FLASH
Shkruar nga Paul Valentino
Brukseli, i lënë vetëm për të mbështetur Ukrainën, duhet të jetë në gjendje të negociojë me Moskën...
Tani që Viktor Orbán është mundur në zgjedhje dhe Hungaria ka hequr veton e saj për kredinë pa interes prej 90 miliardë eurosh për Ukrainën, Bashkimi Evropian po e mbështet plotësisht Kievin dhe luftën e tij kundër pushtuesit rus. Drita jeshile përfundimtare e dhënë nga ambasadorët e njëzet e shtatë vendeve është një sinjal i fuqishëm i vendosmërisë së Evropës për të vazhduar angazhimin e saj, përballë shkëputjes amerikane dhe ofensivës në rritje të Rusisë kundër infrastrukturës civile ukrainase. Miratimi i paketës së njëzetë të sanksioneve, që synon të shënjestrojë interesat ekonomike të Moskës dhe eksportet e saj të naftës nëpërmjet flotës së saj në hije, përforcon më tej veprimin evropian, ndërsa Komisioni i Brukselit tashmë po punon për një raund të ri masash shtrënguese.
Të shpërqendruar siç jemi nga loja e rrezikshme që po zhvillohet në Ngushticën e Hormuzit, pothuajse e kemi anashkaluar rëndësinë e kësaj pike kthese në krizën ukrainase: "Evropa ka demonstruar aftësinë e saj për të qëndruar e vetme, dhe kjo është një arritje e madhe", thotë një ish-kryeministër evropian .
Falë mbështetjes financiare dhe ushtarake të Bashkimit Europian, i cili blen armë nga SHBA-të dhe ia dorëzon ato Kievit, Ukraina tani ka burimet dhe aftësitë për t'i rezistuar një kohe të gjatë, një vit ose më shumë, duke parandaluar përparimet e konsiderueshme ruse dhe duke shkaktuar humbje të dhimbshme, si në front ashtu edhe thellë në infrastrukturën e tyre energjetike.
Me fjalë të tjera, Kievi nuk mund të detyrohet të kapitullojë para kushteve ndëshkuese dhe imperiale të kërkuara nga Putini dhe të mbështetura pjesërisht nga administrata Trump në ndërmjetësimin e saj të pandershëm, të udhëhequr nga Steve Witkoff dhe Jared Kushner, aktualisht i bllokuar për shkak të ngjarjeve në Gjirin Persik. Por është pikërisht ky negocim "trompe l'oeil" që nxjerr në pah problemin e dyfishtë që rrezikon të minojë angazhimin e guximshëm financiar dhe ushtarak të Evropës. E para është se, sipas fjalëve të Claudia Major, një analiste në Fondin Gjerman Marshall, "ne nuk kemi një përkufizim se çfarë është një fitore për Ukrainën Nuk është një strategji të mbash Kievin në lojë derisa diçka të ndryshojë në Moskë, dikush të vdesë ose të përjashtohet, ose ekonomia të shembet".
Edhe më e rëndësishme dhe thelbësore, megjithatë, është mungesa e një dimensioni diplomatik me Evropën në ballë. Nga të gjitha mësimet që na ka lënë i madhi Henry Kissinger, ai themelor është se lufta dhe diplomacia janë të lidhura në mënyrë të pazgjidhshme. Leva ushtarake shërben për të negociuar nga një pozicion force, pasi çdo konflikt duhet të përfundojë me një marrëveshje, një traktat, një paqe. Është koha që Evropa të marrë përsipër një plan, të koordinuar me Ukrainën, dhe të marrë përgjegjësinë e drejtpërdrejtë për negocimin e tij me Rusinë. Jo për të negociuar transferimin e territorit ukrainas, por për të këmbëngulur në kushte thelbësore siç janë garancitë e sigurisë për Kievin.
Natyrisht, Bashkimi ka nevojë për një strategji për t'u ulur në tryezë, pasi Putini deri më tani ka refuzuar. Ka një mburrje të studiuar në telefonatën një orë e gjysmë të gjatë me Donald Trump, në të cilën Cari "me bujari" ofroi një armëpushim në Ukrainë më 9 maj. Sigurisht, perspektiva e hapjes së një kanali diplomatik me Kremlinin është shumë e diskutueshme. Presidenti francez Emmanuel Macron e provoi këtë në shkurt, duke dërguar këshilltarin e tij kryesor për politikën e jashtme, Emmanuel Bonne, në Moskë. Ky veprim i njëanshëm, i cilësuar nga Sergei Lavrov si "diplomaci patetike", i shqetësoi si ukrainasit ashtu edhe vendet baltike.
