FLASH
Shkruar nga Emin Azemi
Critics and supporters of Islam currently have very extreme views of each other. They have only one thing in common: the ability to be arbitrary deniers, regardless of argument and reason...
The challengers and defenders of Islam have two fundamental problems regarding the meaning and epistemological and terminological definition of things. As a result, those who contest Islam, it is not clear whether they contest it as a religious faith and a system of civilizational values, or they contest the various deviations, both of the nature of the practice of this faith, and of the various manifesting and representative phenomena?
Meanwhile, the defenders of Islam are still not clear why they need to become advocates of deviations that appear in certain places and moments by some irresponsible individuals and groups, who hide behind Islam, imposing a system of behavior and thoughts that conflict with Albanian culture, tradition and ethno-psychological structure.
Critics and supporters of Islam have very extreme views of each other. They have only one thing in common: the ability to be an arbitrary denier, regardless of argument and reason. Therefore, they find it difficult to mobilize a critical mass that would judge these issues correctly, and therefore this debate needs a different methodology and a more argumentative approach.
Projecting the opponent as an enemy that must be annihilated and not finding arguments to bring the debate to the level of ideas and not to that of even more pronounced clashes, has made the public more confused than clarified, more afraid than to sober up.
The debaters, coming from different ideological and cultural formations and schools, have strongly supported the thesis on the influence of foreign models on our collective behavior and therefore the disfiguration of our national identity, but they have unknowingly fallen into the trap of being models themselves. disruption.
In the first place, incompetent people, or people with half-knowledge about the history and sociology of religion, are talking about religious issues, who then have fundamental problems defending their positions and theses in confrontation with any representative of the clergy.
Second, atheists, converts and passive believers are talking about religious issues, who are being viewed with some suspicion by people from dirty backgrounds.
Thirdly, the deniers of one or the other religion develop their criticism by equating certain deviations with the religions themselves as doctrines and beliefs.
Fourth, most of the critics come from tabors who do not have any fully developed social and cultural interaction with the environment where they behave and act.
Kritikuesi më i mirë i devijimeve brenda një etnie a religjioni, është ai i cili i takon asaj etnie a religjioni. Në momentin kur eksponenti i një religjioni kritikon devijimet e religjionit tjetër, aty zë fill keqkuptimi dhe kritika sado e pjekur dhe objektive të jetë, sërish perceptohet si e ngjyrosur dhe me një intonim disi të pabalancuar.
Te ne nuk po ndodhë që eksponentët e Islamit të flasin me tone kritike për paraqitjet dhe dukuritë devijuese në religjionin e tyre.
Kështu po ndodhë edhe me eksponentët e ortodoksisë dhe katolicizmit.
Si të spjegohet fakti që kemi një armatë të tërë kritikuesish të cilëve, bie fjala, u bën përshtypje, paraqitja e ndonjë kleriku mysliman nga bota arabe në ndonjë ceremoni të këtushme fetare, por nuk iu bën kurrfarë përshtypje shërbesa e një kleriku të huaj (me qëndrim jogjithmonë miqësor ndaj shqiptarëve) në krye të Kishës Ortodokse të Shqipërisë (!).
Keqkuptimi kryesor që po ndodhë lidhet me qëndrimin natë e ditë qafëpërpjetë e majegishtave për të pa në oborrin e huaj një kashtë të hollë dhe për të mbyllur sytë para një trau në oborrin tënd.
Për modelet e stërkequra të ardhura nga Lindja në mjediset tona, bie fjala, më tepër kanë folur kritikuesit e Islamit, se sa vetë imamët dhe besimtarët e devotshëm të këtij religjioni.
Kur vjen puna të denoncosh ata djem të ri me mjekrra që rekrutohen nga shtabe misterioze për të vrarë njerëz në emër të një kauze gjoja fetare, shumë imamë që flasin shqip nuk po arrijnë të ndajnë ‘shapin nga sheqeri’. Nuk po arrijnë të mbrojnë Islamin nga devijimet që po paraqiten, sepse atyre si duket po iu mungon guximi dhe kurajoja qytetare që të konfrontohen me këto struktura radikale që janë futur si ushujza brenda Islamit. Ata, me këtë oportunizëm të skajshëm, po i bëjnë një shërbim shumë të keq vet islamit, duke mbrojtur diçka që nuk mund të mbrohet, ose duke fshehur diçka që duket nga avioni. Ata që mbrojnë radikalizmin islam, nuk kanë të drejtë t’i akuzojnë të tjerët për islamofob, ashtu siç këta të fundit nuk kanë të drejtë të vënë shenja barazimi në mes të Islamit dhe radikalizmit të tij. Këta të fundit nuk kanë të drejtë të vënë shenja barazimi në mes të Islamit si besim dhe myslimanëve si popuj të ndryshëm, të edukuar sipas shkollave të ndryshme juridike që nuk kanë shumë pikëtakime me kulturën tonë të lashtë iliro-shqiptare.
Përqindja e atyre që po debatojnë mbi problematikat fetare është shumë e vogël, kurse e atyre që po bëjnë sehir, është shumë e madhe. Në këto rrethana është e pamundur të krijohet ndonjë masë kritike që do t’iu jepte përgjigje dilemave që imponon koha.
Në frymën që po zhvillohen këto polemika e këto përplasje, ndoshta është më mirë që nuk ka një përfshirje më masive të publikut dhe kjo flet, megjithatë, për një pjekuri të njerëzve që të mos iniciojnë tema të cilat më tepër sjellin përçarje se sa mirëkuptim, më tepër ndezin motorët e polarazimive se sa çelin shtigje të mirëkuptimit.
A more mature response to this polarizing and prejudicial atmosphere would perhaps give a completely different approach, which would essentially have a constructive and scientific debate, open and argumentative, where there would be no room for improvisations and amateurism. different natures. This debate needs people and institutions that would engage in long-term and well-thought-out paths, because if things develop like this there is a risk that in the near future we will become hostages of our inabilities to properly manage the public debate and the effects that he produces./ Pamphlet
Lini një Përgjigje