenberg, eine unterirdische Anlage im Iran. Experten schätzen, dass sie so tief im Boden liegt, dass selbst die stärksten amerikanischen Bunkerbrecherbomben möglicherweise nicht ausreichen.
Genau das macht es so gefährlich. Nicht nur eine Infrastruktur, sondern auch eine Idee. Und auch ein potenzieller Beweis dafür, dass selbst die aggressivste Militärkampagne nicht ausreicht, um Irans Atomprogramm dauerhaft zu stoppen.
Einige mögliche Spezialeinsätze:
— Open Source Intel (@Osint613) 30. März 2026
Nukleare Abbauoperationen,
Uranabbau in Isfahan, Fordow bei Qom und Natanz (einschließlich des Pickaxe Mountain),
Einnahme der Insel Kharg,
Besetzung des wichtigsten iranischen Ölexportzentrums zur Senkung der Einnahmen,
Kontrolle der Straße von Hormus,
Großoperation… pic.twitter.com/S8MDIcJ3ba
Die Installation, die schon vor ihrer Fertigstellung Angst auslöst.
Experten gehen davon aus, dass Pickaxe Mountain noch nicht voll funktionsfähig ist. Ihre Bedenken beschränken sich jedoch nicht auf die Gegenwart, sondern beziehen sich vor allem auf die zukünftige Entwicklung des Ortes.
Sollte diese Anlage fertiggestellt werden, könnte sie Teheran eine Produktionsstätte für Nuklear- oder sogar Waffenmaterialien bieten, die praktisch immun gegen Luftangriffe wäre. Im Wesentlichen ein Ort, an dem der Iran den letzten Schritt zur militärischen Urananreicherung unternehmen könnte, im Wissen, dass die Möglichkeit einer Neutralisierung aus der Luft äußerst gering wäre.
Es ist kein Zufall, dass im Zuge der Eskalation der US-Operationen Kreise, die eine aggressivere Strategie befürworteten, Druck auf das Weiße Haus ausübten, noch extremere Szenarien in Betracht zu ziehen. Diese reichten vom Einsatz von Spezialeinheiten zur Platzierung von Sprengstoff bis hin zu ungewöhnlicheren und kontroversen Ideen wie dem Einsatz chemischer Kontaminationen, um die Anlage außer Gefecht zu setzen.
Në dallim nga këto zëra, analistë të tjerë, më afër logjikës së parandalimit përmes negociatave, argumentojnë se Mali Pickaxe vërteton diçka më të thellë: se fuqia ushtarake, sado dërrmuese, nuk e zgjidh vetë problemin bërthamor iranian.
???????????????? عاجل: تعتقد الاستخبارات الأمريكية أن إيران ربما نقلت ما تبقى لديها من اليورانيوم المخصب إلى "جبل بيكاكس" (Pickaxe Mountain)، وهو منشأة مدفونة في أعماق الأرض ويُعتقد أن ضربها أصعب بكثير من المواقع النووية الأخرى.
— Arab-Military (@ashrafnsier) March 13, 2026
المصدر: فوكس نيوز (Fox News) pic.twitter.com/7sni9DzrT8
Pika ku bien dakord "skifterët" dhe pragmatistët
Këtu qëndron paradoksi. Ata nuk pajtohen për pothuajse gjithçka. Ata nuk pajtohen për luftën, për parandalimin, për kufijtë e presionit, për faktin nëse Donald Trump veproi saktë apo në mënyrë të rrezikshme. Por në një pikë ka një konvergjencë më të gjerë: çdo marrëveshje me Teheranin, nëse ka një të tillë, nuk mund ta lërë Malin Kazmë jashtë kuadrit.
Me fjalë të tjera, pavarësisht nëse dikush beson në zgjidhjen e dhunës apo në zgjidhjen e diplomacisë, arrin në afërsisht të njëjtin përfundim. Nëse ky kompleks nëntokësor mbetet i disponueshëm, i arritshëm dhe aktiv, atëherë çdo deklaratë për një ndalesë përfundimtare të programit bërthamor iranian do të mbetet e paplotë.
Kjo shpjegon pse ky mal i veçantë është bërë një element qendror në diskutimin rreth "ditës tjetër" të dosjes iraniane. Jo sepse është problemi i vetëm, por sepse mund të jetë më i vështiri nga të gjithë.
Çfarë dihet për Malin Pickaxe?
Pak është konfirmuar publikisht rreth objektit, i njohur në nivel lokal si Kuh-e Kolang Gaz La. Megjithatë, imazhet satelitore të publikuara vjeshtën e kaluar treguan përparim në projekt, menjëherë pasi forcat amerikane goditën tre objektet kryesore bërthamore të Iranit në qershor.
