FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Tomas Strakosha, the goalkeeper of the Albanian National Team, was the starter in the three qualifying matches (the two matches against Poland and the Faroe Islands) that sent the team to the European Championship.
Tomasi made his debut in the National Team in 2017, when he was 22 years old, but how he managed to become a goalkeeper of this level, the start of football and the position he fell in love with even though his father did not want it, Strakosha tells it all in an interview in "The Outlaw Valley".
"When I went to Italy, I trained 10 hours a day, there were even times when I would get out of bed at night and finish a repetition, if I had forgotten to do it in training", says the 28-year-old goalkeeper, who stops to talk about the National Team as well called the greatest pride the representation of an entire nation, even though there is still something left to achieve according to him.
How did you become a goalkeeper?
Definitely from the father. He was a superhero to me and watching him, I fell in love with the gate. He played in Greece, with a big team, he was the captain of the Albanian National Team. He tried several times to change my position. You should play in another country, you will have less stress, he always told me. But it was all I wanted to do and I loved the gate.
Then I understood the pressure of being a goalkeeper, as you can save the team, but also hurt him. The pressure to save the team as the last man standing gave me the energy I needed. As a person off the field I am calm and cool and that helps a lot when you are in goal. It's the only thing that gives me that adrenaline that I want, is being in goal. After football it will be a bit difficult for me, of course I will enjoy life, but it will not be the same adrenaline, playing football and against big teams.
What about mom?
Both parents always wanted me to be an educated boy. Dad didn't want me to play football, to be honest here. While my mother at first pushed me to go to training without my father knowing. He found out later. He certainly enjoyed it, as we all loved football in the family, and so did my brother. She has been a great motivation for me.
How was your relationship with football?
You have to know what to do with your life. I learned this from my parents. The perception was the ball, to catch one when it was hit. I can't imagine myself in another country, another job or another sport.
Did you have a vision for yourself in your future in football?
Për mua ka qenë gjithmonë një ëndërr të luaja në nivele të larta. Synimi im ishte të bëhesha portieri më i mirë në Greqi, pasi luaja aty. Ky ishte hapi i parë dhe isha shumë i ri. Kur hapi tjetër erdhi në moshën 16 vjeçare dhe lashë Greqinë për të shkuar në Itali, aty fillova të ëndërroj pak më shumë.
Si ishte aty?
Kur shkon në një vend të ri dhe je vetëm, pa shokë dhe as familje, ka një diferencë të madhe. U fokusova te stërvitja dhe asgjë tjetër sepse sa më shumë të mendoheshe që më mungon familja, aq më shumë do të trishtoheshe. Stërvitesha 10 orë në ditë, s’mendoja asgjë tjetër dhe direkt në gjumë, edhe pse disa shokë të ekipit bënin shaka me mua për këtë pjesë. Merrja leksione për gjuhën. Nuk më duhej të shkoja në shkollë, edhe pse familja ime nuk e pranonte këtë gjë. Thjesht e stopova shkollën. Mendoja vetëm për futbollin, kohën e ngrënies dhe kohën e gjumit.
Kam punuar shumë fort deri në moshën 20 vjeçare. Vetëm stërvitjen kisha në mendja për tu bërë dikush dhe asgjë tjetër. U fiksova, aq sa nëse kisha harruar të bëja një përsëritje të një ushtrimi, mund të çohesha në mes të natës nga shtrat dhe ta bëja. Isha pak i çmendur dhe i fiksuar me këtë pjesë.
Si ka qenë konkurrenca për ty?
Të jem i sinqertë. Kur isha i vogël dhe në Greqi, të gjithë më konsideronin si një talent të madh. Mundohesha çdo ditë që të përmirësohesha, pasi nuk mjaftonte vetëm talenti dhe duhet të improvizoja, sepse në jetë duhet të improvizosh. Nëse unë do të konkurroj me dikë tjetër dhe jam më i mirë se sa ai, do të fle mendjen që jam më i mirë dhe nuk do të shtyj përpara, por do të mbetem aty.
Ky është gabimi që bëhet. Çdo ditë ndihesha sikur nuk isha mjaftueshëm i mirë. Çdo ditë të jetës sime. Derisa arrita në ekipin e parë, dhe në fakt isha i mirë dhe të gjithë po flisnin për këtë, por unë ende i përsërisja vetes se nuk isha mjaftueshëm i mirë. Mendoj se kjo vjen nga mënyra sesi dua të përmirësohem gjatë gjithë kohës. Dhe i them vetes, më mungon kjo, më mungon ajo.
