FLASH
Shkruar nga Eduardo Lago
Oggi gli Stati Uniti sono un paese fascista; non c'è altro modo per descriverlo. Ma ci sono americani che resistono e creano paradisi di bellezza e cultura.
Quando ho messo piede per la prima volta a New York City, 40 anni fa, nel dicembre del 1985, non sapevo di aver appena intrapreso un viaggio di sola andata. Senza la mia amata, il baricentro della mia vita si era spostato per sempre dall'altra parte dell'Atlantico, che da allora ho attraversato circa trecento volte.
Ho trascorso due terzi della mia vita a New York, una città che ha lasciato un segno indelebile in me: qui ho conseguito un dottorato in letteratura, ho ottenuto una cattedra in un college d'élite e mi sono fatto conoscere pubblicamente come scrittore con un romanzo che ha vinto il Premio Nadal nel 2006, Call Me Brooklyn.
Nello stesso anno sono stato nominato direttore dell'Istituto Cervantes della città, incarico che ho ricoperto fino al 2011.
Da quando sono arrivato, ho osservato attentamente la cultura americana attraverso una duplice lente: osservando lo stato della lingua spagnola e lo stato attuale della letteratura americana. Decennio dopo decennio, ho raccontato entrambi gli argomenti attraverso le pagine di questo giornale.
Per quanto riguarda la letteratura, ho avuto conversazioni profonde con Joan Didion, Janet Malcolm, Toni Morrison, Anne Carson, Siri Hustvedt, Norman Mailer, Philip Roth, John Updike, Paul Auster, David Foster Wallace, Don DeLillo, Salman Rushdie e Richard Ford, tra gli altri personaggi illustri. In seguito ho dovuto scrivere necrologi per molti di loro.
Se queste conversazioni rivelano qualcosa, è che le contraddizioni che hanno sempre scosso violentemente questo Paese sono enormi.
Da quando sono arrivato, sette presidenti hanno occupato la Casa Bianca: Ronald Reagan, George H.W. Bush, Bill Clinton, George W. Bush, Barack Obama, Joe Biden e Donald Trump. Il solo atto di scrivere il cognome ha un effetto paralizzante, viste le atrocità commesse senza sosta dalla sua amministrazione.
Anche per lo spagnolo, l'attacco alla nostra lingua è diretto. Il semplice fatto di parlare spagnolo ti rende un sospettato e un possibile bersaglio per la deportazione, anche se non è la fine della storia. Lo spagnolo è arrivato in quello che oggi è il territorio nordamericano prima dell'inglese, e nessuno potrà mai sradicarlo; anzi, non farà che rafforzarsi. Vale la pena notare che Trump è l'incarnazione di una tendenza che è sempre stata presente nella storia americana; basti ricordare il Ku Klux Klan o l'era di Joseph McCarthy.
Menjëherë pasi Trump mori detyrën për herë të dytë, shumë njerëz në rrethin tim që kishin banuar ligjërisht në këtë vend për dekada kryesisht artistë, shkrimtarë dhe regjisorë, shumë prej tyre spanjollë vendosën të bëheshin shtetas amerikanë. Një arsye kryesore ishte pasiguria, por nuk ishte e vetmja. Në një nivel më të thellë, ishte pasiguria e demokracisë në një vend të themeluar mbi paprekshmërinë e vlerave demokratike. Norman Mailer ishte i pari që më bëri të vetëdijshëm për rrezikun për vetë demokracinë kur e intervistova gjatë Luftës së Gjirit në vitin 2003. Që atëherë, situata vetëm sa është përkeqësuar deri në pikën ku jemi sot.
Shtetet e Bashkuara sot janë një vend fashist. Nuk ka mënyrë tjetër për të karakterizuar atë që po përjetojmë. Ia vlen ta sqarojmë përsëri. Fashizmi nuk i ka pushtuar Shtetet e Bashkuara në mënyrë monolitike. Në shumë vende, njëra prej të cilave është Nju Jorku, ekziston një ndjenjë e thellë neverie ndaj asaj që po ndodh, gjë që ka dhënë shkas për lëvizje rezistence.
Dy kontributet e mia më të fundit në këtë gazetë merren me librin e fundit të Thomas Pynchon dhe rrëfimin e Mike Wallace për historinë e Nju Jorkut në vitet 1930 dhe 1940. Fija e përbashkët midis të dyjave është rezistenca ndaj fashizmit. Kjo është gjithashtu ajo që qëndron në themel të vendimit që kaq shumë prej nesh kanë marrë së fundmi, duke përmendur një titull elokuent (nëse jo plotësisht të saktë) nga Gertrude Stein: të bëhemi "amerikanë".
Të bëhesh emigrant nuk është tamam një proces i lehtë. Në fazën e tij të fundit, pasi përfundova të gjitha formalitetet, më duhej të merrja pjesë në një intervistë në ndërtesën e zymtë që ndodhej në 26 Federal Plaza, pranë Broadway, në Lower Manhattan. Ndërsa afrohesh, gjëja e parë që të tërheq vëmendjen është një tabelë me inicialet ogurzeza ICE — Emigracioni dhe Zbatimi i Doganave. Në agim, njerëzit formojnë radhë të pafundme, të ekspozuar ndaj erës dhe të ftohtit, të pasigurt se çfarë fati i pret kur autoritetet shqyrtojnë rastet e tyre.
