FLASH
Shkruar nga Osvaldo De Paolini
La spinta militare cinese alla conquista delle aziende europee ha ripreso slancio: marchi, catene di fornitura e tecnologie cambiano proprietario sotto i nostri occhi, mentre l'Unione è impantanata in una routine di burocrazia e regolamenti autodistruttivi. A lungo termine, c'è il rischio concreto che il futuro dell'UE sia altrove...
Non c'è nulla di ingenuo in quello che sta accadendo all'industria europea. Al contrario, c'è una convergenza di interessi, silenzi e convenienze che Bruxelles continua a chiamare "mercato", mentre altri chiamano "controllo". I gruppi cinesi arrivati nel "Vecchio Continente" negli ultimi mesi non stanno invadendo l'Europa con colpi di stato: stanno comprando ciò che l'Europa ha deciso di non proteggere, approfittando di un sistema che predica apertura ma fa poco per ottenere reciprocità. Dopo anni di pausa, Pechino ha riaperto il suo portafoglio in modo selettivo e strategico: non investimenti casuali, non transazioni finanziarie neutrali, ma acquisti mirati di marchi, tecnologie e nodi chiave delle filiere produttive europee. E mentre la Cina compra con una visione di lungo termine, Bruxelles continua a rifugiarsi nella retorica della neutralità di mercato, come se capitale, controllo e sovranità fossero concetti astratti e non leve di potere reale.
Bilance industriali
Il risultato è chiaro a tutti: l'Europa dibatte le regole mentre altri riscrivono gli equilibri industriali. E quando finalmente reagisce, lo fa sempre troppo tardi, con mezzi difensivi e linguaggio burocratico, mentre le decisioni strategiche sono già state prese altrove. L'ultimo segnale è arrivato pochi giorni fa, quando Anta Sports ha acquistato il 29% delle azioni della società tedesca Puma, diventandone il maggiore azionista. Nessuna offerta pubblica di acquisto, nessun campanello d'allarme. Tutto è ufficialmente legale. Ma chi è veramente responsabile quando l'azionista di riferimento si trova a Pechino e non a Herzogenaurach?
Cancella lo script
Entro il 2025, lo scenario era chiaro. La cinese JD.com ha cercato di acquisire Ceconomy, il cuore della distribuzione europea di elettronica. HongShan Capital ha investito in Golden Goose, un'icona del Made in Italy trasformata in un asset finanziario globale. Luxshare ha preso il controllo di Leoni, un importante polo per la componentistica automobilistica tedesca. Diverse operazioni, miliardi in movimento, una sola direzione: spostare il baricentro, la governance e la strategia dell'azienda fuori dall'Europa.
Bruxelles
Po Brukseli? Brukseli po vëzhgon. Gjithmonë një hap prapa. Sepse problemi nuk është se Kina investon; problemi është se Evropa nuk zgjedh, nuk bën dallime, nuk ndikon. Ajo e pranon kapitalin sikur të ishte i gjithë njësoj, sikur të vinte nga ekonomi që luajnë sipas të njëjtave rregulla. Nuk është kështu. Nuk ka qenë kurrë. Kina nuk blen për të diversifikuar portofolin e saj. Ajo blen për të kontrolluar zinxhirët e furnizimit, për të fituar ekspertizë dhe për të siguruar tregjet përfundimtare. E bën këtë me durim strategjik, ndërsa ne përgjigjemi me rregullore mbrojtëse të shkruara në zhargon burokratik që janë të vështira për t'u zbatuar.
Paradoksi
Paradoksi është se mjetet për të frenuar këtë sulm ekzistojnë: shqyrtimi i investimeve të huaja, masat antitrust dhe fuqitë e arta kombëtare. Por Brukseli i përdor ato si fikës zjarri, jo si arkitekturë industriale. Ai ndërhyn kur zjarri është i tërbuar, asnjëherë para se të shpërthejë. I vetmi përjashtim i vërtetë ishte Italia. Dhe këtu duhet të thuhet qartë. Në rastin Pirelli-Sinochem, Roma bëri atë që Brukseli as nuk mund ta konceptojë: vendosi. Ajo aktivizoi një nga fuqitë e arta më të ngurta të Evropës, duke parandaluar kinezizimin përfundimtar të një grupi strategjik, duke kufizuar qeverisjen e partnerit aziatik, duke bllokuar kontrollin e teknologjive të ndjeshme dhe duke mbrojtur aksesin në tregun amerikan.
Një zgjedhje e vështirë, por e domosdoshme. Dhe mbi të gjitha, një zgjedhje politike, në kuptimin më të lartë të fjalës. Reagimi evropian? Heshtje, madje i bezdisur. Sepse sa herë që një shtet përpiqet të mbrojë vërtet asetet e tij, Brukseli ngre alarmin: "kujdes nga tregu", "kujdes nga konkurrenca", "kujdes nga investitorët". Megjithatë, interesat strategjike nuk marrin asnjë vëmendje.
Ndërkohë, disa vende po luajnë lojën e tyre. Hungaria udhëheq, por jo vetëm. Stimuj, korsi preferenciale, kontrolle të dobëta. Fabrika baterish, fabrika automobilistike, sipërmarrje të përbashkëta të dyshimta. Çdo gjë për të sjellë në shtëpi investime afatshkurtra, edhe nëse kjo do të thotë shkelje e vijës së përbashkët evropiane dhe krijim i varësive industriale të pakthyeshme. Është hedhje gjeopolitike brenda Unionit. Dhe Brukseli e toleron atë.
Sektorët kryesorë
Përfundimi? Evropa vuan nga mungesat e prodhimit në sektorët kryesorë, bateritë, elektronikën, materialet e përparuara, dhe në vend që të rindërtojë kapacitetin e saj industrial, ajo shet atë që ka mbetur tek ata që e kanë tashmë. Pastaj habitemi kur zinxhirët e vlerës ndryshojnë, kur vendimet strategjike merren diku tjetër, kur industria evropiane bëhet nënkontraktori i vet. Problemi nuk është Kina.
Kina vepron si Kina. Problemi është një Evropë që vazhdon të jetë një spektatore morale në një lojë të pamëshirshme industriale. Brukseli flet për autonomi ose sovranitet strategjik sikur të ishte në një konferencë. Por autonomia dhe sovraniteti nuk deklarohen: ato ushtrohen. Me kufizime, kushte dhe zgjedhje selektive.
Con la capacità di dire sì, ma soprattutto di dire no. Finché l'Unione continuerà a confondere apertura con resa, regolamentazione con visione e mercato con controllo, il risultato sarà sempre lo stesso: un continente ricco di marchi, povero di potere e privo di futuro industriale.
Il drago non ruba nulla. Compra ciò che gli viene venduto. Il vero scandalo è che Bruxelles continua a fingere di non vedere il prezzo. /Adattato da Moneta /
Lini një Përgjigje