FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi
Lidershipi nuk matet vetëm me aftësinë për të fituar, por edhe me mençurinë për t'u larguar në kohën e duhur…
Ka një moment në jetën e çdo lideri kur sfida më e madhe nuk është të fitojë zgjedhjet, të mposhtë kundërshtarët apo të administrojë pushtetin. Sfida e vërtetë është të kuptojë se kur është mjaft.
Edi Rama hyn sot në vitin e tij të 21-të në krye të Partisë Socialiste. Asnjë kryetar tjetër në historinë e socialistëve shqiptarë nuk ka qëndruar kaq gjatë në drejtimin e kësaj force politike me një pushtet kaq të përqendruar. Gjatë kësaj kohe, Partia Socialiste është transformuar rrënjësisht. Debati i brendshëm është zbehur, figurat me peshë politike dhe akademike janë larguar njëra pas tjetrës dhe forumet kolegjiale kanë humbur ndikimin që dikur ushtronin në vendimmarrje.
Sot, në Partinë Socialiste nuk dëgjohen më pothuajse fare zëra publikë që të kundërshtojnë kryetarin. Jo domosdoshmërisht sepse mungojnë mendimet ndryshe, por sepse ato nuk artikulohen. Një parti që dikur prodhonte debat politik, sot jep përshtypjen e një organizate ku vendimet zbresin nga lart dhe miratohen pa kundërshtim.
Ky është paradoksi i çdo pushteti të gjatë. Sa më shumë zgjat, aq më pak njerëz mbeten pranë liderit për t'i thënë të vërtetën. Rreth tij krijohet një rreth miratuesish, jo kundërshtarësh; njerëz që duartrokasin më shumë sesa këshillojnë. Dhe pikërisht aty lind rreziku më i madh për çdo udhëheqës: izolimi nga realiteti.
Gabriel García Márquez shkroi romanin "Kolonelit nuk ka kush t'i shkruajë", një histori pritjeje, vetmie dhe heshtjeje. Në politikë, ndodh shpesh një fenomen i ngjashëm. "Kolonelit" nuk ka kush t'i shkruajë.
Gabriel García Márquez e përshkroi kolonelin si një njeri që priste një letër që nuk mbërriti kurrë. Në politikë ndodh e kundërta. Pas shumë vitesh në pushtet, liderët nuk presin më letra; u mungon dikush që t'u shkruajë të vërtetën. Dikush që t'u thotë se pushteti nuk është pronë, se koha nuk fal askënd dhe se një nga virtytet më të mëdha të një udhëheqësi është të dijë të largohet përpara se historia ta detyrojë ta bëjë këtë.
Historia politike, në Shqipëri dhe në botë, ka treguar se liderët nuk gjykohen vetëm nga mënyra se si ngjiten në majë, por edhe nga mënyra se si zbresin prej andej. Ata që dinë të largohen në kohën e duhur lënë pas një trashëgimi. Ata që besojnë se janë të pazëvendësueshëm rrezikojnë ta zbehin atë që ndërtuan për vite me radhë.
Një nga cilësitë më të rralla të lidershipit është aftësia për të kuptuar se kur është mjaft. Të kuptosh se një organizatë ka nevojë për ide të reja, për energji të reja dhe për një brez të ri drejtuesish nuk është dobësi; është pjekuri politike. Përkundrazi, përpjekja për ta identifikuar fatin e një partie me fatin e një njeriu të vetëm është shenja e parë e konsumimit të pushtetit.
Askush nuk mund t'i mohojë Edi Ramës ndikimin që ka pasur në politikën shqiptare. Ai ka qenë protagonisti kryesor i saj për më shumë se dy dekada. Por pikërisht për këtë arsye, pyetja që shtrohet sot nuk është nëse mund të vazhdojë të qëndrojë në krye. Pyetja është nëse Shqipërisë dhe vetë Partisë Socialiste i shërben më shumë vazhdimësia e një modeli të centralizuar apo hapja e një kapitulli të ri.
Sepse historia nuk mban mend vetëm ata që fituan. Ajo kujton edhe ata që ditën të ndaleshin në kohën e duhur.
Dhe ndoshta, në fund, mesazhi më i sinqertë që mund t'i dërgohej çdo lideri me pushtet të gjatë është i thjeshtë: nuk ka asgjë të përjetshme. Përjetësia është iluzioni që historia e ka rrëzuar gjithmonë./Pamfleti
Nuk eshte as e dobishme te perkedhelesh sedren e poturembushurit. Eshte mafioz delirant i kapur ne çark, ai do donte te largohej, por s'e lene....TE TERE.
Çudia eshte pse kta qe e mbajne veten si socialiste te vjeter, prof,akademik etj. etj te ksaj race heshtin dhe miratojne gomarlliqet e psikopatit edvin rama. Nuk du ta besoj se brend socialisteve 24 karatsh jo psikopat nuk ka kapacitete per te drejtuar e qeverisur. Nuk jane vec Ervion Brace, Pand Majko leshi etj te ktij kallupi. Ditmir Bushati eshte aseti qe shum mire mund ta zvendesoj psikopatin Ed Rama. I ka te gjitha qe duhen per te qetesuar situaten e cmendurise ku e ka katandis i cmendmi.
Gjergj Zefi! Korronelit të Markez nuk kish kush ti shkruante, por gjeneralëve tanë politik ju shkruan me mijra qytetar. Me mijra ju shkruajtën gjykatave. Por gjykatave dhe krejt sistemit të drejtësisë mulliri ju punonte ashpër për qytetarët. Ndaj qytetarët ikën nga sytë këmbët. Gjeneralëve tanë politik i shkruajtën aleatët tanë perëndimor. Reformën në Drejtësi. Në pamundësi ta kundërshtonin e miratuan me 140 deputet me shpresë që ta sabotonin shkallë shkallë. Do duhej të kishte ndryshim apo jo? Fakti që korrupsioni dhe lidhja me krimin u zyrtarizua u shtua dhe ngjiti shkëllët deri në majë , tregon se në vënd të reflektimit u zgjodh demagogjia, për tu hedhur hi syve qytetarëve dhe partnerëve. Sot qytetarët në shesh të mejdanit, nuk kërkojnë rotacion politik, as riformatim të qeverisë, as daljen në shesh të burrave të liderëve që Edi Rama i paska vënë përpara dhe ju paskka shkelur të drejtat. "Fjala pas kuvëndit nuk ka vlerë". Ikën vetë si "kaposhi plotë", por lanë trashëgimtarët . Ndaj çfarëdo riformatimi qeverie nuk ka vlerë. Koshi i qershive është pshurrur i gjithi nga korrupsioni. 'Veting pasuror dhe moral' për të gjithë politikanët e çdo niveli që kanë administruar dhe ushtruar pushtet. Plaku i moçëm kur e dërgonte nipçen për të mbushur uji te kroji , e kapte për veshi dhe e porosiste:" Kujdes mos thyesh shtëmën". Pa hetim, pa gjykim dhe pa konfiskim të pasurive të vëna në shkelje të ligjit dhe të drejtave të tjetrit, nuk ka besim te askush. "Besimin e vranë" më thosh një i ri te sheshi para kryeministrisë.