FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Sebbene gli Stati Uniti e i loro alleati abbiano finalmente guidato uno sforzo per porre fine alla guerra a Gaza nel 2025, non è chiaro come verrà ripristinata la stabilità regionale, né quale forma assumerà un nuovo ordine regionale. Nel prossimo futuro, il Medio Oriente si preparerà a un conflitto prolungato, mentre Israele persegue la supremazia militare.
Dall'attacco di Hamas a Israele del 7 ottobre 2023, il Medio Oriente ha dovuto affrontare la crisi più grave e significativa degli ultimi decenni. L'azione scandalosa di Hamas ha dimostrato che rappresenta ancora una seria minaccia per la sicurezza di Israele e la risposta del governo israeliano ha innescato una serie di conflitti che hanno scosso la regione.
La recente guerra a Gaza ha prodotto una profonda catastrofe umanitaria, il cui impatto si farà sentire a lungo dopo la fine dei combattimenti. Il conflitto si è rapidamente trasformato in una guerra più ampia tra Israele e l'"Asse della Resistenza" sostenuto dall'Iran, trasformando Libano, Siria, Yemen, Iran e persino Qatar in fronti di battaglia.
Israele ha ottenuto vittorie significative in ciascuna di queste guerre, distruggendo Hamas, sconfiggendo Hezbollah (eliminandone la leadership), riducendo significativamente l'influenza dell'Iran nel Levante e infliggendo danni significativi all'infrastruttura militare e nucleare della Repubblica islamica.
Dopo l'attacco israeliano contro obiettivi di Hamas in Qatar a settembre, gli Stati Uniti hanno iniziato a premere per un cessate il fuoco a Gaza. Ma con o senza un cessate il fuoco, Israele continuerà a perseguire obiettivi di ampio respiro, ridisegnando i confini in Cisgiordania, nel Libano meridionale e nella Siria sudoccidentale in modi che potrebbero ulteriormente dividere i suoi vicini.
L'Asse della Resistenza, a tutti gli effetti, non rappresenta più la seria minaccia di un tempo. In sua assenza, il Levante si sta trasformando in un malleabile "asse delle minoranze", con schieramenti alawiti, drusi, maroniti, sciiti e sunniti in competizione tra loro all'interno di una sfera d'influenza israeliana in espansione.
Pertanto, l'equilibrio di potere regionale esistente prima del 2023 è profondamente cambiato. La guerra non solo ha rafforzato Israele e indebolito l'Iran, ma ha anche indebolito il ruolo degli intermediari di potere sia statunitensi che arabi nella regione.
Sebbene gli Stati Uniti e i loro alleati abbiano finalmente guidato uno sforzo per porre fine alla guerra a Gaza, non è chiaro se un cessate il fuoco e uno scambio di prigionieri produrranno un accordo di pace duraturo e, in caso di fallimento, come verrà ripristinata la stabilità regionale o come si presenterà un nuovo ordine regionale. Nel prossimo futuro, il Medio Oriente è destinato a un conflitto prolungato e a un caos latente.
Israele il Primo
Nxitja e luftës nga Izraeli nuk i ka shërbyer ndonjë qëllimi politik që do të bashkonte rajonin ose do të nxiste aleancat. Përkufizimi i tij për stabilitetin rajonal është i lidhur me supremacinë e tij ushtarake. Por është gabim të mendosh se aftësitë e tij të pakrahasueshme do të përbëjnë një bazë të qëndrueshme për rendin rajonal. Ka më shumë të ngjarë që përpjekja e Izraelit për supremaci të përballet me forma të reja dhe të ndryshme të rezistencës, duke nxitur konfliktin e vazhdueshëm.
Roli i Amerikës në Lindjen e Mesme që nga sulmi i Hamasit ka qenë sporadik dhe kryesisht reaktiv. Vizioni i saj për rajonin nuk ka arritur të përputhet me mënyrën se si kanë ndryshuar dinamikat. Gjatë mandatit të parë të Presidentit Donald Trump, SHBA-të besonin se stabiliteti rajonal mund të ankorohej në monarkitë e Gjirit, me potencialin e tyre të madh ekonomik. Më pas, administrata Biden e zgjeroi këtë vizion, duke argumentuar se nëse Marrëveshjet e Abrahamit, të cilat normalizuan marrëdhëniet midis Izraelit dhe disa shteteve arabe, mund të zgjeroheshin për të përfshirë Arabinë Saudite dhe të tjera, rajoni do të integrohej nga korridoret tregtare që lidhin Azinë me Evropën. Ekonomitë arabe do të futeshin në rrugën e shpejtë, ndërsa Irani dhe klientët e tij do të margjinalizoheshin.
