FLASH
Shkruar nga Salem Alketbi
Sigurisht, lufta për pushtet midis aktorëve të shumtë të rajonit e përkeqëson situatën. Çdo shtet kërkon të zgjerojë sundimin e tij duke përdorur mjete të ndryshme, duke përfshirë mbështetjen për grupet terroriste dhe fraksionet politike që mbështesin flamujt sektarë...
Çdo vëzhgues e kupton se Lindja e Mesme është një vorbull e përhershme lufte. Kjo gjendje nuk lind nga faktorë thjesht kulturorë apo fetarë, por nga një rrjet interesash gjeopolitike dhe luftërash për burime, së bashku me armëzimin metodik të besimit nga grupet ekstremiste që gjejnë mbështetje si rajonale ashtu edhe ndërkombëtare.
Kjo llogaritje e përbërë e bën konfliktin e vazhdueshëm pothuajse të sigurt, një gjendje të bërë të përhershme nga një boshllëk vullneti politik për të çmontuar arkitekturën e terrorit dhe për të tharë burimet e tij.
Nga perspektiva ime, bota nuk ka arritur të nxjerrë mësime nga Afganistani dhe Iraku. Ajo nuk e ka kuptuar se injorimi i rrënjëve të një krize vetëm sa sjell luftëra më të dhunshme dhe të zgjatura.
Ngjarjet e sotme janë një vazhdim i cikleve të kaluara të dështimit në ndërtimin e një kuadri të drejtë për stabilitet. Historia na mëson se sa herë që një boshllëk pushteti mbetet i paplotësuar, grupet ekstremiste nxitojnë ta pushtojnë atë, duke i shndërruar territoret e shteruara në çerdhe terrori për një brez të ri.
Sigurisht, lufta për pushtet midis aktorëve të shumtë të rajonit e përkeqëson situatën. Çdo shtet kërkon të zgjerojë sundimin e tij duke përdorur mjete të ndryshme, duke përfshirë mbështetjen për grupet terroriste dhe fraksionet politike që mbështesin flamujt sektarë. I gjithë rajoni kështu bëhet një fushë beteje e ndërmjetme, për të cilën populli i tij paguan çmimin përfundimtar.
Në këtë sfond të ngarkuar, roli i atyre që shfrytëzojnë besimin del si një element kyç në vazhdimin e konfliktit. Organizata si Al-Kaeda, ISIS, Vëllazëria Myslimane dhe Hamasi nuk janë lëvizje ideologjike të izoluara; ato janë instrumente gjeopolitike që përdorin thirrje fetare për të arritur qëllime politike.
Unë besoj se aspekti i tyre më i rrezikshëm është aftësia për të riprodhuar veten përmes perdeve të tymit të doktrinave për ambicie thjesht politike. Këto grupe e kanë përsosur artin e shndërrimit të mosmarrëveshjeve politike në luftëra besimi, duke siguruar një cikël dhune ndërgjeneracionale.
Edhe më e rrezikshme është koordinimi dhe mbështetja që marrin këto grupe, nga shtetet rajonale ose nëpërmjet neglizhencës së fuqive perëndimore, ku vende të caktuara ofrojnë inkubatorë që lejojnë riorganizimin, planifikimin dhe furnizimin e grupeve.
Duhet ta pranojmë se terrorizmi po zgjerohet për të përfshirë edhe migrimin e terrorit. Organizatat ekstremiste nuk kufizohen më vetëm në Lindjen e Mesme; ato kanë gjetur mjedise më të përshtatshme për rritje në Perëndim dhe Amerikë. Mund të shohim se boshllëqet në sistemet e azilit, të shoqëruara me abuzimin selektiv të lirive, ofrojnë mbulim për infiltrimin nga elementë ekstremistë që pretendojnë të kërkojnë jetë të reja.
Dhuna në qytetet perëndimore është pasojë e konflikteve të Lindjes së Mesme.
Ne e kuptojmë se dhuna në qytetet perëndimore gjatë dekadës së fundit, nga Parisi dhe Mançesteri në Berlin dhe San Bernardino, nuk janë incidente të izoluara. Ato janë degë të konfliktit në Lindjen e Mesme, dhe qelizat e fshehura të krijuara në Perëndim janë një fytyrë e re për ciklin e dhunës.
Terrori rieksportohet nga Lindja në Perëndim dhe anasjelltas. Procesi i ndërlikuar deri më tani i ka shpëtuar kontrolleve të mjaftueshme të sigurisë ose politike, duke i kthyer rrënjët e terrorit përsëri në Lindjen e Mesme në një lak hakmarrjeje të përhershme.
Në këtë ekuacion të ndërlikuar, spikasin përvojat e disa shteteve në luftën kundër terrorizmit, më së shumti Izraeli aktualisht. Ai ka luajtur një rol qendror në eliminimin e udhëheqësve terroristë dhe ka pasur sukses të përsëritur me sulme të sakta kundër simboleve dhe udhëheqjes së organizatave ekstremiste.
Një përpjekje e tillë për sigurinë, sado e fuqishme, mbetet e kufizuar pa bashkëpunim rajonal dhe presion të vazhdueshëm nga Shtetet e Bashkuara, superfuqia globale që e di se siguria e saj kombëtare është e lidhur pazgjidhshmërisht me ngjarjet e Lindjes së Mesme.
Realiteti është se zhdukja aktuale e terrorizmit kërkon një strategji të plotë. Një strategji e tillë duhet të përfshijë ndërprerjen e financimit të tij, shfarosjen e pamëshirshme të lidershipit dhe operativëve të tij, si dhe kërkimin e llogaridhënies nga sponsorët shtetërorë.
Ndërsa një përballje sociale dhe ideologjike është e domosdoshme, nuk mund të mbështetemi vetëm tek ajo për ndërprerjen e ciklit të dhunës. Prandaj, shoh se një strategji praktike duhet të përfshijë likuidimin periodik dhe metodik të udhëheqjes dhe elementëve terroristë. Këto do të ishin operacione të sakta që synonin komandën dhe strukturën e tyre ideologjike, jo thjesht shpërthime simptomatike, duke siguruar një reduktim të kërcënimit dhe shkatërrimin e aftësisë së tyre për planifikim dhe financim.
Njëkohësisht, duhet të vendoset dhe të mbahet një regjim i ashpër sanksionesh ndaj shteteve dhe subjekteve që financojnë dhe strehojnë organizatat terroriste; dënimet nuk duhet të hiqen për sa kohë që rrjetet e tyre të financimit veprojnë dhe u japin këtyre grupeve një strehë logjistike.
Për më tepër, Perëndimi dhe Shtetet e Bashkuara duhet të refuzojnë të dorëzohen para llogaritjes së shantazhit që lidh interesat e tyre me çështjet e sigurisë. Ata duhet të aktivizojnë mekanizmat e drejtësisë ndërkombëtare dhe ndalimet bankare për ngrirjen e aseteve dhe ndjekjen e zinxhirëve mbështetës me ashpërsi absolute.
Siç e shoh unë, bota ndodhet në një pikë vendimtare. Nuk mund të ketë kompromis me terrorizmin dhe shtetet që mbjellin farat e tij, herët a vonë, do të detyrohen ta paguajnë çmimin e plotë dhe me një monedhë që e kuptojnë shumë mirë: frenimin e palëkundur./Përshtati “Pamfleti” nga “JerusalemPost”
Lini një Përgjigje