Aktiviteti u pa nga shumë si një moment i rëndësishëm. Vetë Donald Trump e përmendi publikisht zhvillimin në një fjalim në prill për të argumentuar se Teherani nuk i kishte braktisur ambiciet e tij bërthamore, por po përpiqej t'i zhvendoste ato në një vendndodhje të re dhe në kushte të ndryshme sigurie.
Për shumë analistë, ky raport la pak hapësirë për dyshime. Shënjestra ishte Mali Kazmë.
Krahasimi që vazhdon të bëhet është me Fordow, objektin nëntokësor të pasurimit të uraniumit të Iranit të ndërtuar në një shpat mali dhe që për vite me radhë konsiderohet si një nga objektivat më të vështira në rrjetin bërthamor iranian.
Fordow u godit me Depërtues të Mjeteve të Mëdha prej 30,000 paundësh, armë të projektuara posaçërisht për të depërtuar në objektet e mbrojtura nëntokësore. E megjithatë, ekspertët vlerësojnë se edhe ato bomba mund të mos jenë të mjaftueshme për Malin Pickaxe.
Arsyeja është thellësia.
Objekti vlerësohet të jetë rreth 2,000 metra më thellë në shkëmbinjtë e granitit sesa Fordow. Në praktikë, kjo do të thotë diçka jashtëzakonisht e thjeshtë dhe alarmante që Shtetet e Bashkuara mund të kenë arsenalin më të fuqishëm konvencional në botë, por nuk kanë një mënyrë të garantuar për të neutralizuar një objektiv të tillë vetëm nga ajri.
Ky është problemi strategjik në formën e tij më të pastër.
Nga centrali i centrifugimit në një qendër të mundshme ushtarake të pasurimit
Kur filloi ndërtimi në vitin 2020, Irani tha se objekti do të përdorej për të prodhuar centrifuga - makinat e nevojshme për të pasuruar uraniumin për të zëvendësuar një njësi tjetër që ishte shkatërruar, me shumë mundësi nga sabotimi izraelit.
Ky është versioni zyrtar i Teheranit. Por mosbesimi ndaj tij mbetet i thellë. Kryesisht sepse Irani nuk i ka lejuar Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike qasje në objekt.
Dhe kur një vend kaq kritik nuk inspektohet, hapësira për dyshime bëhet e madhe. Kjo është arsyeja pse disa ekspertë besojnë se Mali Pickaxe ka të ngjarë të mos jetë menduar thjesht për mbështetje industriale të programit bërthamor, por për diçka shumë më serioze: për fazën ku pasurimi kalon në nivele që mund të shërbejnë për përdorim ushtarak.
Nëse kjo është e vërtetë, atëherë nuk po flasim vetëm për një objekt tjetër. Po flasim për një strehë të mundshme të sigurt për fazën më të rrezikshme të ciklit bërthamor iranian.
Uraniumi që mund të jetë tashmë atje
Ekziston një dimension i dytë, edhe më shqetësues. Disa ekspertë kanë frikë se Irani mund ta ketë transferuar tashmë një pjesë të rezervave të tij të uraniumit të pasuruar shumë në Malin Pickaxe.
Kjo është thelbësore. Sepse nëse nuk është vetëm një strukturë e ardhshme, por një vend ku mund të ruhet tashmë material i ndjeshëm, atëherë ekuacioni ndryshon. Çdo veprim ushtarak bëhet shumë më kompleks. Rreziku që materiali të varroset nën rrënoja, duke e bërë të vështirë heqjen e tij, ose edhe duke krijuar probleme të reja operacionale pas sulmit rritet në mënyrë dramatike.
Rafael Grossi ka thënë se beson se rreth gjysma e rezervave të uraniumit të pasuruar shumë të Iranit është varrosur në Isfahan - një nga strukturat që u godit. Ai nuk ka specifikuar se ku është pjesa tjetër. Dhe është pikërisht kjo paqartësi që ushqen frikën se një pjesë e tij mund të jetë zhvendosur në një thellësi edhe më të sigurt.
Pse nuk është goditur ende?
Pyetja lind pothuajse automatikisht, nëse Mali Kazmë është kaq shqetësues, pse nuk është bombarduar?
Përgjigja nuk është e drejtpërdrejtë, por duket se ka tre nivele.
I pari është teknik. Objekti mund të jetë aq i thellë sa një sulm ajror mund të mos sigurojë shkatërrimin aktual të bërthamës së tij.
I dyti është operacional. Një sulm që do të shkaktonte shembje të mëdha mund ta bënte të vështirë çdo përpjekje të mëvonshme për të inspektuar, hequr materiale ose neutralizuar fizikisht zonën.
I treti është politiko-strategjik. Kur një objektiv nuk mund të shkatërrohet pastër dhe përfundimisht, çdo vendim për të sulmuar rrezikon të krijojë më shumë kaos sesa zgjidhje.
