FLASH
Shkruar nga Pamfleti
From high-level policy debates and political manifestos to the daily news, anxiety about economic growth is everywhere. In Germany, the government's latest budget identifies stronger growth as a top priority. In India, leaders are eager to reclaim the country as the world's fastest-growing economy. In China, where the prospect of deflation has appeared on the horizon, the government is worried about reaching its target of an economic growth of 5% for this year.
In the UK, Keir Starmer, leader of the opposition Labor Party, has pledged to deliver the highest sustainable growth in the G7 if he takes power, and the ruling Conservatives express similar ambitions (remember former prime minister Liz Truss's mantra: “ growth, growth and growth”).
But putting economic growth at the center of policymaking is a mistake. Although important, growth in the abstract is not a coherent goal or mission. Before committing to specific targets (be it GDP growth, total output, and so on), governments should focus on the direction the economy should take. After all, what good is high economic growth if achieving it requires poor working conditions or an expanding fossil fuel industry?
Furthermore, governments have been more successful in catalyzing economic growth when they have pursued other goals – not treating growth as an objective in itself. NASA's mission to send a man to the moon (and return him safely) brought innovations in aerospace, materials, electronics, food, and software that would later bring significant added value, both economic and commercial. But NASA did not set out to create these technologies, and therefore, would probably never have developed them if its mission had been simply to increase production.
Likewise, the Internet emerged out of the need to make satellites communicate with each other. Due to its widespread adoption, digital GDP has grown 2.5 times faster than physical GDP over the past decade, and the digital economy is now on track to reach $20.8 trillion by 2025 Again, such figures of economic growth are the result of engagement with the opportunities offered by digitization; economic growth in itself was not the goal.
Instead of focusing on accelerating digital GDP growth, governments should aim to narrow the digital divide and ensure that current and future growth is not based on the abuse of market power by Big Tech companies. Given how fast artificial intelligence is advancing, we urgently need governments that can shape the next technological revolution, in the public interest.
Encouraging economic growth in a more comprehensive direction means moving away from the financing of economic activity and re-committing to investments in the real economy. As things stand, many non-financial companies (including manufacturers) are spending more on stock buybacks and dividend payments than on human capital, machinery and research and development. While such activities may increase the stock price of companies in the short term, they reduce the resources available for reinvestment in workers, widening the divide between those who control capital and those who do not.
Financialization is more often about extracting value and short-term profit maximization than creating value for the sake of society as a whole. To achieve inclusive growth, we must recognize that workers are the true creators of value, and their interests must be at the forefront of discussions about income and wealth distribution.
Në këtë kuptim, qëndrimi i ri i Partisë Laburiste të Mbretërisë së Bashkuar për të drejtat e punëtorëve është shqetësues. Në një përpjekje për të joshur drejtuesit e korporatave dhe për t’u dalë kundër pretendimeve se janë “anti-biznes”, Laburistët e kanë zbutur angazhimin e tyre të shpallur më parë, për mbrojtje më të forta për punëtorët. Megjithatë, rritja ekonomike e udhëhequr nga investimet, dhe të drejtat e punëtorëve nuk duhet të konsiderohen si prioritete konkurruese. Ekuilibrimi i angazhimit të korporatës me një përkushtim ndaj punëtorëve nuk është vetëm thelbësor për arritjen e rritjes ekonomike gjithëpërfshirëse; tashmë është vërtetuar se nxit produktivitetin dhe rritjen në terma afatgjatë.
Ekonomia nuk do të rritet vetë, në një drejtim të dëshirueshëm shoqëror. Siç e theksova 10 vjet më parë, shteti ka një rol të rëndësishëm sipërmarrës për të luajtur. Pas përpjekjeve të fundit të qeverive për të ristartuar ekonomitë e tyre pas pandemisë, është e qartë se kemi ende nevojë për një mendim të ri se si të arrijmë një rritje ekonomike që nuk është vetëm “e zgjuar”, por edhe e gjelbër dhe gjithëpërfshirëse.
Qeveritë kanë nevojë për udhërrëfyes të politikave ekonomike me qëllime të qarta, bazuar në atë që ka më shumë rëndësi për njerëzit dhe planetin. Mbështetja publike për bizneset duhet të kushtëzohet me investime të reja që do të “ndërtojnë më mirë të ardhmen” drejt një ekonomie reale më të gjelbër dhe më gjithëpërfshirëse. Kini parasysh Aktin e CHIPS dhe Shkencës të Shteteve të Bashkuara, i cili synon të stimulojë industrinë vendase të gjysmëpërçuesve. Ligji ndalon përdorimin e fondeve për kthimin e aksioneve dhe mund të imagjinohen kollaj dispozita shtesë, të cilat kërkojnë që fitimet e ardhshme të riinvestohen në trajnimin e fuqisë punëtore.
Por për ta çuar rritjen ekonomike në drejtimin e duhur, qeveritë duhet të bëjnë gjithashtu investime të orientuara drejt aftësive, mjeteve dhe institucioneve të tyre. Kontraktimi i jashtëm i kapaciteteve bazë ka dëmtuar aftësinë e tyre për t’iu përgjigjur nevojave dhe kërkesave në ndryshim, duke reduktuar përfundimisht potencialin e tyre për të krijuar rritje të qëllimshme dhe vlerë publike. Edhe më keq, ndërsa aftësitë dhe ekspertiza e sektorit publik janë zbrazur, ai është bërë më i ndjeshëm për t’u kapur nga interesa të fshehta.
Vetëm me kapacitetet dhe kompetencat e duhura qeveritë mund të mobilizojnë me sukses burimet dhe të koordinojnë përpjekjet me bizneset që janë të gatshme të punojnë drejt qëllimeve të përbashkëta. Një strategji industriale e orientuar nga misioni kërkon që sektori publik dhe privat të punojnë së bashku në mënyrë simbiotike. E bërë siç duhet, një qasje e tillë mund të maksimizojë përfitimet publike afatgjata dhe vlerën e palëve të interesuara: rritja e udhëhequr nga inovacioni bëhet sinonim i rritjes gjithëpërfshirëse.
The question we need to ask is not how much growth we can achieve, but what kind. To achieve greater economic output that is also inclusive and sustainable, governments will need to embrace their potential to be value creators and powerful forces that shape the economy. Reorienting public institutions around ambitious missions – instead of obsessing over narrow economic growth targets – will allow us to face the great challenges of the 21st century and ensure that the economy grows in the right direction.
Mariana Mazzucato, Founding Director of the UCL Institute for Innovation and Public Purpose, is Chair of the World Health Organization's Council on the Economics of Health for All. / El Pais – Bota.al
Lini një Përgjigje