Një artikull rrëqethës i botuar jo shumë kohë më parë në EL PAÍS tregonte mizoritë e kryera nga agjentët e ICE-së kundër emigrantëve, të cilëve u vunë prangat pasi i kishin hedhur përtokë në korridore ose ashensorë. Unë nuk pashë asgjë nga këto, megjithëse e di që është e vërtetë sepse është dokumentuar gjerësisht. Përvoja ime në Federal Plaza ishte krejtësisht e ndryshme nga ajo që prisja. Ajo që pashë nxori në pah mosfunksionimin e madh që po përjetojmë në këtë vend sot. Nga përvoja ime, ata që ishin përgjegjës për ndihmën e emigrantëve ishin jashtëzakonisht miqësorë dhe të etur për të ndihmuar.
Mentre aspettavo, ho notato la più ampia varietà di persone immaginabile, uomini e donne di ogni razza, lingua e status sociale. Ciò che mi ha particolarmente colpito è stata la percentuale significativa di ispanici in coda e il fatto che i funzionari parlassero spagnolo per comunicare con loro. Il tono delle conversazioni sottolineava la loro disponibilità ad aiutare. Il motivo più frequentemente citato è stata la situazione precaria dei non cittadini e le difficoltà che coloro che aspirano a diventare cittadini dovranno affrontare nel prossimo futuro, una volta entrate in vigore misure ancora più severe di quelle attualmente in vigore.
L'intervista che avevo avuto aveva rafforzato la mia impressione della solidarietà dei funzionari. L'ultima domanda che mi pose la persona che esaminava il mio caso, nell'ambito del cosiddetto test di educazione civica, fu: "Qual è il nome del presidente degli Stati Uniti?". Quando sentì la mia risposta, sorrise enigmaticamente. Non lo disse, ma era chiaro che provava una profonda antipatia per l'individuo a cui era rivolta la sua domanda.
Pochi giorni fa si è svolta una solenne cerimonia in cui è stata concessa la cittadinanza a oltre 150 persone. La cerimonia non si è tenuta a Federal Plaza, ma in Pearl Street, la strada dove Herman Melville nacque e visse per molti anni.
La cerimonia è stata presieduta da una giudice latinoamericana che ha pronunciato un discorso in cui ha denunciato l'ostilità di Trump nei confronti delle politiche sull'immigrazione. "Questa è una nazione che, fin dalla sua nascita, è stata costruita sulle spalle degli immigrati", ha dichiarato con passione, raccontando la storia dei suoi genitori, arrivati a Ellis Island in fuga dalla povertà senza parlare una parola di inglese, e sottolineando che, nonostante le loro umili origini, lei era diventata giudice federale.
Quando ho detto ai miei amici che ero diventato cittadino naturalizzato americano (senza perdere la cittadinanza spagnola), la loro reazione è stata sempre cortese, ma con molte riserve. Identificavano gli Stati Uniti con l'immagine proiettata dall'attuale amministrazione.
Ma gli Stati Uniti non sono Trump, così come la Germania non era Hitler, l'Italia non era Mussolini e la Spagna non era Franco, figure abominevoli che la storia ha cancellato, come farà con Trump. Solo pochi di coloro che si sono congratulati con me hanno saputo riconoscerlo.
Gli Stati Uniti sono Martin Luther King, Angela Davis, Rosa Parks, James Baldwin e Zohran Mamdani, il sindaco della mia città, un immigrato socialista e musulmano nato in Uganda, che ha ottenuto la cittadinanza otto anni fa. Per poter votare per persone come lui e sostenerlo nella sua lotta contro il fascismo, è importante fare lo stesso passo. / Tratto da "El Pais", adattato da "Pamphlet"
Ky shkrim opinionist është shkruar nga një këndvështrim i caktuar dhe reflekton dallimin midis asaj që ka ëndërruar apo shpresuar autori dhe asaj që realisht përjeton si një majtist europian i zhgënjyer. Të shkruash “Sot, Shtetet e Bashkuara janë një vend fashist…” është konkluzion i shtrembëruar një komunisti tipik europian që nxiton të arrijë në konkluzione dhe etiketime sipërfaqësore pa e njohur aspak sistemin e demokracisë amerikane. Është njëlloj si ai që trembet nga hija e tij. Amerika ka pasur momente të errëta, e shumë të ndritshme. Por kështu është demokracia amerikane. Administrata e sotme e Trump ka mandat katërvjeçar. Kaq. Po të humbi shumicën e Dhomës së Përfaqësuesve këtë nëntor, qoftë edhe me një votë, politikat e sotme bëhen thuajse të pavleftshme ose pjesërisht të pazbatueshme.
Po si qenka vend fashist Amerika more torollak kur vete thua qe Mamdani zezak i leshit i lindur ne Uganda eshte bere kryetari i New Yorkut kur vete eshte bere qytetar 8 vjete me pare? Per me teper qe eshte mysliman dhe socialist i deklaruar kur dihet qe Amerika ka qene ajo qe qendroi dhe ruajti boten nga komunizmi e socializmi sepse e urrente regjimin e dhunes komuniste/socialiste. Le ta provoje nje kristian te shkoje the te behet qytetar kudo tjeter dhe pastaj te zgjidhet kryetar i qytetit me te madh ne vend dhe per me teper qe shkon ne kundershtim me politiken e vendit, konsidero ketu Kinen dhe Rusine qe ky torollak i konsideron si vende model dhe me te mira si Amerika se sipas tij nuk na qenkan fashiste.