Por tani Evropa është në një pozicion tjetër. Më e fortë dhe më e bashkuar. Vetëm duke vepruar së bashku, dhe mbi të gjitha duke përdorur mjetet që ka në dispozicion, Unioni mund të merret seriozisht: mbështetja ushtarake, sanksionet, fondet e ngrira ruse dhe diplomacia duhet të përparojë në linja të ndryshme, por paralele.
Dy pyetje lindin nga kjo perspektivë. E para, cili duhet të jetë objektivi: Një zgjidhje koreane me një armëpushim në vijën aktuale të frontit, do t'i lejonte Putinit të siguronte njohjen de facto të aneksimit të Krimesë dhe Zelensky për të ruajtur vijën strategjike të fortifikuar të Donbasit, pa të cilën ai nuk mund ta mbronte më Kievin.
Nëna e të gjitha pyetjeve, megjithatë, mbetet se kush duhet të marrë iniciativën në emër të Evropës. Është e vështirë të imagjinohet të jetë dyshja Ursula von der Leyen-Antonio Costa. Në muajt e fundit, disa vende, përfshirë Italinë, kanë mbështetur hapjen e bisedimeve të drejtpërdrejta me Moskën dhe kanë ngritur mundësinë e emërimit të një të dërguari të posaçëm për Ukrainën. Ndër emrat që qarkullonin ishte Mario Draghi. Në shkurt, ideja e një kanali të drejtpërdrejtë dhe një të dërguari u mbështet madje edhe nga udhëheqësit e Letonisë dhe Estonisë, zakonisht më të ngurruarit për të filluar ndonjë dialog me Moskën. Por propozimi për të dërguarin ka shumë të meta, duke përfshirë edhe fuqitë që do t'u jepte.
Më e realizueshme dhe efektive do të ishte ideja e një grupi të vogël udhëheqësish evropianë (dy ose tre, të modeluar sipas negociatave të Minskut) që veprojnë në emër të BE-së, duke kërkuar gjithashtu ndihmën e SHBA-së dhe Kinës, dhe ndoshta edhe të aktorëve të tjerë si Turqia, India dhe Azerbajxhani.
Çfarëdo që të ndodhë, Evropa, e cila tani mban të gjithë barrën e mbështetjes së Kievit, duhet të pajiset gjithashtu me mjete dhe një strategji për të komunikuar me Rusinë. Për të parafrazuar Clemenceau-n, diplomacia është një çështje shumë serioze për t'u lënë në duart e një presidenti të çmendur dhe dy zhvilluesve të pasurive të paluajtshme pa ide ./Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere della Sera”
Sllavet qe shtrihen qe nga oqeani Paqesor ne lindje e kane pasur e do e kene qellimin te dalin oqeanin Atlantik. A do tia arrijne? Une them po, sepse jane dhelpra te ideologjise e politikes. "Perqafuan" komunizmin, jo per komunizem, por per tu bashkuar (grusht bashkuar) me njeri tjetrin. Ata nuk bene komunizem por ultrafashizem me diktaturen me te ndyre qe ka vuajtur njerezimi vetem e vetem qe Kremlini te zoteroje boten. Nuk behet stan me lepuj themi ne Shqiptaret kokekrisur. Nuk mund te imagjinohet demokraci e liri, me Hitler, Stalin, Mao CeDun, Trump e kompani, jo. Njerezimi qe kur filloi te njohe pronen u nda ne, ata qe kane e ata qe nuk kane. Edhe ketri mbledh e di ku ka fshehur kokrra deri ne nje mije vende te fshehta qe t'i kete per dite te veshtira. Si i behet, hic si ka shkuar do te shkoje, rrumpalle.
Lufta eshte vazhdimi i politikes me dhune. Politika behet nga diplomatet e salloneve qe artikuljone nje gjuhe mondane e ne fund nuk te con ne zgjidhje paqesore. Diplomacia duhet e kete personel ushtarake qe dine trajtojne probleme lufte e jo biseda te djemve te mamave qe me shume u kushtojne vemendje mbajtjes se gotes se pijes e jo thelbit te problemit, luftes.
Ja fusin pordhes keta taljanet. Kemi Mbretin e Shurrelit. Sot beme nje tjeter xhest te math. Kryefashisti Kanye West, i ndaluar te mbaje koncerte kudo ne Evrope (perfshi dhe ne italine e motres Giorgia) eshte ftuar te mbaje nje koncert ne Tirane. Pra jo vetem ira me Putinin dhe Xi por dhe me fashisto-nazistet, kudo ndodhen!