FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Brenda pak ditësh, dy udhëheqësit evropianë e gjetën veten të mposhtur dhe sigurisht të vënë në provë, në përpjekjet e tyre përkatëse për ndërmjetësim me Uashingtonin.
Së pari Emmanuel Macron, pastaj Giorgia Meloni. Brenda pak ditësh, dy udhëheqësit evropianë e gjetën veten të mposhtur dhe sigurisht të vënë në provë, në përpjekjet e tyre përkatëse për ndërmjetësim me Uashingtonin. Presidenti francez pa planin e tij evropian për një armëpushim në Ukrainë të zhdukej, i cili u la në raft brenda pak minutash nga Donald Trump gjatë një telefonate me aleatët. Kryeministrja italiane, nga ana tjetër, e gjeti veten të ekspozuar pasi u përpoq të krijonte një dialog me Shtëpinë e Bardhë në frontin tregtar, duke i vendosur Ursula von der Leyen dhe JD Vance në të njëjtën tryezë. Një dialog i vënë tani në krizë nga kërcënimi i ri i rritjes së detyrimeve ndaj Evropës.
Një goditje e dyfishtë, e fortë që përforcon një ndërgjegjësim në Paris ashtu si në Romë: përballë paparashikueshmërisë së presidentit amerikan, nevojitet një konvergjencë midis kryeqyteteve evropiane. Në emër të një interesi më të lartë. Me realizëm “të domosdoshëm”. Pra, pas javësh përleshjesh, Macron dhe Meloni janë rikthyer në bisedime. Pati një kontakt telefonik midis dy udhëheqësve që u përcaktua si "pozitiv" nga shoqëruesit e tyre përkatës. Gjë që sigurisht nuk fshin disa divergjenca të thella midis Francës dhe Italisë, por shënon një pikë kthese pragmatike në metodë.
Të dy e dinë që koha po mbaron. Dhe se, për të mos prishur asnjë perspektivë të negociatave për Ukrainën, nevojiten dy lëvizje vendimtare: të largohet Rusia dhe të mbahet Donald Trump në tryezën e bisedimeve.
Telefonata e presidentit amerikan me aleatët të martën, menjëherë pas takimit të tij me Vladimir Putinin, pati efektin e një dushi të ftohtë. Në Paris, ashtu si në Romë, është dhënë alarmi: Ndërmjetësimi amerikan rrezikon të shpërbëhet. Ekziston një frikë e vërtetë në të gjitha kancelaritë evropiane se Trump, gjithnjë e më i frustruar nga mungesa e rezultateve mbi dosjen ukrainase, mund të braktisë lojën diplomatike, duke forcuar narrativën e tij të "një lufte midis evropianëve".
Prandaj, Macron dhe Meloni kanë vendosur të rilidhen. Toni i bisedës, raportojnë burimet franceze, ishte "konstruktiv". Të dy udhëheqësit ndanë një pikë të përbashkët: Moska nuk mund të diktojë kohën, kushtet dhe formatin e negociatave. Qëllimi i përbashkët është të demonstrohet se ngërçi nuk është faji i Perëndimit, por i Kremlinit. Dhe shtyjeni Putinin të dalë nga paqartësia. Për Melonin, një arsyetim është veçanërisht i vlefshëm: situata është aq kritike sa "nuk ka kuptim të ndahesh".
Hipoteza e një samiti në Vatikan, e lançuar nga Trump si sugjerim pas telefonatës me Putinin dhe e mbështetur me angazhim nga Roma, tani duket e vjetëruar, por për Melonin mbetet një pikë e rëndësishme politike. Palazzo Chigi pretendon se e ka rilançuar idenë, duke ndihmuar në zbulimin e një tjetër mbylljeje ruse. Me dështimin e Vatikanit, ndërmjetësimi turk mbetet në tryezë. Rexhep Tajip Erdogan vazhdon ta paraqesë veten si një bashkëbisedues i besueshëm, duke shfrytëzuar kanalet e hapura me Moskën. Por është Zvicra e rilançuar nga Macron dhe e mbështetur nga Berlini dhe Londra që përfaqëson rrugën më konkrete sot. Meloni e mbështet atë, gjithmonë në përputhje me parimin se në këtë kohë ka një interes më të lartë. Dhe se alternativat, duke filluar me mosangazhimin amerikan, janë shumë më të këqija për vendet evropiane.
Por pista zvicerane është përpjetë. "Putini po e humb kohën e tij", rrëfen një burim i përfshirë në koordinimin midis evropianëve. Prandaj, po punojmë për një takim teknik, të kufizuar në çështje humanitare: fati i fëmijëve ukrainas të deportuar, shkëmbimi i të burgosurve, sigurimi i termocentralit Zaporizhzhia, gjetja dhe identifikimi i trupave.
Në këto dosje, diplomacia e Vatikanit vazhdon të luajë një rol aktiv, duke mbajtur hapur kanale konfidenciale si me Kievin ashtu edhe me Moskën. Dhe nuk përjashtohet që Vatikani, ndonëse nuk do të jetë mikpritës i drejtpërdrejtë i bisedimeve, mund të veprojë si një urë diskrete mbi disa nga çështjet më të ndjeshme. Për Romën, kjo është gjithashtu një mënyrë për të mbetur brenda perimetrit të negociatave dhe për të përmbajtur protagonizmin francez. Macron nuk dëshiron të akuzohet për ndarjen e Evropës në një kohë kur kjo duhet të ketë më shumë rëndësi. Të dy udhëheqësit e dinë se ndërmjetësimi amerikan në Ukrainë është gjithnjë e më i brishtë. Dhe nëse mbyllet, do të jetë një humbje për të gjithë./Përshtati “Pamfleti” nga “la Republica”
Lini një Përgjigje