Gjithmonë kam menduar se për t’u përmirësuar duhet të jem “i keq” për diçka në mendjen time. Në ditën kur ishte ndeshja ose në stërvitje ndihesha më mirë. Sepse pa besimin dhe mentalitetin pozitiv, nuk shkon askund. Por kur gjithçka realizohej, doja të isha në një klub edhe më të madh, nuk e kam arritur këtë për shembull. Kështu që më duhet të punoj më shumë. Kështu vazhdoja të shtyja veten të ndihesha keq në një farë mënyre, që të bëhem më mirë. Përndryshe kur ndihesh sikur je vërtet mirë, atëherë çfarë do të ndodhë më pas?
Dhe arritët t’ja dilni?
Nëse jeni një nga shumë, nuk do t’ia dilni dot. Njerëzit mendojnë se kjo lloj pune do t’i bëjë ata të bëjnë para lehtësisht, sepse ata mendojnë se nuk ke nevojë të punosh fort, nuk ke nevojë të bësh asgjë, por në çdo gjë që bëni, duhet të jeni më të mirët për të pasur atë lloj suksesi. Unë mendoj se duhet të shijoni gjithçka që bëni në jetën tuaj, ti merrni maksimumin.
E di që është e vështirë ta bësh. Por, duhen gjetur pozitive edhe në momentet ndoshta më të këqija që do të keni në jetën tuaj, mendoj se është një fitore. Dhe tani e di që për të arritur gjëra dua edhe t’i shijoj ato. Kanë ndodhur kaq shumë gjëra në karrierën time, por unë nuk po i shijoja në maksimum. Ato ishin gjëra vërtet të rëndësishme dhe njerëzit e tjerë ishin duke thënë: arrite këtë, këtë, këtë, dhe unë isha thjesht dukë thënë “po”.
Ndikojnë shumë rrjetet sociale te futbollistët, gjithë ajo famë, si janë marrëdhëniet mes tyre?
Po, shumë. Nëse do të shohësh dhomat e zhveshjes, në përgjithësi. Të gjithë janë me telefon në dorë, nuk është më si më përpara. Bisedat që shkëmbehen janë shumë të pakta. Patjetër që ka ndikim. Kur fiton diçka, humbet diçka tjetër.
Kur ishit te Lacio, konkurronit me një veteran si Pepe Reina…
Po, ai kurrë nuk e humbiste stërvitjen. Ishte 37 vjeç kur erdhi aty. Lidhja me grupin ishte shumë e mirë. Por, e kuptoje që ishte nga shkolla e vjetër, pasi shijonte momentet e çdo dite. Organizonte barbekju, i ftonte të gjithë. Mënyra si jetonte ishte ndryshe. Stërviteshim bashkë çdo ditë dhe kalonim mirë.
Portierët flasin gjithë kohës me shokët e skuadrës gjatë ndeshjes, stërviteni për këtë, apo është si një lloj mënyre për t’u përfshirë në lojë?
Gjëja më e rëndësishme, kur përpiqesh të komunikosh me ekipin, ke më pak kohë për të menduar, sepse sa më shumë kohë të kesh për të menduar, aq më shumë ka kohë për të bërë një budallallëk në lojë. Siç thashë edhe për vete, gabimi im më i madh ishte kur kisha shumë kohë për të menduar se çfarë të bëja. Kur reagoni në bazë instiktive, është gjithmonë mënyra më e mirë për t’i bërë gjërat.
Një gabim është si fundi i botës për portierët…
Unë mendoj se edhe klubet e mëdha kur flasin për portierët është gjëja e parë që shohin, si reagojnë ndaj një gabimi. Sepse për ta është në rregull të bësh një gabim, por çfarë ndodh në 80 minutat e ardhshme, 70 minutat, 60 minutat, nëse do të vazhdoni të mendoni për atë gabim, do të arrini të bëni me shumë. Pra, ata janë të mendimit: do të kemi ndoshta një portier pak më pak të mirë, por ama atij nuk i intereson se çfarë ndodh në fushë. Ne jemi qenie njerëzore dhe gabojmë, nëse e mbajmë mendjen aty, si do ta jetojmë jetën.
Sa krenar jeni që luani për Shqipërinë?
Mendoj se një nga gjerat më krenare për veten, është që të luash për kombin tënd, të këndosh himnin dhe kur ke familjen në stadium që të ndjek. Përfaqëson një shtet kur të shikojnë 5-6 milionë njerëz. Është gjë shumë e rëndësishme. Ne jemi një vend i vogël dhe tani kemi shumë talente në skuadër. Është vërtet mirë, por edhe për rutinën e një futbollisti, pasi del nga ajo rutina e të qenit në klub, të qetësohesh dhe shumë lojtarë Kombëtarja u ka shpëtuar karrierën, pasi i ka ngritur mendërisht.
Është diçka tjetër?
Yes of course. When you win a match with the National Team, the pride is different. Success is different. In the national team, you don't think about yourself, but about the group, to do something good like the European, maybe next to go to the World Cup, as it has never happened for us. It will be the biggest achievement in my life.
Are you in for a long or short relationship?
For the long haul, as I sort of plan things, although you can never control them.
Lini një Përgjigje