Zyrtarët amerikanë vazhdojnë ta përmendin këtë vizion, edhe pse ishte një viktimë e hershme e luftës në Gaza. Izraeli nuk e sheh ndërvarësinë ekonomike dhe integrimin rajonal si garantues të sigurisë së vet, dhe as nuk po i kushton shumë rëndësi potencialit për një zgjidhje politike të negociuar me aktorë të tjerë rajonalë. Qëllimi i tij është të shfrytëzojë avantazhin e tij ushtarak për të eliminuar të gjitha kërcënimet.
Ky qëndrim, në mënyrë të kuptueshme, shqetëson pjesën tjetër të rajonit, e cila ka frikë se, përveç një ndërhyrjeje amerikane, Izraeli do të vazhdojë të ndjekë qëllime maksimale.
Ndër të tjera, dëbimi i palestinezëve dhe aneksimi i Gazës dhe Bregut Perëndimor do të rrezikonte traktatet e paqes të Izraelit me shtete të ndryshme arabe, si dhe do të sillte më shumë paqëndrueshmëri politike në Egjipt dhe Jordani, të dyja të cilat kanë qenë thelbësore për strategjinë e sigurisë së Izraelit për dekada të tëra.
Valët tronditëse nga Gaza dhe Bregu Perëndimor do të përhapeshin jashtë vendit, duke e zhytur rajonin në të panjohurën.
Në vend të qetësisë relative aktuale në pjesën më të madhe të botës arabe do të vinte trazira të vazhdueshme sociale, krizë politike dhe dhunë ekstremiste. Supremacia ushtarake e Izraelit nuk do të ofronte një zgjidhje për këto probleme. Përkundrazi, përdorimi i fuqisë së tij të zjarrit vetëm sa do të nxiste zemërimin popullor dhe do të dobësonte regjimet lokale që kërkojnë ta përmbajnë atë.
Zhvillimet në Liban dhe Siri ofrojnë një dritare mbi paqëndrueshmërinë që përndjek rajonin më të gjerë. Që nga disfata e Hezbollahut dhe rënia e regjimit të Asadit, Libani dhe Siria, përkatësisht, janë shpërbërë në rajone minoritare që kërkojnë autonomi, disa prej të cilave Izraeli (dhe Turqia, në rastin e Sirisë) i kanë pushtuar - ndoshta përgjithmonë.
Në Siri, alevitët, druzët dhe kurdët po i rezistojnë konsolidimit të pushtetit nga qeveria e re. Me kujtimet e egërsisë së Shtetit Islamik ende të freskëta, këto komunitete minoritare kanë frikë se ish-rebelët që tani sundojnë në Damask janë ende xhihadistë sunitë të dhunshëm që do të kthehen në zakonet e tyre të vjetra sapo të kenë konsoliduar kontrollin. Kjo frikë po jehon edhe në politikën irakiane, ku milicitë shiite që më parë luftuan Shtetin Islamik tani janë në gatishmëri të lartë për ngritjen e sunitëve në Siri.
Të njëjtat shqetësime po ndikojnë edhe në llogaritjet e Hezbollahut. Partia milicore dhe politike është e kujdesshme ndaj Izraelit, por gjithashtu gjithnjë e më e shqetësuar për luftën civile në Liban dhe një ndërhyrje nga forcat sunite nga Siria. Kështu, Levanti po përballet me një raund të ri politikash sektare. Jo vetëm që një zgjerim i luftës në Gaza i ka hapur derën kësaj përçarjeje, por Izraeli sheh përfitime në nxitjen e saj më tej, duke llogaritur se komunitetet ndërluftuese sektare dhe etnike do të përbëjnë pak kërcënim. Por ky është një bast i rrezikshëm.
