FLASH
Shkruar nga Paolo Rossetti
Israel is pushing the region towards inevitable escalation, eliminating any voice for dialogue and even striking energy plants. The US is hesitant, while Arab countries remain uncertain, and compromise seems politically impossible. The crisis is in danger of turning into a clash with global consequences...
There is no alternative to war. Iran, the US and Israel cannot make concessions because they risk paying a very high political price for a peace agreement or at least a ceasefire.
So unfortunately, the most likely scenario is escalation, which Israel seems to be heading towards. Netanyahu, says Nicola Pedde, director general of the IGS (Institute for Global Studies), continues to hit the leaders of the Iranian regime to eliminate the most dialogue-oriented part, consolidating the power of the Pasdaran and then moving towards a total clash with them.
Now it is also attacking Iranian oil facilities, exploiting the insecurities of the US administration and trying to force it to follow its line. Israel still seeks regime change or the dismemberment of Iran. But the problem is that as it stands, this approach has consolidated a government that is much more aggressive and harsher towards it than the previous one.
Israel recently assassinated Intelligence Minister Ismail Khatib and attacked the South Pars gas fields. Netanyahu wants to escalate this war, but where will he get to?
Through his actions specifically directed at the leaders of the Iranian regime, he aims to eliminate the part of the Islamic Republic that could be a dialogue element. By reducing the circle of civilian and first-generation exponents of the regime, Netanyahu is increasingly consolidating the absolute power of the IRGC (Revolutionary Guard) within the power structure.
This significantly reduces the space for negotiations. It is a strategy to move towards total confrontation. Israel is also attacking energy plants, so much so that Iran is now threatening retaliation against petrochemical plants in Saudi Arabia, the United Arab Emirates and has attacked the largest gas plant in Qatar. This behavior means an escalation that no one knows where it could lead…
How dangerous is such a prospect?
Paradoxically, the Iranian and Israeli strategies mirror each other, because there is an existential threat but there is no Plan B, an alternative solution to the conflict. They are essentially two strategies that coincide in options. And the American one that falls out of this synchronization.
Is Israel exploiting American insecurity to force the US to follow through on its plans?
Sigurisht që po. Një pjesë e MAGA-s e sheh këtë zhvillim si fitoren e Rubios ndaj J.D. Vance, pra të linjës neokonservatore. Kjo është një kthesë që po tradhton angazhimin elektoral të Trump, duke e çuar drejt një menaxhimi të konfliktit që nuk i përqendron përpjekjet në kontinentin amerikan, në reduktimin e angazhimit në Lindjen e Mesme, Afrikë, dhe sidomos nuk e përjashton kategorikisht hyrjen në dinamikën e një konflikti më të zgjeruar.
Këto ditë Netanyahu i ka ftuar përsëri iranianët të rebelohen. A dëshiron ai ende rrëzimin e regjimit?
Po, ky është objektivi. Dhe nëse nuk është e mundur, mjafton edhe një kolaps institucional. Mjafton që të mos ekzistojë më Republika Islamike. Në njëfarë kuptimi edhe për amerikanët është kështu, por jo me koston e zhytjes së vendit në kaos, duke krijuar një situatë që mund të ketë ndikim global në tregje.
Në Riad është thirrur një mbledhje e ministrave të Jashtëm të vendeve arabe dhe islamike. A janë ata shumë të shqetësuar për trajektoren e konfliktit? Do të ushtrojnë presion ndaj Izraelit dhe SHBA-së?
Problemi i vërtetë është se ato nuk kanë asnjë ide se si do të evoluojë konflikti.
Kanë shmangur ndërhyrjen sepse mendojnë, të paktën për momentin, se është më e përshtatshme të mbajnë një profil të ulët, për të shmangur skenarin ku Irani e rrit koston e konfliktit përmes sulmeve ndaj impianteve të naftës.
