FLASH
Shkruar nga Namir Lapardhaja
Askush nuk e dëgjon, askush nuk e ndjek, askush nuk i përgjigjet, askush nuk e shikon. Tallje me demokratët për të negociuar fatin e tij penal, për shkak të mos ikjes kur duhej në shtëpi, por të marrjes së udhëve si kalorës i vrerosur në pleqëri, hipur mbi një Rosinant gërdallë dhe për nder të Zonjës së Zezë, Marrëzi.
Sali Berisha bën sikur votëbesohet, shtatë muaj pas humbjes së zgjedhjeve, që premtoi se do t’i fitonte të tëra dhe i humbi me turp të gjitha, në një formacion apolitik, ilegal, që nuk ka emër të regjistruar, nuk ka vulë e stemë, ka logo të manipuluar, seli të zaptuar, legalizuar me vjedhjen 7501.
Nuk ka ligj që e njeh, rregullore që e zbaton, gjykatë që e legalizon, institucion që i hap dyert, partnerë ndërkombëtar që e presin, e dëgjojnë apo tek të cilët të shkojë dhe të ankohet.
Madje, të vetmin italian anonim që ka sot në krah, e ka si pazar të çmimit të heshtjes, të qepjes së gojës, për marrëveshjen Rama-Meloni; që vetë flet e vulos, vetë kërcënon, jep verdikte, pretenca, vendime e dënime.
Dymbëdhjetë vjet filani, shtatë fistani e tetë fistëku, thotë përditë Saliu, që në mëngjes shfaqet si Ali, në mbrëmje shndërrohet në Kadi, në një shtëpi pa çati, ku të gjithë “fëmijët” i ngjajnë çuditërisht në vese e huqe babait hajdut, pa shpresë, pa të ardhme, pa të shkuar e të tashme, pa ideale, parime e besim, veç pazare, Kulla në këmbim të shitjes së zgjedhjeve, hidrocentrale, TEC-e e HEC-e në këmbim të tymit dhe flakës; përditë thirrje për revolucion, për protesta, mosbindje civile, marshime oqeanike e njerëz lumë, por oqeani i vetëm atyre anëve ka mbytur shtatë pashë nën tokë shpresat te Revolucioni, e lumi i vetëm atyre brigjeve ka lagur “barutin” pa ndezur, fitilin pa marrë, gurin e strallit pa shkëndijën e parë.
Askush nuk e dëgjon, askush nuk e ndjek, askush nuk i përgjigjet, askush nuk e shikon; tallje me demokratët për të negociuar fatin e tij penal, për shkak të mos ikjes kur duhej në shtëpi, por të marrjes së udhëve si kalorës i vrerosur në pleqëri, hipur mbi një Rosinant gërdallë dhe për nder të Zonjës së Zezë, Marrëzi.
Që nuk bind me askënd, që është më i vjetër se e vjetra dhe më i tripsur se çdo rreckë e grisur; nuk i shkon prapa askush me dy pare mend, veç pazarexhinjsh të vegjël me ambicie të mëdha, që shpresojnë që Saliu të bjerë nga Kali e, në mos kalit, t’i hipin mushkës a gomarit që do ngelë prej atij, si Sanço Panço që ndiqte në marrëzi zotërinë e tij, por Saliu nuk është Sojliu, ai i di, i njeh, i tall dhe përçmon, veç currila e ujit të shkojë në brazdën e tij, sepse pastaj ai ua rregullon, sapo t’i jepet mundësia, nëse do ketë mundësi për të dhe për ta, ngase këtë askush s’e di;
Siç ka bërë 32 vite me radhë, të luajë me shpresat e njerëzve që me rrena i ushqen dhe mban; duke rritur, shumëfishuar, filiza të gënjeshtërt, në gjenezë, pa dritën e së të vërtetës në fotosintezë, aq e nevojshme për të menduarin njerëzor, si çdo frymor njerëzor.
Lini një Përgjigje