FLASH
Shkruar nga Paolo Rossetti
Israel treibt die Region unaufhaltsam in eine Eskalation, unterdrückt jeglichen Dialog und greift sogar Kraftwerke an. Die USA zögern, die arabischen Länder bleiben verunsichert, und ein Kompromiss scheint politisch unmöglich. Die Krise droht, sich zu einem Konflikt mit globalen Folgen auszuweiten.
Es gibt keine Alternative zum Krieg. Iran, die USA und Israel können keine Zugeständnisse machen, da sie riskieren, einen sehr hohen politischen Preis für ein Friedensabkommen oder zumindest einen Waffenstillstand zu zahlen.
Das wahrscheinlichste Szenario ist daher leider eine Eskalation, auf die Israel offenbar zusteuert. Netanjahu, so Nicola Pedde, Generaldirektor des IGS (Institute for Global Studies), greift die Führung des iranischen Regimes weiterhin an, um den dialogbereitesten Teil auszuschalten, die Macht der Pasdaran zu festigen und dann auf einen offenen Konflikt mit ihnen zuzusteuern.
Nun greift Israel auch iranische Ölanlagen an, nutzt die Unsicherheit der US-Regierung aus und versucht, sie zu einem eigenen Kurs zu zwingen. Israel strebt weiterhin einen Regimewechsel oder die Zerschlagung des Iran an. Das Problem ist jedoch, dass dieser Ansatz bisher eine Regierung gefestigt hat, die deutlich aggressiver und härter gegen Israel vorgeht als die vorherige.
Israel hat kürzlich Geheimdienstminister Ismail Khatib ermordet und die Gasfelder von South Pars angegriffen. Netanjahu will diesen Krieg eskalieren, aber was will er damit erreichen?
Mit seinen gezielten Maßnahmen gegen die Führung des iranischen Regimes will er jenen Teil der Islamischen Republik ausschalten, der für einen Dialog gerüstet sein könnte. Indem er den Kreis der Zivilbevölkerung und derjenigen, die das Regime von Anfang an unterstützt haben, verkleinert, festigt Netanjahu zunehmend die absolute Macht der Revolutionsgarden innerhalb der Machtstruktur.
Dies verringert den Verhandlungsspielraum erheblich. Es handelt sich um eine Strategie, die auf eine totale Konfrontation abzielt. Israel greift zudem Energieanlagen an, sodass der Iran nun mit Vergeltungsmaßnahmen gegen petrochemische Anlagen in Saudi-Arabien und den Vereinigten Arabischen Emiraten droht und die größte Gasanlage in Katar angegriffen hat. Dieses Verhalten bedeutet eine Eskalation, deren Verlauf niemand absehen kann.
Wie gefährlich ist ein solches Szenario?
Paradoxerweise spiegeln sich die iranischen und israelischen Strategien wider, da eine existenzielle Bedrohung besteht, aber kein Plan B, keine alternative Lösung für den Konflikt existiert. Es handelt sich im Wesentlichen um zwei Strategien mit ähnlichen Optionen. Die amerikanische Strategie hingegen steht außerhalb dieser Synchronisation.
Nutzt Israel die amerikanische Unsicherheit aus, um die USA zur Umsetzung seiner Pläne zu zwingen?
Sigurisht që po. Një pjesë e MAGA-s e sheh këtë zhvillim si fitoren e Rubios ndaj J.D. Vance, pra të linjës neokonservatore. Kjo është një kthesë që po tradhton angazhimin elektoral të Trump, duke e çuar drejt një menaxhimi të konfliktit që nuk i përqendron përpjekjet në kontinentin amerikan, në reduktimin e angazhimit në Lindjen e Mesme, Afrikë, dhe sidomos nuk e përjashton kategorikisht hyrjen në dinamikën e një konflikti më të zgjeruar.
Këto ditë Netanyahu i ka ftuar përsëri iranianët të rebelohen. A dëshiron ai ende rrëzimin e regjimit?
Po, ky është objektivi. Dhe nëse nuk është e mundur, mjafton edhe një kolaps institucional. Mjafton që të mos ekzistojë më Republika Islamike. Në njëfarë kuptimi edhe për amerikanët është kështu, por jo me koston e zhytjes së vendit në kaos, duke krijuar një situatë që mund të ketë ndikim global në tregje.
Në Riad është thirrur një mbledhje e ministrave të Jashtëm të vendeve arabe dhe islamike. A janë ata shumë të shqetësuar për trajektoren e konfliktit? Do të ushtrojnë presion ndaj Izraelit dhe SHBA-së?
Problemi i vërtetë është se ato nuk kanë asnjë ide se si do të evoluojë konflikti.
Kanë shmangur ndërhyrjen sepse mendojnë, të paktën për momentin, se është më e përshtatshme të mbajnë një profil të ulët, për të shmangur skenarin ku Irani e rrit koston e konfliktit përmes sulmeve ndaj impianteve të naftës.
