FLASH
Shkruar nga Galit Peleg
Within days, the conflict expanded beyond Iran's borders...
On February 28, Israel and the United States launched a coordinated military campaign against Iran’s radical regime. The goal was to eliminate an immediate existential threat by dismantling Iran’s nuclear capabilities and degrading its growing arsenal of ballistic missiles. For years, Iran’s leadership has openly called for Israel’s destruction, while advancing both nuclear enrichment and the production of long-range missiles. From Jerusalem’s perspective, this convergence of intent and capability could no longer be contained except through deterrence.
Within days, however, the conflict had spread beyond Iran’s borders. On March 2, without any direct provocation from Israel on that front, Hezbollah, the Shiite terrorist organization operating from southern Lebanon, entered the war. It launched a barrage of rockets and missiles targeting the Israeli civilian population. This decision was neither unprecedented nor unexpected. Hezbollah had acted similarly on October 8, 2023, when it opened fire on Israel immediately after another regional escalation. That wave of violence ended with a ceasefire agreement, an agreement that Hezbollah has now chosen to violate.
To understand why Lebanon has once again become a battlefield, we must look beyond the surface and examine the deeper dynamics shaping the region. Lebanon, in many respects, is not acting as a fully sovereign state in matters of war and peace. For decades, it has been dominated by external actors, first Syria and, finally and crucially, Iran. Today, Lebanon is effectively held hostage by Hezbollah, which operates as Iran’s most powerful proxy in the Middle East.
Hezbollah’s military capabilities far exceed those of the Lebanese Armed Forces. It possesses a vast arsenal of tens of thousands of rockets, precision-guided missiles, and unmanned aerial vehicles. These weapons are not simply defensive; they are designed to project Iranian power to Israel’s northern border. Decisions about their use are not made in government offices in Beirut, but are closely tied to Tehran’s strategic interests.
Lebanon’s tragedy is not only geopolitical, it is also deeply human and internal. Beirut, once known as the “Paris of the Middle East,” was a vibrant and cosmopolitan city that attracted young people, entrepreneurs, and tourists from across the region and beyond. Its cafes, cultural life, and openness to the world symbolized a very different Middle East. Today, that image has completely faded. Under Hezbollah’s growing dominance, parts of Lebanon have been transformed into militarized zones, where weapons depots are located in civilian neighborhoods, effectively turning residents into human shields.
However, recent developments indicate that not all Lebanese actors are willing to accept this reality indefinitely. In recent weeks, there have been notable, albeit still limited, statements by Lebanese officials criticizing Hezbollah’s unilateral military actions. On March 2, the Lebanese government reportedly sent a letter to the United Nations Security Council declaring its intention to stop all unauthorized military activities by Hezbollah and instructing the Lebanese army to establish control over its weapons. In addition, sporadic remarks by Lebanese politicians and analysts on national television have reflected growing frustration with Hezbollah’s role in dragging Lebanon into recurring conflicts.
These statements are significant, but they remain insufficient. On the ground, Hezbollah continues to operate freely, launching attacks against Israel without regard for the consequences for Lebanese civilians. Entire communities in southern Lebanon are once again at risk, not because of decisions taken in their own interest, but because of a militia that operates in the service of foreign strategic objectives.
It is essential to emphasize: Israel is not at war with Lebanon as a state. This distinction is not rhetorical. It is fundamental. There was a time, not so long ago, when the border between Israel and Lebanon was known as the “Good Fence.” Despite the lack of formal peace, Lebanese villagers crossed into Israel for work, trade, and medical care. These interactions were characterized by mutual pragmatism and, in many cases, genuine goodwill.
The deterioration of this situation began with the infiltration of Palestinian militant organizations into southern Lebanon in the 1970s and 1980s, followed by the rise of dominant Shiite forces supported by Iran. Over time, southern Lebanon was transformed from a rural peripheral region into a highly militarized zone, effectively controlled by a non-state actor with regional ambitions.
Sot, ndikimi i Iranit është faktori qendror që nxit përshkallëzimin aktual. Duke drejtuar operacionet e Hezbollahut nga territori libanez, Irani ka hapur një front të dytë kundër Izraelit, duke rritur kështu presionin mbi sistemet mbrojtëse izraelite dhe duke shtrirë burimet e tij ushtarake. Për Teheranin, kjo është një llogaritje strategjike. Për Libanin, është një ngatërresë e rrezikshme me pasoja shkatërruese.
