FLASH
Shkruar nga Pamfleti"La domanda ora è chi si arrenderà per primo: l'economia iraniana o l'economia globale?"
Un accordo firmato a giugno mirava a ripristinare il traffico marittimo commerciale, ma i critici affermano che ha conferito a Teheran un ruolo formale nella gestione di una delle rotte energetiche più importanti al mondo.
Per due mesi, in base a un tacito accordo tra la Marina statunitense e le compagnie di navigazione, le petroliere commerciali che trasportavano petrolio e gas attraverso lo Stretto di Hormuz hanno disattivato i loro sistemi di identificazione elettronica (transponder) per evitare di essere individuate dall'Iran.
Le forze statunitensi fornirono copertura aerea in caso di attacco, mentre gli ufficiali della marina inviarono comunicazioni radio alle navi affinché si dirigessero verso la costa dell'Oman, sul lato meridionale dello stretto, lontano dal territorio iraniano. Questa strategia permise un graduale aumento del traffico marittimo durante i mesi di maggio e giugno, nel contesto del fragile cessate il fuoco.
Tuttavia, secondo un'analisi del New York Times, l'accordo firmato dal presidente statunitense Donald Trump con l'Iran il 14 giugno ha posto fine a questo modello. I critici sostengono che la formulazione del documento riconoscesse a Teheran un ruolo formale nella gestione dello Stretto di Hormuz, mentre alcune disposizioni rimanevano poco chiare.
Trump ha presentato l'accordo come un successo diplomatico e ha annunciato la riapertura della rotta marittima al commercio internazionale. Tuttavia, gli analisti ritengono che l'accordo, nella pratica, abbia formalizzato una nuova realtà: l'Iran ora esercita un'influenza diretta sul passaggio attraverso questo corridoio strategico.
Escalation delle tensioni
Dopo l'inizio del conflitto tra Stati Uniti, Israele e Iran, gli attacchi missilistici e con droni iraniani contro navi mercantili hanno bloccato quasi completamente il traffico nello Stretto di Hormuz.
In seguito, durante il cessate il fuoco, alcune navi ripresero a navigare lungo il corridoio meridionale vicino all'Oman.
Secondo quanto riferito dall'esercito statunitense, la scorsa settimana l'Iran ha attaccato tre navi che navigavano nello stretto. In risposta, il presidente Trump ha ordinato attacchi aerei contro obiettivi iraniani. La marina iraniana ha poi dichiarato di aver abbattuto un'altra nave e di aver chiuso lo stretto "fino alla fine dell'intervento statunitense nella regione".
Il Comando Centrale degli Stati Uniti (CENTCOM) ha annunciato di aver colpito circa 140 obiettivi militari iraniani, portando il numero totale di attacchi statunitensi nell'ultima settimana a 310.
I recenti sviluppi hanno riacceso i timori di una nuova escalation della guerra, mentre i prezzi internazionali dell'energia hanno ricominciato a salire.
Prima del conflitto, circa il 20% del petrolio e del gas naturale liquefatto (GNL) commercializzati a livello mondiale transitava attraverso lo Stretto di Hormuz.
Un accordo con conseguenze a lungo termine
Secondo quanto riferito dal New York Times a ex funzionari ed esperti statunitensi, l'amministrazione Trump ha cercato di ridurre la pressione economica causata dagli alti prezzi del carburante e dall'inflazione.
Në këmbim të rihapjes së ngushticës, Uashingtoni pranoi të hiqte përkohësisht bllokadën ndaj porteve iraniane dhe t'i lejonte Teheranit të rifillonte eksportet e naftës për një periudhë 60-ditore.
Dokumenti, i përshkruar si memorandum mirëkuptimi, përfshin gjithashtu një pikë ku Irani angazhohet të bëjë "përpjekjet më të mira" për të garantuar kalimin e sigurt të anijeve tregtare.
Kritikët argumentojnë se pikërisht kjo formulë i krijon Iranit bazën për të pretenduar rol zyrtar në administrimin e trafikut detar.
Diplomati amerikan në pension Michael Ratney, ish-ambasador në Arabinë Saudite, deklaroi se interpretimi iranian ishte i parashikueshëm.
"Askush nuk duhet të habitet që Irani e sheh këtë si njohje të rolit të tij të përhershëm në kontrollin e kalimit përmes Hormuzit," tha ai.
Dilema e kompanive të transportit
Situata ka vendosur kompanitë detare përballë një zgjedhjeje të vështirë.Një alternativë është përdorimi i korridorit jugor pranë Omanit, me rrezikun e sulmeve iraniane.
Alternativa tjetër është kalimi përmes korridorit verior pranë brigjeve iraniane, ku Teherani kërkon autorizim paraprak dhe, sipas ekspertëve, mund të vendosë tarifa ose pagesa që ngjasojnë me taksa tranziti.
Irani ka krijuar një institucion të ri, të quajtur Autoriteti i Ngushticës së Gjirit Persik, i cili pretendon kompetenca mbi autorizimin e kalimit të anijeve.
Ekspertët e së drejtës detare argumentojnë se kjo bie ndesh me frymën e Konventës së Kombeve të Bashkuara për të Drejtën e Detit, megjithëse Irani nuk e ka ratifikuar këtë marrëveshje ndërkombëtare.
Operacioni sekret amerikan
Përpara marrëveshjes së qershorit, ushtria amerikane kishte nisur një operacion të quajtur Project Freedom, me synimin për të shoqëruar cisternat tregtare nëpër ngushticë.
Operacioni u ndërpre shpejt pasi Arabia Saudite nuk pranoi përdorimin e hapësirës së saj ajrore, nga frika e hakmarrjes iraniane.Më pas Pentagoni kaloi në një strategji më diskrete.
Sipas kapitenit Tim Hawkins, zëdhënës i CENTCOM-it, që nga fillimi i majit forcat amerikane kanë udhëzuar në mënyrë të sigurt më shumë se 800 anije tregtare, të cilat transportonin rreth 400 milionë fuçi naftë, përgjatë korridorit pranë Omanit.
Megjithatë, ai pranoi se nuk ekziston asnjë garanci absolute se mbrojtja amerikane mund të shmangë sulmet ndaj anijeve tregtare.
Irani kërkon të konsolidojë ndikimin
Gjatë kulmit të konfliktit, disa kompani zgjodhën të lundronin pranë brigjeve iraniane, duke paguar deri në 2 milionë dollarë për anije për të marrë garanci sigurie nga autoritetet iraniane.
Sipas analistëve, kjo praktikë synon të krijojë një sistem de facto tarifash për kalimin në Ngushticën e Hormuzit.
Meanwhile, the Trump administration has reinstated the ban on Iranian oil exports, but has not yet re-established the naval blockade of Iranian ports.
Geopolitical strategist Dan Alamariu estimates that the main challenge remains which economy will withstand the pressure the longest.
"La domanda ora è chi si arrenderà per primo: l'economia iraniana o l'economia globale", ha affermato.
Trampi bisedimet e zhvillon duke bombarduar e imponuar e këtë e quan bisedime. Natyrisht që pala tjetër do gjejë forma e mënyra ti përgjigjet njëlloj.