FLASH
Shkruar nga Gjergj ZefiDiplomacia duhet të flasë para armëve...
Protesta në Iran është zëri i një shoqërie që kërkon të marrë frymë nën një regjim represiv, jo një ftesë për një luftë të re. Mbështetja për qytetarët që dalin në rrugë kundër dhunës shtetërore është e drejtë dhe e domosdoshme, por shndërrimi i kësaj krize në konflikt ushtarak do të ishte goditja më e rëndë ndaj vetë protestës. Kur flasin armët, hesht diplomacia; dhe kur hesht diplomacia, humbet edhe shpresa për ndryshim real.
Protestat që po tronditin Iranin janë një thirrje e drejtpërdrejtë për dinjitet, liri dhe të drejta themelore. Ato nuk janë produkt i manipulimeve të jashtme, por pasojë e një akumulimi të gjatë padrejtësish politike, ekonomike dhe shoqërore. Mbështetja morale dhe politike për qytetarët iranianë është jo vetëm e ligjshme, por edhe e domosdoshme. Megjithatë, kjo mbështetje nuk duhet të shndërrohet në alibi për një tjetër përshkallëzim ushtarak në Lindjen e Mesme, një rajon tashmë i lodhur nga luftërat dhe ndërhyrjet.
Retorika e ashpër e presidentit amerikan Donald Trump, e shoqëruar me sinjale force dhe paralajmërime për “veprime drastike”, rrezikon të zhvendosë fokusin nga thelbi i çështjes: e drejta e një populli për të protestuar pa u masakruar nga shteti i vet. Historia ka treguar se ndërhyrjet ushtarake, edhe kur justifikohen me gjuhën e të drejtave të njeriut, shpesh përfundojnë duke prodhuar më shumë viktima, më shumë kaos dhe më pak demokraci.
Shembulli i Venezuelas, ku përballja e ashpër me regjimin e Nicolás Maduros është shndërruar në një lojë force gjeopolitike, duhet të shërbejë si paralajmërim. Ndryshimi i qëndrueshëm politik nuk imponohet nga jashtë me tanke apo raketa, por ndërtohet përmes presionit diplomatik, izolimit të targetuar të elitave represive dhe mbështetjes së strukturuar për shoqërinë civile.
Në këtë moment kritik, diplomacia duhet të hyjë në veprim me të gjithë arsenalin e saj: sanksione të mençura dhe të koordinuara, hetime ndërkombëtare për shkeljet e të drejtave të njeriut, kanale dialogu të hapura dhe një front të bashkuar mes SHBA-së, Bashkimit Europian dhe aktorëve rajonalë. Lufta do ta shuante zërin e protestuesve duke e mbuluar me zhurmën e bombave; diplomacia, përkundrazi, mund ta amplifikojë atë në tryezat ku merren vendimet globale.
Mbështetja për protestat në Iran dhe kundërshtimi i luftës nuk janë qëndrime kontradiktore. Ato janë dy anë të së njëjtës filozofi politike: mbrojtja e jetës njerëzore dhe e së ardhmes së stabilitetit ndërkombëtar. Nëse Perëndimi dëshiron të jetë në anën e duhur të historisë, duhet të zgjedhë fjalën, jo zjarrin; presionin diplomatik, jo shkatërrimin ushtarak./Pamfleti
Saktë po dhe ata që duan luftë e dinë po e kanë alibi të artë
Patjetër që duhet të ndodh kështu siç rekomandoni Ju. Me siguri këtë rrjedh do marë zhvillimi i situatës. Me pak viktima, me më shumë diplomaci dhe sanksione , regjimi shpërndau 'policinë e moralit', dmth. mbulimi grave nuk është i detyrushëm. Nën një regjim teokratik kjo ështe një fitore domethënëse.