Pozicioni i tyre është i ndryshëm nga ai i Izraelit dhe SHBA-së, sepse nuk kanë simpati për Republikën Islamike, ashtu si nuk kishin as për Shahun dikur. Ato nuk do të kishin asnjë interes të favorizonin një tranzicion që do ta forconte Iranin në një rol filo-perëndimor, duke e bërë një shtyllë të marrëdhënieve ndërkombëtare rajonale siç ishte para vitit 1979.
Por ende nuk kanë identifikuar ndonjë strategji të zbatueshme për të kufizuar rreziqet në një periudhë afatshkurtër.
A ka një strategji daljeje për SHBA nga kjo luftë apo do të duhet të bien dakord me Netanyahun siç deklaroi Trump në fillim?
E them sinqerisht, se do të habitesha të shihja Netanyahun të pranonte një zgjidhje kompromisi. Politikisht edhe për të do të ishte e vështirë të menaxhonte një rezultat të ndërmjetëm të këtij konflikti, pra mungesën e ndryshimit të regjimit, një Iran që jo vetëm mbijeton, por e bën këtë me një strukturë edhe më radikale se ajo e mëparshme. Ai që ka pushtetin është ajatollahu Mojtaba Khamenei, i cili ka pozicione shumë të ndryshme nga krerët teokratikë që kanë qeverisur deri para pak javësh. Me një kompromis, regjimi iranian, sado i mundur ushtarakisht në terren, do ta kishte fituar politikisht betejën, sepse do të kishte legjitimuar veten në këtë formë të re.
Pra, askush nuk di të gjejë një rrugëdalje të kënaqshme?
Die politischen Kosten steigen für alle Beteiligten, was jegliche Kompromisslösung im Konflikt äußerst unwahrscheinlich macht. Niemand wird ohne nationale Konsequenzen davonkommen.
Für den Iran bedeutet eine Niederlage die endgültige Delegitimierung und eine Phase heftiger Proteste, die in einer revolutionären Bewegung münden könnte. Für die USA könnte dies eine beispiellose Regierungskrise auslösen, wenige Monate vor den Zwischenwahlen und angesichts niedriger Zustimmungswerte für den Präsidenten sowie einer angespannten Beschäftigungslage in den USA.
Für Israel war ein Krieg, der eigentlich die endgültige Lösung der iranischen Bedrohung darstellen sollte, die Akzeptanz eines Kompromisses würde eine Regierung und eine Generation von Herrschern legitimieren, die gefährlicher wären als die vorherigen.
Unterdessen muss Israel die Schäden durch iranische Raketen ertragen. Warum? Sind seine Verteidigungssysteme vielleicht doch nicht so undurchdringlich, wie behauptet wird?
Trotz der Zensur von Informationen ist klar, dass die Iraner eine Strategie für den Umgang mit ihrem Waffenarsenal verfolgen, die es ihnen ermöglicht, selbst bei sehr schweren Rückschlägen Vergeltung zu üben und in der Region und in Israel Schaden anzurichten.
Irans Hauptziel ist derzeit der Persische Golf. Dort richtet das Land den größten Schaden an und hat die bedeutendsten Auswirkungen, sowohl auf die internationalen Märkte als auch auf die Außenpolitik. / Broschüre adaptiert von „Il Sussidiario“
Sipas D.Trump, SHBA filloi sulmet ndaj Iranit sepse: Irani po afrohej drejt armëve bërthamore dhr ishte kërcënim për SHBA dhe aleatët. Negociatat dështuan. Prandaj vendosi për sulm ushtarak. Pyetja që lind është: Pse D.Trump (që ka bërë në 1987 librin "Art of the Deal", Arti i marrëveshjes), nuk arriti të gjejë marrëveshje me Iranin? Të bësh një libër të tillë i bie të jesh super i aftë të bësh të pamundurën të mundur, sidomos përmes politikës së negocimit? Në qershor 2025, SHBA (nën Donald Trump) kreu një operacion të madh ushtarak. Trump deklaroi se: objektivat u “shkatërruan plotësisht” dhe se qëllimi ishte të ndalohej programi bërthamor i Iranit. U goditën 3 objekte kryesore bërthamore: Fordow Uranium Enrichment Plant, Natanz Nuclear Facility, Isfahan Nuclear Technology Center. Pyetja është: A ka mundësi që nuk i kanë shkatërruar objektivat atje? Se ka ka zëra që thonë se Irani e kishte zhvendosur para sulmit uraniumin e pasuruar. Mos është kjo arsyeja që SHBA goditi prapë Iranin? Apo e gjitha është një zhvendosje vëmendje nga dosjet Epstein ku Trump përmendej shumë herë? Apo Izraeli ka materiale kompromentuese për Trump te dosjet Epstein, dhe e detyroi të përfshinte SHBA në luftë me Iranin?