FLASH
Shkruar nga Mario Lavia
Trumpizmi i sotëm mund të shndërrohet në litarin me të cilin do të varim veten nesër
Gabimi me shkronja të madha i Giorgia Melonit dallohet lehtësisht. Është trumpizmi i saj i plotë. Disa menduan se konfuzioni i saj me historinë lidhej me vetë historinë, atë të djeshmen: fashizmin, neofashizmin; por jo. Më konkretisht, bëhet fjalë për nënshtrimin e saj total ndaj kreut të bandës që është instaluar në Uashington. Larg të qenit një “urë”: e saja është më e keqe se ajo e Matteo Salvinit. Meloni po e ekzagjeron. Dje ajo shkoi aq larg sa shprehu shpresën që në të ardhmen t’i jepet Çmimi Nobel për Paqen njeriut për të cilin “Zoti është krenar”, domethënë atij që urdhëroi vrasësit me pagesë të ICE-s. Ai mund të ketë qenë “i vendosur” për Groenlandën, por në thelb ka të drejtë; dhe për Ukrainën “ai” do të jetë në gjendje të bëjë paqe. Për Gazën as që bëhet fjalë: rrokaqiejt tashmë janë shumë të lartë… Kjo është ajo që ajo mendon dhe e thotë.
Trumpizmi “do të jetë problemi i saj gjatë fushatës zgjedhore”, parashikon Paolo Gentiloni. Sigurisht. Sepse edhe në Itali frika, antipatia apo madje përbuzja ndaj gogolit të Shtëpisë së Bardhë po rriten; ndërsa, në të kundërt, po forcohet një ndjenjë gjithnjë e më e madhe përkatësie ndaj Evropës, e parë pikërisht si një mburojë kundër Trumpit. Të gjitha sondazhet e konfirmojnë këtë: presidenti amerikan konsiderohet një kërcënim.
“Meloni duhet të jetë e kujdesshme, ta menaxhojë me kujdes këtë vit të fundit para zgjedhjeve, në mënyrë që të mos shpërdorojë trashëgiminë e saj të konsensusit. Sondazhet sugjerojnë që ajo të distancohet, të paktën pak, nga presidenti amerikan, të cilin as votuesit e djathtë nuk duket se e pëlqejnë”, shkroi Lina Palmerini në Il Sole 24 Ore.
Por kryeministrja duket se nuk po ia del. Meloni e ka zgjedhur Trumpin jo si një bashkëbisedues për t’u menaxhuar, por si një pikë referimi. Jo si një aleat mes të tjerëve, por si qendrën simbolike të një vizioni. Kjo është çështja.
Trumpizmi nuk është vetëm një fenomen amerikan: është një metodë pushteti, një kulturë politike, një botëkuptim i bazuar në personalizimin ekstrem të komandës, në heqjen dorë nga ndërmjetësimi institucional dhe në nënshtrimin e interesave kolektive ndaj logjikës së besnikërisë personale. Dhe është pikërisht kësaj ideje që Meloni duket se po i përkushtohet gjithnjë e më shumë.
Në javët e fundit, ajo e mbuloi menjëherë (“është legjitime”) veprimin amerikan në Venezuelë, për të përfunduar më pas duke mbështetur me entuziazëm Bordin e Paqes, deri sa Kuirinali i kujtoi detyrimin kushtetues për të mos marrë pjesë. Por ajo nuk do të dorëzohet: dje la sërish derën hapur për hyrjen në atë konklavë njerëzish të pasur dhe banditësh të ndryshëm, duke shpresuar që të mos kishte më pengesa. U përpoq të pritej në Davos nga Perandori i Uashingtonit, por ai kishte punë të tjera, ndaj ajo nuk shkoi. Ajo e përkëdhel atë në çdo mënyrë. Ajo kurrë nuk krijon një front të përbashkët me evropianët e tjerë.
Ajo është pishtari i tij ideologjik, e bindur se ai personazh e ka botën në dorë, gjë që është vetëm pjesërisht e vërtetë dhe që, po të ishte plotësisht e vërtetë, do të ishte një arsye më shumë për ta frenuar.
Në fund të fundit, Gentiloni ka të drejtë kur pyet: “Po çfarë fitojmë ne nga kjo?” Çfarë ka fituar Italia nga marrëdhënia e veçantë me Mastifin Amerikan? Cili ishte qëllimi i tundjes së bishtit në Mar-a-Lago (përveç ndërmjetësimit për Cecilia Sala, por kjo nuk është çështje politike), i shkeljes së syrit me buzëqeshje të mëdha drejt Shtëpisë së Bardhë, nëse jo imazhi personal i një Giorgia televizive që nuk është më një e dobët, por një e dobët e mbështetur?
Natyrisht, zotit të Amerikës nuk i intereson askush, aq më pak nëse ai është i sinqertë kur e mbulon me lëvdata. Vetëm ajo beson se është prekur nga hiri i një mitomaniaku, rrezikshmërinë dhe paqëndrueshmërinë mendore të të cilit italianët tashmë i kanë ndier. Të lidhësh veten këmbë e duar me Donald Trumpin nuk tregon guxim, e aq më pak vizion. Trumpizmi i sotëm mund të shndërrohet në litarin me të cilin do të varim veten nesër./Përshtati “Pamfleti” nga “Linkiesta”
Antitrumpizmi i sotëm mund të shndërrohet në një litar, ku mund të var veten(politikisht) Makroni.
Shktim i dobet, sikur po lexon PRAVDA te vitit 1919 qe shkruante kunder biellorusve ( ruseve te bardhe) Trump eshte .. “ domethënë atij që urdhëroi vrasësit me pagesë të ICE-s.” shume vulgar ky trajtim i figures se presidentit te USA “ nuk është vetëm një fenomen amerikan: është një metodë pushteti, një kulturë politike…” Si mund te jete metode pushteti, si mund te jete kulture politike nje shellje politike qe ka vetem nje vit jete? Shkrim woke, per te bere per vehte parazite qe nuk i lejojne vehtes te menduarin…
Nje artikull nga gaxetari italjan me pikpamje te majta Mario Lavi…Ne duke e analizuar me thell themj: Meloni luan në të njëjtën fushë politike me Trump, por nuk po qeveris si Trump. Lavia ka të drejtë të alarmojë për drejtimin ideologjik, por gabon nëse e paraqet Italinë si të “trumpizuar totalisht”. Realiteti është më gri sesa bardhë-e-zi. Meloni, ndryshe nga Trump, ka treguar pragmatizëm institucional: ajo nuk ka sfiduar hapur BE-në, NATO-n apo eurozonën. • Në praktikë, ajo sillet më shumë si një konservatore realiste sesa si një populiste radikale. • Lavia, si gazetar i majtë, e lexon çdo afërsi ideologjike si rrezik, edhe kur është më shumë pozicionim politik sesa aleancë reale.Kjo seshte e drejt,dhe ngeket me shum nje vleresim privat i tije,qe Pamfleti si sensasion me teper se sa realitet,e botoi dhe Pamfleti