FLASH
Shkruar nga Pamfleti
L'escalation del conflitto e il dilemma dell'intervento sul terreno richiamano alla mente parallelismi storici.
Poiché l'Iran, contrariamente alle aspettative, sta resistendo anche agli attacchi più potenti, Donald Trump ora intende "bombardare il paese fino a riportarlo all'età della pietra". Il presidente americano sta anche valutando la possibilità di impiegare truppe di terra. Si trova in una trappola che rischia di innescare un'escalation.
Nel 1968, Donald Trump fu risparmiato dalla leva per la guerra del Vietnam grazie a un certificato medico per un problema al tallone, a quanto pare rilasciato da un amico di famiglia. Forse è per questo che non ha imparato la lezione di quella guerra.
Mercoledì, in un discorso alla nazione, Trump ha dichiarato che avrebbe "bombardato l'Iran riportandolo all'età della pietra, dove appartiene". Ha citato il generale dell'aeronautica Curtis LeMay, che nel 1967 aveva usato la stessa espressione a proposito del Vietnam del Nord.
Allora come oggi, prevaleva la convinzione che un paese potesse essere costretto alla resa attraverso la superiorità aerea militare. Durante l'Operazione Rolling Thunder (1965-1968), gli Stati Uniti condussero una campagna di bombardamenti prolungata per costringere il Vietnam del Nord a negoziare alle condizioni americane. Tuttavia, sebbene entro il 1967 gli Stati Uniti avessero sganciato un numero di bombe tre volte superiore a quello utilizzato nella Seconda Guerra Mondiale, ciò non riportò l'avversario all'"età della pietra" né ne spezzò la volontà.
Sia allora che oggi, gli americani sottovalutano il loro avversario. Gli attacchi aerei, al contrario, rafforzano il loro sentimento patriottico, un fattore che non ha nulla a che vedere né con l'ideologia comunista né con il fanatismo religioso.
Il ministro degli Esteri iraniano Abbas Araghchi ha suggerito che anche la comunicazione americana stia seguendo lo "scenario del Vietnam": esagerando i successi sul fronte e tacendo sulle perdite. Ha fatto notare che si afferma che il sistema di difesa aerea iraniano sia stato distrutto, mentre l'Iran è riuscito ad abbattere un aereo F-35.
Durante la guerra del Vietnam, le conferenze stampa sulla situazione al fronte divennero note come "le follie delle cinque", un'espressione che indicava resoconti eccessivamente ottimistici e spesso fuorvianti. Sebbene l'esercito statunitense non abbia perso battaglie specifiche, perse la guerra.
Venerdì, due aerei da combattimento americani sono stati abbattuti dall'Iran. Uno dei piloti è stato dato per disperso per diverse ore, ma è stato poi tratto in salvo dalle forze speciali statunitensi in una difficile operazione nel sud-ovest dell'Iran. La situazione ricorda anche quella del Vietnam, dove oltre 700 piloti e membri dell'equipaggio americani furono catturati e torturati, mentre alcuni furono costretti a rilasciare dichiarazioni contro la guerra.
Secondo il Comando Centrale (Centcom), fino a mercoledì le forze armate statunitensi avevano colpito 12.300 obiettivi in Iran. L'amministrazione Trump insiste sul fatto che le operazioni si stiano svolgendo "in anticipo rispetto ai tempi previsti", un'espressione che si addice più a progetti di costruzione che a un conflitto militare.
Presidenti është veçanërisht krenar për eliminimin e mbi njëqind figurave të rëndësishme të Republikës Islamike, klerikë, ushtarakë dhe politikanë. Kjo shifër pritet të hyjë në historinë moderne ushtarake. Megjithatë, qëllimi i këtyre sukseseve taktike mbetet i paqartë.
Edhe në Vietnam, strategjia u mbështet në statistika. Nga viti 1961 deri në 1968, ministri i Mbrojtjes Robert McNamara e trajtoi luftën si një ekuacion numerik: ushtria kishte objektiva për bombardime dhe për “numrin e trupave të vrarë” të armikut. Pasojat ishin të rënda, përfshirë vrasjen e civilëve dhe manipulimin e të dhënave. Më vonë, McNamara kërkoi falje publike për këtë strategji.
Ndërkohë, Irani po e zgjeron konfliktin. Ai e ka shtrirë atë gjeografikisht në shtetet e Gjirit, duke goditur jo vetëm baza ushtarake, por edhe infrastrukturën e naftës dhe gazit, me pasoja për turizmin dhe financat. Në aspektin ekonomik, përmes bllokimit të Ngushticës së Hormuzit, Irani ka ndikuar furnizimin global me naftë dhe ka përfshirë ekonominë botërore në konflikt.
Rritja e çmimeve të karburantit në SHBA lidhet me këtë situatë dhe përbën një problem politik për Trump.
Ashtu si Vietnami i Veriut dikur, edhe Irani mbështetet nga aleatët. Rusia i furnizon me dronë luftarakë, informacione të inteligjencës dhe të dhëna satelitore për sulme ndaj bazave amerikane. Ndërkohë, aleatët iranianë në Jemen, milicia Huthi, ende nuk janë aktivizuar plotësisht, por mund të godasin trafikun detar në hyrje të Detit të Kuq, duke dëmtuar më tej ekonominë globale.
Pyetja kryesore mbetet: a janë të pashmangshme trupat tokësore?
Në Vietnam, pasi bombardimet nuk dhanë rezultat, presidenti Lyndon B. Johnson dërgoi në vitin 1965 rreth 30,000 ushtarë në Vietnamin e Jugut, ndërsa më pas kërkoi përforcime. Terreni i vështirë, dobësitë e aleatëve lokalë dhe taktikat e Vietkongut u dhanë përparësi mbrojtësve.
Trump po shqyrton një skenar të ngjashëm për Iranin, sidomos për sigurimin e rreth 450 kilogramëve uranium të pasuruar që mendohet se ndodhen në objekte të thella nëntokësore. Një operacion i tillë do të kërkonte qindra ose mijëra trupa dhe pajisje të rënda, dhe mund të zgjasë javë ose muaj, në mes të një lufte aktive.
Po aq kompleks do të ishte edhe pushtimi dhe mbajtja afatgjatë e ishujve iranianë në Ngushticën e Hormuzit, veçanërisht ishulli Kharg, nga ku Irani realizon një pjesë të madhe të eksporteve të naftës. Pozicioni i tij pranë bregdetit iranian e bën atë të ekspozuar ndaj artilerisë, dronëve dhe raketave.
Iranian forces and the Revolutionary Guard have had decades to prepare for such a scenario. The mountainous terrain and harsh conditions favor the defenders. Thus, even the most powerful army can face serious difficulties in the field.
In this situation, Trump could face the same dilemma as American presidents during the Vietnam War: escalate the conflict with more troops or seek a solution through negotiations.
In Vietnam, questo dilemma si concluse con il ritiro delle truppe americane nel 1973. /Adattato da NZZ /
Lini një Përgjigje