FLASH
Shkruar nga Luciano Violante
Deri dje, respekti për të drejtën ndërkombëtare ishte qendror...
Presidenti Trump po ndërton një botë të re. Ai po e bën këtë në bashkëpunim, në heshtje ose në mënyrë eksplicite, me autokratë të tjerë, Putinin, Netanyahun, Erdoganin, Orbanin, Ficon e Sllovakisë, Modin e Indisë, dhe me mbështetjen e asaj "internacionaleje joliberale" të përbërë nga parti, lëvizje, shoqata dhe intelektualë individualë në Evropë dhe gjetkë që e vlerësojnë kursin e ri, mbështesin Putinin dhe hedhin poshtë rregullat e demokracisë.
Deri dje, respekti për të drejtën ndërkombëtare ishte qendror. Por Trump emëroi të dërguarin e tij të posaçëm për të blerë Groenlandën, e cila i përket Danimarkës që nga viti 1721. Ai vendosi sanksione personale ndaj gjyqtarëve dhe zyrtarëve të Gjykatës Ndërkombëtare Penale pas hetimeve ndaj Netanyahut dhe Putinit, duke i akuzuar ata për abuzim me pushtetin. Ai kërcënoi Venezuelën, duke e akuzuar atë qeveri për lehtësimin e trafikimit të drogës; anijet luftarake amerikane janë të stacionuara në brigjet e Venezuelës dhe në javët e fundit ata sekuestruan një anije cisternë me flamur panamez të ngarkuar me naftë, një substancë që nuk ka lidhje me narkotikët. Kjo vendos një precedent të mirë për Rusinë, e cila dëshiron të pushtojë Ukrainën, dhe për Kinën, e cila dëshiron të pushtojë Tajvanin.
Ndërsa pjesa më e madhe e botës, nga Evropa në Australi, po vendos rregulla për funksionimin e duhur të platformave dixhitale, administrata amerikane ka ndaluar hyrjen në Shtetet e Bashkuara të ish-Komisionerit Thierry Breton dhe katër figurave të tjera përgjegjëse për rregullimin evropian të platformave dixhitale.
"Për një kohë shumë të gjatë, ideologët evropianë kanë kryer veprime të bashkërenduara për të detyruar platformat amerikane të sanksionojnë mendimet amerikane që kundërshtojnë", shkroi Sekretari i Shtetit Marco Rubio në X.
Në realitet, kjo masë është një tjetër pasojë e integrimit në rritje midis presidentit të SHBA-së dhe shefave të platformave dixhitale: i pari heq rregullat, i dyti gjeneron fitime dhe ofron shërbime. Raporti i fundit i Strategjisë së Sigurisë Kombëtare e bëri të qartë metodën. Ai synon të përçajë Perëndimin duke e ndarë Evropën nga "Hemisfera Perëndimore". Ai përcakton që "strategjia të drejtohet nga rezultatet, jo nga ideologjia", që do të thotë se qëllimi justifikon mjetet. Ai braktis multilateralizmin, i cili funksionon në bazë të parimeve të pranuara zakonisht nga shtetet, për të zgjedhur multipolarizmin, një rend global të përcaktuar nga fuqitë më të forta.
Një lloj i dytë integrimi ka të bëjë me pushtetin politik dhe fenë. J.D. Vance, nënkryetar i Shteteve të Bashkuara, duke folur në Phoenix më 21 dhjetor, argumentoi: "Ajo që ka shërbyer vërtet si spirancë për Shtetet e Bashkuara të Amerikës është se ne kemi qenë, dhe me hirin e Zotit gjithmonë do të jemi, një komb i krishterë... Nuk dua të them se duhet të jesh i krishterë për të qenë amerikan. Po them diçka më të thjeshtë dhe më të vërtetë. Krishterimi është kredoja e Amerikës."
Ky nuk është një rrëfim i thjeshtë dhe i respektueshëm i besimit. Është motivimi ideal për veprim politik që vë në lojë vlera që nuk janë të hapura për diskutim politik, si ato fetare. Konflikti nuk është më midis republikanëve dhe demokratëve; është midis të krishterëve dhe jobesimtarëve.
Spiritualiteti është një tipar i rëndësishëm i identitetit amerikan. Por në këtë rast, ne jemi përtej ndjenjës; ne jemi në strategji. Propaganda e Trump e merr legjitimitetin e saj politik nga feja; ajo identifikohet me Amerikën përmes një rrëfimi besimi që vlen më shumë se një votë. Siguria e Amerikës, lajtmotivi i çdo pushtimi, është gjithashtu siguria e besimtarëve të vërtetë, që janë ata vetë. Ky lloj identifikimi ofron një lloj lejekalimi që justifikon gjithçka tjetër, madje edhe të papranueshmen.
Demokracia liberale nuk mund të presë që të kalojë nata, e cila nuk do të jetë e shkurtër, dhe do të ishte e kotë të kënaqeshim me nostalgji, e cila ngroh zemrat, por i frikëson mendjet. Kemi shkruar shumë libra mbi krizën e demokracisë, mbi kufijtë e Perëndimit, mbi sa mizorë kemi qenë me luftërat tona, me kolonializmin tonë, me përbuzjen tonë për çdo gjë jo-perëndimore. Ndërsa po vetë shkatërroheshim, autokracitë u rritën, jo si aksidente të historisë, por si një përgjigje autoritare ndaj problemeve që demokratët liberalë nuk kanë arritur t'i adresojnë bindshëm.
Mjetet tona standarde janë të dobëta. Duhet të rishqyrtojmë kufizimet tona, jo për të denigruar veten, por për t'i kapërcyer ato: të kemi një politikë të ndershme imigracioni, të zvogëlojmë pabarazitë përmes shërbimeve publike cilësore, rritje të pagave mbi pagën minimale, të sigurojmë formimin e kapitalit njerëzor të përshtatshëm për një shoqëri që dëshiron të prodhojë më shumë dhe të konkurrojë më mirë, të shkojmë përtej klasave urbane të arsimuara dhe progresive, të mbrojmë të drejtën ndërkombëtare dhe të pajisemi me vlera të forta për të hedhur poshtë një sekularizëm që shterohet në relativizëm dhe mbytet në praktikë./Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere Dela Sera”
Popuj vini ligje që ndalojne pleqtë e rrjedhur nga trutë e të mos shkatërrojnë boten. Kaloi robi 60 vite të mos votohet e zgjidhet ne krye të sofres se prishet dasma.