Dimensioni njerëzor i këtij konflikti nuk mund të anashkalohet. Mijëra raketa, predha dhe dronë janë lëshuar mbi komunitetet veriore izraelite që nga 2 marsi, duke i detyruar civilët të futen në vend strehime bombash ditë e natë. Qytete të tëra janë shkatërruar, shkollat janë mbyllur dhe familjet janë zhvendosur. Ky nuk është një shqetësim abstrakt sigurie - është një realitet i përditshëm për izraelitë, të panumërt, përfshirë anëtarët e familjes sime, të cilët po jetojnë nën kërcënim të vazhdueshëm që nga fillimi i përshkallëzimit. Përballë sulmeve të vazhdueshme ndaj popullsisë së tij civile, Izraeli nuk ka zgjidhje tjetër veçse të kundërpërgjigjet. Forcat Mbrojtëse të Izraelit kanë kryer sulme të synuara brenda territorit libanez, duke u përqendruar në infrastrukturën operative të Hezbollahut: vendet e lëshimit, depot e armëve dhe qendrat e komandës. Këto veprime nuk synojnë popullsinë civile të Libanit, por neutralizimin e burimeve të menjëhershme të kërcënimit.
Në të njëjtën kohë, Izraeli ka marrë masa për të minimizuar dëmin ndaj civilëve libanezë. Janë lëshuar paralajmërime për banorët e fshatrave jugore, duke i nxitur ata të lëvizin në veri, larg zonave ku vepron Hezbollahu.
Në fund të fundit, pyetja "Pse Libani?" çon përsëri në një çështje më të madhe: rolin e komunitetit ndërkombëtar. Për vite me radhë, forcat dhe mekanizmat ndërkombëtarë janë ngarkuar me monitorimin dhe kufizimin e forcimit ushtarak të Hezbollahut, veçanërisht në kuadrin e Rezolutës 1701 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara. Megjithatë, zbatimi ka qenë i paqëndrueshëm në rastin më të mirë. Arsenali i Hezbollahut është rritur, pozicionimi tij është thelluar dhe liria e tij e veprimit është pothuaj e pakontestueshme.
Nëse komuniteti ndërkombëtare është vërtet i shqetësuar për stabilitetin përgjatë kufirit Izrael-Liban, siç duhet të jetë, atëherë shprehjet e shqetësimit nuk janë të mjaftueshme. Nuk mjafton të mblidhen diskutime në kryeqytete të largëta ose të lëshohen deklarata dënimi. Janë të nevojshëm hapa konkretë për të siguruar që Libani të rifitojë sovranitetin mbi territorin e vet dhe që grupet e armatosura që veprojnë jashtë kontrollit shtetëror të çarmatosen në mënyrë efektive.
Populli i Izraelit, ashtu si populli i Libanit, nuk kërkon konflikt të përhershëm. Ata kërkojnë siguri, stabilitet dhe mundësinë e bashkëjetesës paqësore me fqinjët e tyre. Por paqja nuk mund të ndërtohet mbi një themel ku territori i njërës palë përdoret si një pikë nisjeje për sulme të orkestruara nga një fuqi e jashtme.
Until Lebanon is able to remove elements acting on behalf of Iran from within its borders, and until international mechanisms fulfill their intended roles, Israel will continue to face threats from its northern border. In such a reality, the responsibility of every government remains unchanged: to protect its citizens. This, after all, is why Lebanon has become part of this war again.
*Galit Peleg, Israeli Ambassador to Albania
Po vuani politiken e represionit te ushtruar nga Ju kunder fqinjeve tuaj. Lufta juaj per HEGJOMONI ne Gjirin Persik, me ndihmen e SHBA-se,po i jep rezultatet. Ju jeni ZRRJARRVENESIT E ATIJ RAJONI,dhe sic po vertetohet Ju pregatiteni te digjni tre kontinente. Hiqeni si viktima dhe ne fakt jeni AGRESORE GJAKATAR.
Dhe,zonja ambasadore e gjakatareve duhet te jeshe e informuar se nje pjese jo e vogel e shqiptareve kane prejardhje,rrenjet,Iraniane.