Kaosi në Levant mund t'i ofrojë Izraelit një pushim afatshkurtër, por mund të kërcënojë stabilitetin në të gjithë pjesën tjetër të rajonit, me pasoja për Turqinë, Evropën dhe në fund të fundit vetë Izraelin.
Oktapodi në dhomë
Izraeli e ka parë prej kohësh Iranin si kërcënimin kryesor të sigurisë së tij, kokën e oktapodit, tentakulat e së cilës po shtrëngoheshin rreth tij.
Lindja e Mesme po hyn kështu në një periudhë pasigurie të madhe. Izraeli ka demonstruar aftësinë për të pohuar superioritetin e tij ushtarak për të siguruar qëllimet e veta strategjike, por nuk është i prirur ta përdorë këtë moment për të angazhuar aktorë rajonalë në formësimin e një rendi të ri politik, dhe as nuk do të jetë në gjendje ta mbajë strategjinë e tij aktuale për një kohë të pacaktuar.
Il suo programma non è supportato da alcun alleato regionale e sta già combattendo su più fronti, creando più instabilità di quanta ne possa gestire da solo.
Di fatto, all'inizio del 2026, la strategia di Israele ha spinto il resto della regione a unirsi per ostacolare i suoi piani, con molti nel mondo arabo che considerano l'Iran una minaccia meno urgente. Le questioni che gravano maggiormente sulle menti degli strateghi regionali sono il destino dei palestinesi, l'instabilità nel Levante e la volontà di Israele di usare la sua potenza militare anche contro paesi amici nel Golfo Persico.
Gli Stati Uniti hanno generalmente permesso a Israele di condurre le sue guerre come meglio credevano. Ma l'attacco agli obiettivi di Hamas in Qatar mette in dubbio l'impegno americano nel proteggere i suoi alleati regionali, almeno nel caso in cui dovessero subire un attacco israeliano. È probabile che la garanzia di sicurezza offerta dall'amministrazione Trump al Qatar abbia fatto ben poco per placare questi timori, dato il disprezzo di Trump per le garanzie di sicurezza che gli Stati Uniti hanno offerto agli altri alleati.
Questa consapevolezza sta spingendo gli alleati arabi degli Stati Uniti a compiere passi coraggiosi. Ad esempio, l'Arabia Saudita ha risposto stringendo una partnership di sicurezza con il Pakistan, che potrebbe essere replicata da altri attori regionali (dall'Iran alla Turchia) che sono anch'essi alla ricerca di alternative strategiche.
Gli alleati arabi degli Stati Uniti sperano che il governo statunitense sia consapevole dei pericoli posti da un ordine regionale dettato da Israele. Cercheranno di convincere Trump a sostenere la loro visione di un ordine regionale basato su accordi diplomatici ed economici globali.
La spinta di Trump per un cessate il fuoco a Gaza è una vittoria importante, ma è ancora lontana da un impegno americano credibile per il ripristino dell'ordine nella regione. Per ora, la regione sta cercando modi per controbilanciare Israele stringendo alleanze al di là delle divisioni politiche e ideologiche e ottenendo il sostegno di Cina e Russia.
Il conflitto iniziato il 7 ottobre 2023 ha cambiato e continua a cambiare il Medio Oriente in modo profondo.
Ma potrebbero volerci anni prima che il risultato finale e i costi totali diventino chiari. / Adattato da "Pamphlet" di "Project Syndicate"
Uau, uau, uau, sa u lodhen qe te bejne paqe! Ka qe ne 1948 qe krijuan shtetin kopil Izrael e nuk kane pushuar krimet ndaj fqinjeve rreth ketij shteti barbar e na qenkan bere telef Amerikanet e Perendimi. Mos thoni keshtu se do ju vrase Zoti me buke ne goje. Keshtu thonin gjyshet tona besimtare.
Konflikti që filloi në 7 tetor 2023???!!!! Really???!!! Nuk ishte konflikt por masakër, vrasje horror e civilëve në një festival, prerje kokash të foshnjave të sapolindura para syve të prindërve. Juve ose nuk dini përkufizimin e fjalës konflikt, ose jeni thjesht majtistë/islamistë. Gjasat janë kjo e dyta që kur i referoheni një ndyrësie si project syndacate. Turp të keni!