FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Ashtu si në legjendën e Rozafës, dalja nga kriza kërkon një lloj sakrifice. Në politikë, kjo sakrificë mund të jetë heqja dorë nga një pjesë e pushtetit, nga egoja politike apo nga maksimalizmi partiak...
Situata politike në Kosovë gjatë vitit të fundit është karakterizuar nga një cikël i vazhdueshëm krizash, që kanë penguar krijimin e stabilitetit politik dhe funksionimin normal të qeverisë. Proceset politike kanë ndjekur një ritëm ku çdo përpjekje për ndërtim institucional duket se zhbëhet shpejt nga përplasjet mes aktorëve politikë.
Pas zgjedhjeve parlamentare të mbajtura në shkurt të vitit 2025, skena politike u përball me vështirësi të menjëhershme për të formuar një qeveri të re. Fragmentimi politik dhe mungesa e kompromisit mes partive e bënë të pamundur krijimin e një shumice të qëndrueshme parlamentare. Si pasojë, vendi u drejtua sërish drejt zgjedhjeve të reja.
Në zgjedhjet e dhjetorit 2025, situata dukej se mori një drejtim më të qartë politik. Kryeministri Albin Kurti arriti të sigurojë një shumicë parlamentare që i mundësoi formimin e qeverisë në fillim të vitit 2026. Pas një periudhe të gjatë pasigurie politike, krijimi i qeverisë u pa si një mundësi për stabilitet institucional dhe për rikthimin e fokusit tek reformat dhe zhvillimi.
Megjithatë, kriza nuk u mbyll me kaq. Procesi për zgjedhjen e presidentit të vendit u shndërrua në një tjetër pikë përplasjeje mes forcave politike. Mungesa e konsensusit dhe qëndrimet e ngurta të palëve krijuan një bllokadë të re institucionale, duke rrezikuar dërgimin e vendit sërish në zgjedhje. Në këtë mënyrë, ndërtimi i institucioneve u gjend përballë një tjetër shembjeje politike.
E gjithë kjo histori të çon në një paralelizëm interesant me legjendën e Kalasë së Rozafës. Në mënyrë metaforike, politika kosovare duket se po përjeton një proces të ngjashëm: institucionet ndërtohen, por përplasjet politike i rrëzojnë ato përpara se të konsolidohen. Çdo cikël zgjedhor apo përpjekje për stabilitet politik shpesh përfundon me një krizë të re, duke krijuar një rreth vicioz krizash.
Përtej pasqyrës së problematikës, legjenda duket se na ofron edhe zgjidhjen. Por ndryshe nga legjenda, “sakrifica” në politikën moderne nuk lidhet me individë, por me kompromisin politik. Këmbëngulja e fortë e të gjitha palëve për të mos lëshuar terren, qoftë në emër të pushtetit, interesave partiake apo kalkulimeve elektorale, e ka bërë të vështirë ndërtimin e një konsensusi minimal për funksionimin e institucioneve.
Në këtë kontekst, sfida kryesore për klasën politike në Kosovë mbetet aftësia për të dalë nga logjika e konfrontimit të vazhdueshëm. Ashtu si në legjendën e Rozafës, dalja nga kriza kërkon një lloj sakrifice. Në politikë, kjo sakrificë mund të jetë heqja dorë nga një pjesë e pushtetit, nga egoja politike apo nga maksimalizmi partiak.
Pa një kompromis të tillë, ekziston rreziku që Kosova të mbetet në një cikël të përsëritur krizash, ku institucionet ndërtohen gjatë ditës dhe shemben përsëri gjatë natës./Pamfleti
Lini një Përgjigje