FLASH
Shkruar nga Pamfleti
A taste of Moscow's expansionist and aggressive intentions has already become a daily chronicle in the Baltic and Scandinavian countries, in Poland, Germany, Belgium, the Netherlands: these are the nations that constantly suffer violations of airspace by drones, closures of civilian airports, and other even more damaging forms of sabotage (like, most recently, a rail attack on Polish soil).
These are not just provocations. They are actions that should be seen as a warning and a possible variant of traditional military attacks: some experts speak of a "gray war," which implies an undeclared but continuous, escalating aggression.
A prominent American military scholar draws our attention to this: Putin is copying in Western Europe what Xi Jinping has been doing for years against Taiwan. Taiwanese military officials speak of the “anaconda strategy,” a snake that kills not with venom, but by squeezing its prey until it suffocates.
Putin, unlike Xi, does not necessarily aim for the territorial annexation of each of the European countries he strikes with these forms of “gray war”, however the Russia-China parallels are very significant. I propose to you a summary of the study published by Professor Ariane Tabatabai, currently a researcher at Lawfare, who previously held important positions in the US Department of State and Defense. She is among the first to point out the similarities with the cycle of Chinese aggression against Taiwan.
In recent weeks, Russia has undertaken coercive tactics against NATO member states at levels that European officials have described as "unprecedented" since the end of the Cold War.
Several European countries, including Poland, Estonia, Denmark and Norway, have suffered airspace violations by Russian manned and unmanned aircraft. NATO allies have responded with immediate defensive measures, such as shooting down Russian drones, and are said to have launched a review and update of their approach and rules of engagement to these violations. They are doing so to show resolve and demonstrate to Moscow the Alliance’s combined capabilities in the face of what Polish Prime Minister Donald Tusk has called “the closest stage to open conflict since World War II.”
Although Russia has a long history of provocative actions, its recent activities resemble the Chinese strategy of recent years in progressively increasing pressure on Taiwan.
Of course, the two campaigns have important differences (e.g., Moscow's most recent activities have been limited to airspace, while Beijing's include the maritime domain).
Operacionet ruse janë gjithashtu më spontane dhe më të kufizuara në shtrirje dhe thellësi, ndërsa ato kineze janë tashmë të vazhdueshme prej vitesh dhe janë rritur gradualisht në portë, intensitet, frekuencë dhe kompleksitet. Fushata kineze ka objektivin e deklaruar të ribashkimit me Tajvanin, ndërsa asgjë e ngjashme nuk është në lojë për Rusinë ndaj NATO-s.
Por të dy qasjet ndajnë shumë ngjashmëri dhe po zhvillohen në sfondin e bashkëpunimit në rritje mes dy vendeve në fushatat e tyre përkatëse në “zonën gri”, një term i përdorur nga komuniteti i inteligjencës për të përshkruar “përdorimin e qëllimshëm të mjeteve detyruese ose subversive nga një shtet për të arritur objektiva politike ose të sigurisë në dëm të të tjerëve, në mënyra që shkelin ligjet ose shfrytëzojnë boshllëqet e normave ndërkombëtare, por mbeten nën pragun e perceptuar të një konflikti të drejtpërdrejtë të armatosur”. Ky bashkëpunim ka pasoja për NATO-n në Evropë, njësoj si për aleatët dhe partnerët e ShBA në rajonin indo-paqësor."
Në vijim të analizës së saj, kjo studiuese e shkencave ushtarake shpjegon se lufta e së ardhmes tashmë ka ndryshuar formë. Nuk i ngjan më pushtimeve të mëdha të shekullit XX, as luftës hibride që njohëm në Ukrainë. Është një luftë gri, e bërë me presione që rriten gradualisht dhe që ndalen një hap para konfliktit të hapur. Në këtë zonë ndërmjet zonën gri Rusia dhe Kina po rafinojnë taktika gjithnjë e më të ngjashme, duke vëzhguar dhe kopjuar njëra-tjetrën, në një konvergencë strategjike që duhet të shqetësojë si NATO-n në Evropë ashtu edhe Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e tyre në Paqësor.
Moska kërkon njëkohësisht të lodhë Kievin, të frikësojë europianët dhe të testojë sa e përgatitur është vërtet NATO të reagojë. Hija e pasigurisë amerikane rëndon: administrata Trump ka dërguar sinjale kontradiktore, duke lëkundur mes frazave pajtuese ndaj Kremlinit dhe deklaratave agresive që nuk shoqërohen me një vijë të qartë politike. Kjo e bën më të brishtë fuqinë parandaluese të Perëndimit.
