FLASH
Shkruar nga Niko Vorobyov 
The metamorphosis of the Serbian leader from a nationalist hooligan to a pragmatist who plays with two goals, East and West. Historical evidence and facts reveal how control over institutions and national narratives remains the key to his unshakable power...
By Niko Vorobyov "Al Jazeera
On May 13, 1990, at the Maksimir Stadium in Zagreb, the capital of Croatia, an event occurred that would mark not only the history of Yugoslav football, but also the political voice of a young law student named Aleksandar Vučić.
On that hot day, where clashes between fans of Crvena Zvezda (Red Star) Belgrade and Dinamo Zagreb turned into an arena of ethnic war, Vučić was present in the stands as an ardent fan.
He later described this moment as a true reflection of the society of that time,
where chairs flying over the heads of fans but also violence on the field foreshadowed the violent disintegration of Yugoslavia.
This start in the hooligan scene was no coincidence, as Vučić came from a family with a tragic history. His grandfather was killed by the Croatian Ustasa during World War II, a fact he has often used to legitimize his nationalist sentiments.
During his teenage and early youth, he became part of a circle that combined sports with toxic nationalism, later claiming to have participated in over 50 street fights without ever seeking the help of the police, thus creating the profile of a "tough guy" who defends his honor with his fists.
With the outbreak of war in 1991, Vučić moved from the stadiums to political offices, joining Vojislav Šešelj’s Serbian Radical Party. The latter became his “political father,” leading a platform that called for the creation of a “Greater Serbia” at the expense of neighboring nations.
At the age of 23, Vučić became the youngest member of the Serbian parliament, displaying an aggressive rhetoric that reached its peak in July 1995. Just days after the Srebrenica genocide, where Bosnian Serb forces massacred over 8,000 Muslim men and boys, he declared from the parliament rostrum that for every Serb killed, 100 Muslims would be killed. During that period, he visited Serbian positions around besieged Sarajevo, often in the company of war criminals such as Ratko Mladić and Radovan Karadžić, with whom he claimed to play chess or have friendly conversations.
His career took another boost in 1997-1998, when he married his first wife, Ksenija, and at the age of 28 was appointed Minister of Information under the regime of Slobodan Milošević.
Në këtë rol, ai zbatoi ligjet më represive kundër medias në Evropë, duke gjobitur rëndë gazetat e pavarura dhe instaluar një sistem censure ku redaktorët duhej të dorëzonin botimet për miratim paraprak.
Gjatë bombardimeve të NATO-s në vitin 1999, ai mbajti një qëndrim ekstrem, duke i cilësuar mediat kritike si “shërbëtore të të huajve” që punonin për shkatërrimin e popullit serb. Edhe pas rënies së Millosheviçit në vitin 2000, Vuçiç mbeti në opozitë si një mbrojtës i zellshëm i të akuzuarve për krime lufte.
Ai shihej shpesh duke ngjitur postera me emrin e Mlladiçit nëpër rrugët e Beogradit. Por pas dështimeve të njëpasnjëshme elektorale, ai kuptoi se ultranacionalizmi nuk ishte më një rrugë e sigurt drejt pushtetit absolut.
Prandaj në vitin 2008, bëri një kthesë drastike, duke u ndarë nga Shesheli dhe duke formuar Partinë Progresive Serbe (SNS). Ai “ndërroi xhaketën”, duke u transformuar në një politikan pro-evropian dhe pragmatist, i cili premtonte integrimin në BE dhe zhvillimin ekonomik.
Ky transformim u pa nga shumë vëzhgues si një lëvizje mjeshtërore për të joshur votuesit e moderuar pa humbur mbështetjen e bazës nacionaliste. Që nga viti 2012, kur SNS fitoi zgjedhjet, Vuçiç e ka konsoliduar pushtetin duke u bërë fillimisht kryeministër e më pas president në vitin 2017.
Gjatë kësaj kohe, ai ka arritur rezultate mbresëlënëse ekonomike, duke e ulur papunësinë
në nivele rekord dhe duke dyfishuar pagat, kryesisht përmes investimeve masive nga Kina. Marrëdhënia e tij me Pekinin, të cilën ai e quan “miqësi të çeliktë”, e ka pozicionuar Serbinë si një qendër kryesore të nismës kineze “Një brez, një rrugë” në Ballkan.
Paralelisht, ai ka luajtur një lojë delikate diplomatike midis Lindjes dhe Perëndimit, duke furnizuar Ukrainën me armatime në heshtje, por duke refuzuar t’i vendosë sanksione Rusisë, duke argumentuar se shumica e serbëve mbeten rusofilë.
Ish-ambasadori amerikan në Beograd, Anthony Godfrey e përshkruan atë si një udhëheqës të zgjuar dhe jashtëzakonisht punëtor, i cili lë një përshtypje serioze te diplomatët e huaj, por që në shtëpi përdor një gjuhë krejt tjetër.
Ndërkohë kritikët e tij, si profesori Florian Bieber dhe gazetarja Jovana Poliç, argumentojnë se Vuçiç nuk e ka ndryshuar kurrë thelbin e tij autoritar. Ai ka mësuar thjesht t’i përshtatë m rrethanat mjetet e kontrollit.
Ai ka kapur pothuajse çdo institucion shtetëror dhe ka vendosur një kontroll mbytës mbi mediat kryesore, ku çdo zë kritik etiketohet si tradhti ndaj atdheut. Akuza për lidhje me krimin e organizuar dhe përdorimin e huliganëve të futbollit si “banda me qira” për qëllime politike, kanë qenë një konstante e qeverisjes së tij.
