FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Marina e Gardës Revolucionare njoftoi në orët e para të mëngjesit se anijet që kalojnë nëpër Ngushticën e Hormuzit duhet të ndjekin dy rrugë alternative, më afër bregdetit iranian, duke përmendur mundësinë e "minave" në rrugët e zakonshme, më të hapura.
"Për t'u mbrojtur nga përplasjet e mundshme me mina, në koordinim me marinën e Gardës Revolucionare deri në njoftim të mëtejshëm, duhet të ndjekin rrugë alternative për lëvizje në Ngushticën e Hormuzit", raportuan mediat iraniane, duke cituar një deklaratë ushtarake të shoqëruar me një hartë detare që tregon rrugët, në jug dhe në veri të ishullit Larak .
Për të hyrë në Gjirin Persik nga Deti i Omanit, anijet duhet të kalojnë midis bregdetit iranian dhe ishullit Larak, "Stacionit të Taksave të Teheranit", sipas terminologjisë së inspektorit të anijeve Lloyd's List. Rruga për të dalë nga Gjiri Persik kalon në jug të këtij ishulli dhe shmang rrugën më të qetë më afër bregdetit të Omanit.
Kalimet e fundit duket se kanë ndjekur këtë rrugë alternative, e cila kalon nëpër ujërat territoriale iraniane. Shtetet e Bashkuara dhe Irani njoftuan një marrëveshje armëpushimi dyjavore të martën në mbrëmje që përfshinte hapjen e plotë të Ngushticës së Hormuzit, një rrugë ujore jetësore për furnizimet globale me naftë që është mbyllur pothuajse plotësisht që nga shpërthimi i luftës më 28 shkurt dhe është ende nën kontrollin iranian. Nga 1 marsi deri më 27 prill, 307 anije që transportonin naftë bruto kaluan nëpër Ngushticë, sipas të dhënave nga Kpler, pronari i faqes së internetit MarineTraffic, një numër që është ulur me pothuajse 95% krahasuar me kohën e paqes.
Në rrethana normale, rreth 20% e naftës bruto dhe gazit natyror të lëngshëm (LNG) të destinuar për tregjet globale kalon nëpër këtë kalim të ngushtë që lidh Gjirin me korridoret detare më të ngarkuara.
Ku ndodhen "taksat e Teheranit"?
Ishulli Larak, një copë toke e vogël dhe relativisht e panjohur në Gjirin Persik, është bërë një nga qendrat më kritike gjeopolitike në Lindjen e Mesme. Ai shtrihet në lindje të Qeshmit dhe në jug të Hormuzit, pikërisht në pikën më të ngushtë të Ngushticës së Hormuzit, ku bashkohet një nga kalimet detare më të rëndësishme në botë.
Vendndodhja e tij gjeografike nuk është vetëm e rëndësishme; është edhe vendimtare. Një përqindje e madhe e tregtisë botërore të naftës kalon nëpër këtë pikë, duke e bërë Larakun një mjet të rëndësishëm kontrolli për Iranin. Nuk është vetëm një ishull, por një levë strategjike ndikimi, duke i lejuar Teheranit të ndikojë në rrjedhën e energjisë dhe të formësojë ekuilibrat në rajonin më të gjerë.
Që nga fundi i viteve 1980, Larak është përdorur si një stacion eksporti për naftën iraniane, ndërsa gjithashtu strehon instalime ushtarake që rrisin rolin e tij si një pikë mbikëqyrjeje dhe kontrolli të lundrimit. Në vitet e fundit, rëndësia e tij është rritur më tej, pasi Irani thuhet se po zbaton një sistem të rrugëve detare të përcaktuara, përmes të cilave anijet kalojnë sipas kushteve të përcaktuara nga autoritetet iraniane.
Në këtë kontekst, Larak ka fituar një dimension pothuajse simbolik në transportin detar ndërkombëtar, pasi shpesh përshkruhet si një lloj "takse" e kontrolluar nga Teherani. Anijet që zgjedhin të lëvizin brenda këtyre korridoreve janë nën mbikëqyrje të ngushtë, ndërsa kalimi nuk konsiderohet më si i mirëqenë, por lidhet me llogaritjet politike dhe strategjike.
Pavarësisht madhësisë së tij të vogël dhe popullsisë së kufizuar, Larak ka një rëndësi disproporcionalisht të lartë në peizazhin global të energjisë dhe gjeopolitikës. Në një kohë kur tensionet në rajon ndikojnë drejtpërdrejt në tregjet dhe sigurinë e furnizimit, ky ishull po transformohet nga një formacion gjeografik i panjohur në një lojtar qendror në zhvillime.
Lini një Përgjigje