Një element befasues i kësaj strategjie ruse është përzgjedhja e mjeteve. Dronët Shahed kopje iraniane e prodhuar tani masivisht në Rusi kushtojnë disa dhjetëra mijëra dollarë. Për t’i rrëzuar, vendet e NATO-s shpesh duhet të përdorin raketa interceptuese që kushtojnë dhjetëfish, madje qindfish më shumë. Është matematika e konsumimit: sulmon me armë të lira për ta detyruar kundërshtarin të mbrohet me armë të shtrenjta. Një taktikë e vjetër, por e përditësuar për teknologjinë e shekullit XXI.
Rusia nuk vepron në vakum. Kina studion me kujdes çfarë po ndodh në Evropë dhe, nga ana tjetër, prej vitesh zhvillon strategjinë e vet të presionit konstant kundër Tajvanit. Pas vizitës së Nancy Pelosi në Taipei në vitin 2022, Pekini i përshpejtoi gjithçka: shkelje të përditshme të zonës së identifikimit ajror, manovra detare gjithnjë e më komplekse, operacione hibride si prerja e kabllove nënujore që sigurojnë komunikimet e ishullit.
Komandanti i Marinës tajvaneze, admirali Tang Hua, e ka quajtur këtë "strategjia e anakondës": shtrëngohet ngadalë, detyrohet kundërshtari në gabime, gërryhet sistemi i tij mbrojtës. Kina nuk e fsheh ambicien e vet: të jetë gati të marrë Tajvanin deri në 2027, idealisht pa qëlluar asnjë të shtënë. Edhe këtu, kufiri mes presionit dhe konfliktit është mjegulluar.
Shumë elementë të strategjisë kineze përputhen me logjikën ruse: testimi i vendosmërisë së aleatëve amerikanë, sondimi i dobësive, normalizimi i pranisë ushtarake, ndryshimi i status quo-së pa e shpallur.
Rusia e vështron Kinën. Kina e vështron Rusinë. Dhe nuk është rastësi që të dyja po përsosin të njëjtat teknika: luftën me dronë me kosto të ulët, operacionet nën prag, manovrat ajrore dhe detare gjithnjë e më të shpeshta, diplomacinë frikësuese, shfrytëzimin e paqartësive të së drejtës ndërkombëtare. Bashkëpunimi i tyre nuk është një aleancë formale, dhe disa mosbesime historike mbeten të thella. Por është një konvergencë funksionale, pragmatike. Çdo gjë që dobëson rendin liberal perëndimor u shkon për shtat të dy kryeqyteteve. Dhe sa herë që NATO apo Uashingtoni tregojnë hezitim, Moska dhe Pekini nxjerrin mësime të dobishme: deri ku mund të shkohet pa pasoja.
NATO po përpiqet të mbyllë radhët. Janë aktivizuar konsultime nën nenin 4 të Traktatit të Uashingtonit. Janë nisur operacione multidimensionale që kombinojnë hapësirën kibernetike, mbrojtjen ajrore, inteligjencën dhe praninë ushtarake. Por një strategji e përbashkët kundër “luftës gri” ende nuk ekziston.
Provokimet ruse në Baltik dhe në Detin e Veriut nuk janë vetëm problem europian. Nëse ky lloj presioni do të bëhet strukturor, siç është tashmë ai kinez në Detin e Kinës Jugore, SHBA do të duhej të angazhonin më shumë burime në Evropë, duke i hequr ato nga frenimi i Pekinit. Dhe kjo do të ishte një avantazh i pastër për Kinën. Nuk është rastësi që Pekini po vëzhgon me kujdes se si NATO reagon ndaj shkeljeve të Moskës: çdo përçarje e brendshme, çdo vonesë në përgjigje, çdo mesazh i paqartë bëhet precedent. Kur Xi të vendosë nëse dhe si ta rrisë presionin ndaj Tajvanit, reagimi perëndimor ndaj agresivitetit rus do të jetë një nga pikët e tij të referimit.
The conclusion of the study's author is clear: the West can no longer rely solely on traditional deterrence, designed to avoid the outbreak of a conventional war. It must equip itself with a deterrent strategy for the "gray zone": a doctrine that combines anti-drone technology, the resilience of critical infrastructures, coherent political communication and close cooperation between Europe and its Asian allies. Russia and China have understood that the most effective way to change the world order is not declared war, but constant, slow pressure, studied to exploit Western hesitations. Their cooperation in the "gray zone" is now a consolidated reality. To respond, the United States, Europe and the Pacific countries must recognize that the decisive game is no longer played out only on the battlefield, but in that entire ambiguous space where autocratic powers are trying to rewrite the rules. / Corriere della Sera
Lini një Përgjigje