FLASH
Shkruar nga Chris Ogden
His closest ally Elon Musk has publicly called for this. And if Trump takes this step, it would further reduce the West's influence on global affairs, legitimizing alternative security bodies such as the Shanghai Cooperation Organization.
When Donald Trump's close ally and head of the agency for drastically cutting government spending, Elon Musk, recently supported the call for the United States to withdraw from NATO and the United Nations, it may have seemed surprising to many.
But the fact is that the first months of Trump's second presidency have severely damaged the main pillars of the current international order. Musk's approach fits a general pattern.
In addition to leaning toward a multipolar world order, the US refuses to recognize the International Criminal Court, has reduced aid to other countries, and has withdrawn from the World Health Organization, the UN Human Rights Council, and the Palestinian relief agency, UNRWA.
As Trump's domestic policies are clearly displaying autocratic traits, his rejection of the founding principles and ideals of the UN seems like a logical development. The intolerant and intolerant negotiating approach he displayed with Ukrainian President Volodymyr Zelensky disregards and despises collaborative, consensus-based diplomacy.
The effort to reduce the federal deficit fits in with this general abandonment of costly international commitments. If the Trump regime pursues its apparent strategy of creating crises to advance its agenda, then a complete US withdrawal from the UN is another logical step.
All of this is in stark contrast to the central role that the UN has traditionally played within the US-led international order since 1945. Along with other institutions, the UN allowed the US to shape the international system in its own image, and to spread its domestic values and interests around the world.
Along with NATO, the UN was created as a global security institution to produce global stability. At least in theory, the political and economic values of the US and other democracies enabled the construction of the post-war order.
Sipas politologut John Ikenberry, kjo bazohej tek “multilateralizmi, partneritetet e aleancës, kufizimi strategjik, siguria bashkëpunuese dhe marrëdhëniet institucionale dhe të bazuara në rregulla”. Por në këtë shekull, veprimet e SHBA-së kanë minuar shumë prej këtyre parimeve. Pushtimi i Irakut i udhëhequr nga SHBA-ja në vitin 2003, anashkaloi autoritetin e OKB-së, duke bërë që Sekretari i Përgjithshëm i atëhershëm Kofi Annan të deklaronte se “nga pikëpamja e statutit, pushtimi ishte i paligjshëm”. Ajo luftë e dëmtoi legjitimitetin e OKB-së dhe vendin e Amerikës brenda saj.
Po ashtu, e reduktoi peshën e organizatës si një forcë për ruajtjen e sigurisë ndërkombëtare dhe sovranitetit kombëtar në çështjet globale. Shkeljet e mëvonshme të të drejtave të njeriut nga SHBA përmes përdorimit të dorëzimit, torturës dhe ndalimit në vende si Gjiri i Guantanamos dhe Abu Ghraib, e dobësuan më tej besueshmërinë e OKB-së si një mbrojtëse e vlerave liberale ndërkombëtare.
SHBA-ja ka qenë një mospaguese e rregullt e tarifave të OKB-së, duke shmangur pagimin e 2.8 miliardë dollarëve në fillim të vitit 2025. Dhe është një nga kontribuuesit më të vegjël me personelit ushtarak dhe policor në operacionet paqeruajtëse të OKB-së, pavarësisht se paguan gati 27 për qind të buxhetit të përgjithshëm.
Që nga vitet 1990, disa politikanë republikanë kanë kërkuar që SHBA të tërhiqet plotësisht nga OKB-ja. Në vitin 1997, senatori Ron Paul prezantoi Aktin e Rivendosjes së Sovranitetit Amerikan, që synonte t'i jepte fund anëtarësimit në OKB, duke e dëbuar selinë e OKB-së nga Nju Jorku dhe dhënë fund financimit të SHBA-së.
Edhe pse mori një mbështetje minimale, dhe nuk arriti asnjëherë në seancat dëgjimore të komisionit, Paul e riktheu aktin në çdo seancë të kongresit, deri në daljen e tij në pension në vitin 2011. Më pas nisma u mor nga republikanë të tjerë, duke përfshirë Paul Broun dhe Mike Rogers.
Në dhjetorin e vitit 2023, senatori Mike Lee dhe kongresmeni Chip Roy, prezantuan nismën e shkëputjes së plotë nga OKB, përmes Aktit të Kombeve të Bashkuara (DEFUND).
Roy iu referua trajtimit sipas tij negativ të Izraelit, promovimit të Kinës “përhapjes së histerisë mbi ndryshimet klimatike”, dhe pagesës vjetore të SHBA-së në shumën 12.5 miliardë dollarë. Ndërsa Lee shtoi: ”Dollarët e amerikanëve të fituara me vështirësi, janë shpenzuar për nisma që bien ndesh me vlerat tona, duke favorizuar tiranëve, tradhtuar aleatët dhe përhapur fanatizmin”.
Sondazhet e vitit 2024, treguan se vetëm 52 për qind e amerikanëve kanë një pikëpamje pozitive për OKB-në. Edhe kjo opozitë ka rrënjë historike të thella. Në vitin 1920, izolacionistët amerikanë bllokuan ratifikimin e Traktatit të Versajës, dhe bashkë me të edhe pjesëmarrjen e SHBA-së në Lidhjen e Kombeve (paraardhësja e Kombeve të Bashkuara).
Although it would interact with the League of Nations until the formation of the UN in 1945, it never became an official member. Criticism of the UN has also had a bipartisan consensus, with the US withdrawing funding for UNRWA in 2024 during the presidency of Joe Biden, after Israel accused the agency of links to Hamas.
If Trump exploits these historical and current pressures to withdraw the US from the UN, it would fundamentally, and most likely irreversibly, undermine what has been the central pillar of the current international order.
It would also strengthen US isolation, diminish Western influence around the world, and legitimize alternative security bodies. This includes the Shanghai Cooperation Organization, which the United States could join, especially given that Russia and India are also members.
More generally, a weakening of the UN's influence would jeopardize overall peace and security in the international sphere, as well as the broader protection and promotion of human rights. There would be greater unpredictability over global affairs, and the world would be a more dangerous place.
For countries large and small, a UN without the US would impose new strategic calculations and create new alliances and blocs, as the world moves into the unknown.
Note: Chris Ogden, professor of global studies at the University of Auckland, New Zealand./ Adapted "Pamphlet" from "Asia Times"
Lini një Përgjigje