Pozicioni i tyre është i ndryshëm nga ai i Izraelit dhe SHBA-së, sepse nuk kanë simpati për Republikën Islamike, ashtu si nuk kishin as për Shahun dikur. Ato nuk do të kishin asnjë interes të favorizonin një tranzicion që do ta forconte Iranin në një rol filo-perëndimor, duke e bërë një shtyllë të marrëdhënieve ndërkombëtare rajonale siç ishte para vitit 1979.
Por ende nuk kanë identifikuar ndonjë strategji të zbatueshme për të kufizuar rreziqet në një periudhë afatshkurtër.
A ka një strategji daljeje për SHBA nga kjo luftë apo do të duhet të bien dakord me Netanyahun siç deklaroi Trump në fillim?
E them sinqerisht, se do të habitesha të shihja Netanyahun të pranonte një zgjidhje kompromisi. Politikisht edhe për të do të ishte e vështirë të menaxhonte një rezultat të ndërmjetëm të këtij konflikti, pra mungesën e ndryshimit të regjimit, një Iran që jo vetëm mbijeton, por e bën këtë me një strukturë edhe më radikale se ajo e mëparshme. Ai që ka pushtetin është ajatollahu Mojtaba Khamenei, i cili ka pozicione shumë të ndryshme nga krerët teokratikë që kanë qeverisur deri para pak javësh. Me një kompromis, regjimi iranian, sado i mundur ushtarakisht në terren, do ta kishte fituar politikisht betejën, sepse do të kishte legjitimuar veten në këtë formë të re.
Pra, askush nuk di të gjejë një rrugëdalje të kënaqshme?
The political cost is increasing for everyone, and this makes any hypothesis of compromise on the conflict very difficult. No one can come out of it without consequences at the national level.
For Iran, losing the war means final delegitimization and facing a strong phase of popular protests, which could lead to a revolutionary movement. For the US, it could bring an unprecedented crisis in the administration, a few months before the midterm elections and with low data on the president's approval rating but also on employment rates in the US.
While for Israel, a war that was supposed to be a final solution to the Iranian threat, accepting a compromise, would legitimize a government and a generation of rulers more dangerous than the previous ones.
Meanwhile, Israel is forced to suffer the damage of Iranian missiles. Why? Maybe its defense systems are not as impenetrable as they say?
Despite the censorship of information, it is clear that the Iranians have adopted a strategy of managing their arsenal that, even though they suffer very severe blows, allows them to retaliate and cause damage in the region and in Israel.
At the moment, Iran's main target is the Persian Gulf. It is there that it is producing the most significant damage and effects, both in terms of its influence on international markets and on foreign policy./ Pamphlet adapted from "Il Sussidiario"
Sipas D.Trump, SHBA filloi sulmet ndaj Iranit sepse: Irani po afrohej drejt armëve bërthamore dhr ishte kërcënim për SHBA dhe aleatët. Negociatat dështuan. Prandaj vendosi për sulm ushtarak. Pyetja që lind është: Pse D.Trump (që ka bërë në 1987 librin "Art of the Deal", Arti i marrëveshjes), nuk arriti të gjejë marrëveshje me Iranin? Të bësh një libër të tillë i bie të jesh super i aftë të bësh të pamundurën të mundur, sidomos përmes politikës së negocimit? Në qershor 2025, SHBA (nën Donald Trump) kreu një operacion të madh ushtarak. Trump deklaroi se: objektivat u “shkatërruan plotësisht” dhe se qëllimi ishte të ndalohej programi bërthamor i Iranit. U goditën 3 objekte kryesore bërthamore: Fordow Uranium Enrichment Plant, Natanz Nuclear Facility, Isfahan Nuclear Technology Center. Pyetja është: A ka mundësi që nuk i kanë shkatërruar objektivat atje? Se ka ka zëra që thonë se Irani e kishte zhvendosur para sulmit uraniumin e pasuruar. Mos është kjo arsyeja që SHBA goditi prapë Iranin? Apo e gjitha është një zhvendosje vëmendje nga dosjet Epstein ku Trump përmendej shumë herë? Apo Izraeli ka materiale kompromentuese për Trump te dosjet Epstein, dhe e detyroi të përfshinte SHBA në luftë me Iranin?