Dhe kjo është pikërisht ajo që e bën Malin Kazmë një problem kaq të veçantë. Nuk është vetëm një objektiv i vështirë. Është një objektiv që mund të mos i përshtatet një zgjidhjeje ushtarake "të pastër".
Skenari i operacionit tokësor dhe kufijtë e tij
Kjo është arsyeja pse skenari i operacionit tokësor rishikohet herë pas here. Logjika është se vetëm forcat në tokë me inxhinierë, eksplozivë dhe kohë mund të përpiqen ta çaktivizojnë në të vërtetë objektin.Në teori, kjo tingëllon e thjeshtë. Në praktikë, është jashtëzakonisht e rrezikshme.
Objekti ndodhet në zemër të Iranit, pranë Natanzit dhe disa qindra kilometra në jug të Teheranit. Për të arritur atje, një forcë amerikane do të duhej të depërtonte thellë në brendësi të Iranit, duke i ekspozuar helikopterët, transportuesit dhe personelin ndaj zjarrit tokësor, sulmeve me raketa dhe sulmeve me dronë.
Dhe problemi nuk mbaron me zbarkimin. Ai fillon aty sepse një mision i tillë do të kërkonte kohë në tokë, zbulim të zonës, vendosje eksplozivësh, vlerësim të brendësisë dhe ndoshta, valë të njëpasnjëshme mbështetjeje. E gjithë kjo, në një mjedis armiqësor dhe me palën iraniane që ka çdo nxitje për ta kthyer operacionin në një kurth.
Thënë thjesht, skenari nuk është i pamundur. Por është jashtëzakonisht i vështirë, politikisht dhe ushtarakisht.
Diplomacia si e vetmja rrugëdalje realiste
Kjo është arsyeja pse edhe shumë kritikë të strategjisë së Trump arrijnë në përfundimin se e vetmja zgjidhje realiste në fund të fundit qëndron në diplomaci.
Jo sepse nuk e njohin rrezikun. Përkundrazi. Ata e konsiderojnë absolutisht real. Por sepse besojnë se pa bashkëpunimin e vetë Teheranit, nuk ka një mënyrë të sigurt, të verifikueshme dhe të përhershme për të neutralizuar një strukturë të tillë.
Irani më parë ka rënë dakord të çaktivizojë një aset kritik bërthamor, siç ndodhi me reaktorin e Arakut sipas marrëveshjes së vitit 2015. Ky precedent tregon se çaktivizimi fizik nuk është i paimagjinueshëm. Por tregon edhe diçka tjetër: se lëvizje të tilla kërkojnë marrëveshje, mbikëqyrje, verifikim dhe vullnet politik.
Nëse ndonjë nga këto elementë mungon, problemi kthehet.Mali Pickaxe nuk është i vetmi objekt nëntokësor shqetësues. Teherani ka deklaruar gjithashtu ekzistencën e një objekti të ri pasurimi në Isfahan, në të cilin inspektorët ende nuk kanë fituar akses të plotë.
There too, there are estimates that the depth may exceed the capabilities of an effective attack by bunker busters. But the difference is that in the case of Isfahan, serious damage has already been done to the tunnel entrances. In contrast, Pickaxe Mountain remains operationally more accessible to Iran itself.
Dies, zusammen mit den auf Satellitenbildern erfassten laufenden Aktivitäten – Lastwagen, Betonmischer, Bagger, Kräne und Befestigungsarbeiten – bestärkt die Einschätzung, dass sich das besorgniserregendste noch ausstehende Problem derzeit dort befindet.
Die wahre Botschaft des Berges Pikaxe (Berg Kazma)
Letztendlich ist der Berg Kazme nicht einfach nur ein weiteres geheimes Bauwerk. Er ist der Ort, an dem die Illusion einer einfachen Lösung zusammenbricht.
Für diejenigen, die glaubten, Irans Atomprogramm ließe sich nur mit Bomben beenden, dient dieser Berg als deutliche Mahnung an die Grenzen der Luftstreitkräfte. Für diejenigen, die darauf beharren, Diplomatie ohne wirkliche Kontrolle genüge, ist er eine ebenso deutliche Warnung, dass Teheran weiterhin nach sicheren Rückzugsgebieten, Tiefe und Zeit suchen wird.
In diesem Sinne ist der Berg Kazmeh mehr als nur ein Ziel. Er ist der zentrale Prüfstein für die Ernsthaftigkeit jedes künftigen Abkommens mit dem Iran. Wird er nicht berücksichtigt, wirkt das Abkommen unausgereift. Bleibt er unkontrolliert, verschärft sich das Problem – im wörtlichen wie im übertragenen Sinne – und wird sich im wahrsten Sinne des Wortes und politisch nur noch verschlimmern. Und versucht man, es allein mit Gewalt zu lösen, wird man möglicherweise feststellen, dass der schwierigste Gegner nicht immer der iranische Wille ist, sondern die Geologie.
Lini një Përgjigje