This dissatisfaction reached its peak in November 2024, when the roof of the Novi Sad railway station collapsed, killing 16 people. The tragedy was seen by the public as a direct result of the corruption and irresponsibility of the government-controlled construction system. The protests that followed turned into the largest anti-government movement in a decade, with citizens demanding his resignation. Aleksandar Vučić responded with a familiar strategy: pardoning some demonstrators, arresting several mid-level officials, and using the media to smear opposition leaders as “provocateurs” paid from abroad.
Although he has promised early elections, he remains a master of crisis management, waiting for protest fatigue to wear down the movement. As critics say, he sees himself as the embodiment of the state, a kind of modern monarch who believes he alone can save Serbia.
This insatiable desire for power and the use of nationalism as a means of survival make him a complex figure who, although he promises peace and stability in Brussels, continues to keep tensions alive in the region, especially with the issue of Kosovo, to guarantee his stay on the throne until 2027, and beyond.
In the end, the portrait of Vučić remains that of a brilliant opportunist who has managed to build a system where loyalty is more valuable than the law and where his image as a "labor hero" serves as a shield against any democratic accountability. / Pamphlet from "Al Jazeera"
Jo, jo, jo, o djallezore qe e keni shitur edhe shpirtin te shejtanizmi qelbur sllav. Me gjeni nje serb qe nuk urren Shqiptaret, Latinet e Gjermaniket, vdes per aziatiket mongolo-ottomane e nuk do te dale ne brigjet e Adriatikut? O "injorante" fashiste sllave pse luani budallane? Si kujtoni se mund tju hidhni hi syve e sidomos Shiptareve qe jane shkaterruar deri ne palce prej tyre? Si more faqezinj te vjen tjetri nga gopi s'emes e te merr 80% te trojeve te zhduk popullaten e prape i pangopur kerkon me e ju i lepini bythen!? Gjak i shprishur deri ne palce, ptuuu!
mjaft me lajme per vuçiç. Nuk i duhet asnjerit se c'fare bejne serbet apo Vuçiç..Ne nuk kemi asnje lidhje me ta
PARODI APOLOGJIA E RAMËS – NA INTEGRONI NË BE PA TË DREJTË VOTE_____________ Evropë e dashur, Më dëgjo mirë tani, Na fut në shtëpinë tënde, Mos më lër si hallexhi. BE-në e dua, E dua shumë, Na futni brenda, Të mburrem unë. S’po kërkoj podium, Dhe as tavolinë, Një karrige anash, Mjafton për Shqipërinë. Edhe Serbinë merreni, Bashkë në një karrige, Se Shqipëria me Serbinë, Janë vende mike. Gjysëm bythe Vuçiçi, Gjysëm bythe unë, Mjafton një karrige, Asgjë më shumë. Ne dimë të duartrokasim, Dhe nuk duam votë, S'duam të drejta, Mos u lodhni kot. Vota në Bruksel, Është një formalitet, Unë dua votat n'Shqipëri, Me propagandë i marr vetë. Se vota është barrë, Përgjegjësi e rëndë, Më mirë pa të drejta, Po të paktën shet mënd. Ç'e duam votën në BE? Të detyron të mendosh, Më mirë lepe peqe, Se sa të kundërshtosh. S’ka gjë për pabarazi, Kjo s’na prish punë, Në vendin tim demokracia, Bëhet si dua unë. Mos na jep barazi, Ajo është e rëndë, Ne jemi mësuar bukur, Me pabarazi në vënd. Barazia është luks, Për vende me zakon, Te ne mjafton fotografia, Dhe populli të beson. Populli im i dashur, Si dele mendjelehtë, E ha sapunin për djathë, Veç shënoja në etiketë. Unë di ta shes suksesin, Propagandën në ekran, Se pupacët e mi miletit, Trurin bukur ia shpëlan. Ç’rëndësi ka vota? Kush voton këtu? Politika është karrige, E dini mirë edhe ju. Na pranoni pa zë, Pa peshë, pa fuqi, Mjafton t'i them popullit: “Ju integrova, Shqipëri!” Nëse s’kemi të drejtë vote, Është sakrificë fisnike, Për stabilitet rajonal, Dhe për foto historike. Se ç’është barazia? Një koncept relativ. E provuam në komunizëm, Vuajtëm si fakirë. Na lini në korridor, Me status vizitori, Mjafton të them: “Ja BE na mori!” Dhe kur të më pyesin: Po dinjiteti kombëtar? Do them se veç karrigia, Është sukses i paparë. Më mirë brenda pa peshë, Se jashtë me dinjitet, Se dinjiteti s’bën lajm, Kurse statusi bën efekt. Në fund të fundit, Kjo është filozofia ime, Më mirë figurant në BE, Se nën hetim për krime. Se unë di ta pikturoj, Çdo mungesë si art, Mjafton që emri im, Të ngrihet sa më lart. Na integroni pra, Me post simbolik, Që ta shpall si fitore, Mos të thonë Rama ik! Evropë, mos ki frikë, S’kërkoj pushtet të ri, Dua veç emrin ta shkruaj, Edhe unë në histori. Unë di të bëj histori, Edhe me zero kompetencë, Veç ma jepni një karrige, Pa standandarte e transparencë. Na lini pra si figurantë, Në sfond me flamur, T'i them popullit “u integruam”, E mos u integrofshim kurrë!