FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Edhe pse disa komentatorë pranojnë sot se paralajmërimet për Trumpin ishin të sakta, ata vazhdojnë të vënë në dyshim rolin dhe udhëheqjen e krahut liberal kundër tij…
Për më shumë se një dekadë, shumë komentatorë centristë i kanë hedhur poshtë në mënyrë refleksive liberalët e rezistencës. Nëse na merrnin fare në konsideratë, na shihnin përmes stereotipeve përçmuese. Kur na drejtoheshin, e bënin me një kondescendencë të vetëkënaqur. Ishte pjesë thelbësore e identitetit të centristëve që ata ishin të zgjuarit, të sofistikuarit, ata me intuitë politike të mprehtë.
Megjithatë, pas një vargu të pandërprerë ngjarjesh, së fundmi pushtimi federal i Minneapolisit, po bëhet e pamundur të mohohet se “udhëheqësi ynë i dashur” përbën kërcënim për demokracinë liberale. Madje, edhe termi “fashist” rezulton i arsyeshëm për të dhe për shumë figura të lëvizjes MAGA.
Kolumnistët e kanë përditësuar ngadalë gjuhën e tyre. Por duke vepruar kështu, siç do të thoshte një marksist, ata janë përfshirë në një kontradiktë: ajo që kanë thënë për një dekadë ishte e gabuar, por ata nuk mund të kenë qenë të gabuar. Liberalët kishin të drejtë, por ne nuk mund të kemi të drejtë.
Jonathan Rauch, në një artikull të fundit në The Atlantic, pranoi se Trump është fashist. Megjithatë, ai e nisi shkrimin me një goditje ndaj atyre që sapo po pranonte se kishin pasur të drejtë. Sipas tij, ata e kishin përdorur termin “deri në pikën e zbrazjes së kuptimit”.
Veçanërisht fajtorë, shkruante ai, ishin “tipat e majtë që të quajnë fashist nëse kundërshton abortin apo veprimin afirmativ”.
Argumenti ishte i çuditshëm.
“Trump e ka zbuluar veten”, përfundonte Rauch, duke lënë të kuptohej se informacioni kishte dalë në dritë vetëm së fundmi. Megjithatë, provat që ai sillte mbulonin të gjithë periudhën, shumë prej tyre që nga vitet 2015-2016. A gabuan ata që përdorën të njëjtat prova për të nxjerrë të njëjtin përfundim një dekadë më parë? Rauch nuk e thotë, por duket se mendon kështu.
Për të tjerë, kjo është aksiomatike. Blogeri i ekonomisë Noah Smith vuri në dukje se rrëfimi i veprimeve të tmerrshme të ICE tingëllon si “lloji i gjërave për të cilat liberalët e çmendur të Rezistencës do të ankoheshin në Bluesky”. Liberalët kundër Trumpit janë, siç duket, thjesht të çmendur. Edhe të kesh krejtësisht dhe dukshëm të drejtë nuk e ndryshon këtë.
Nate Silver, në një bisedë të gjatë me Matt Yglesias, e anashkaloi pretendimin se liberalët e rezistencës kishin të drejtë. E gjithë çështja dukej se e bezdiste. Në fund, ai e shmangu plotësisht pyetjen. Ai e kishte të vështirë madje të na kuptonte, pasi po “ndiqte një metodë më të distancuar dhe analitike”; ndërsa qasja liberale “mund të duket emocionalisht e drejtë”, kjo nuk e bën domosdoshmërisht të saktë.
Dhe ja ku jemi. Liberalizmi i rezistencës, i koduar si femëror, është tepër emocional, Nate po i referohej një postimi që na quante “histerike me kapele rozë”, ndërsa burra si ai dhe Matt paraqiten si racionalë. Unë flas shpesh për këtë seksizëm simbolik, por është e vështirë të mos e bësh, dimensioni gjinor është i pranishëm në çdo nivel.
Cili është shembulli i irracionalitetit tonë histerik? Sipas Nate, “liberalët e Rezistencës ndonjëherë janë spektakolarisht të shpërqendruar”, dhe shpesh ka “një mospërputhje mes asaj që është ‘objektivisht’ më e rëndësishme” dhe asaj që ne i kushtojmë vëmendje. Shembulli i tij i parë dhe i vetëm është Jeffrey Epstein. Me sa duket, shqetësimi që presidenti ishte i implikuar në një rrjet ndërkombëtar pedofilie qenka emocional dhe i shpërqendruar.
Theksimi i çështjes Epstein nuk lidhet vetëm me dëmet e menjëhershme ndaj viktimave (edhe pse ato nuk janë të parëndësishme). Shumë nga ata që kishin frikë nga më e keqja te Trumpi theksuan faktin që ai ishte abuzues, sepse kjo, sipas tyre, tregonte mënyrën si ai e konceptonte pushtetin. Ky ishte përfundimi i saktë. Nuk është rastësi që shumë figura kyçe të projektit politik të Trumpit, përfshirë vetë presidentin, Elon Musk, sekretarin e Mbrojtjes Pete Hegseth dhe Robert F. Kennedy Jr., janë përballur me akuza serioze për sulme apo abuzime. Kjo ndikon në mënyrën si ata veprojnë dhe si e justifikojnë veten. Megjithatë, në sytë e komentatorëve “racionalistë”, kjo analizë shndërrohet në reagim emocional dhe të tepruar.
Po vërej gjithnjë e më shumë se shumë nga ato që shkruhen për liberalët e rezistencës nuk citojnë drejtpërdrejt asnjërin prej nesh. Një artikull i Anne Lultz Fernandez mbi idenë se “liberalët kishin të drejtë” është shumë më i mirë se shumica e të tjerëve, sepse është shkruar nga një liberale që i ka mbajtur këto qëndrime gjatë gjithë kohës. Ajo trajton dimensionin gjinor të mënyrës si u shpërfillën frikërat dhe e lidh këtë me logjikën e abuzimit dhe faktin që administrata përbëhet nga persona të akuzuar për abuzime. Me disa përjashtime si Jamelle Bouie, zëra të tillë mungojnë në publikimet më të rëndësishme kombëtare. Ndoshta këto publikime duhet të tregojnë më shumë interes.
Ose ndoshta shtypi duhet të angazhohet me votuesit e zakonshëm që i përçmon kaq lehtësisht me stereotipe të pakëndshme. Ata kishin të drejtë. Ata që paralajmëruan më të keqen që në fillim janë pakicë, por jo e papërfillshme. Me sa di unë, një reportazh i imi është përpjekja e parë për t’i profilizuar këta votues, “Kasandrat”, siç i quajta. Refuzimi për t’i dëgjuar duket pothuajse patologjik.
“Liberalët e rezistencës mund të kenë pasur të drejtë për Trumpin, por gabojnë për mënyrën si duhet luftuar”, është një kundërpërgjigje e zakonshme. Smith e bën këtë argument, ashtu si Nate Silver dhe Megan McArdle. Të bërtasësh për demokracinë është kundërproduktiv; është më efektive të fokusohesh në çështje të zakonshme politike.
Edhe një herë, këta autorë tregojnë se nuk janë angazhuar realisht me atë që thonë liberalët e rezistencës. Ata imagjinojnë se ekzistojnë dy rrugë drejt të njëjtit qëllim (fitimi i zgjedhjeve) dhe se mesazhi i tyre është strategji më e mirë. Por argumenti ynë është se gjërat janë përkeqësuar aq shumë sa një fitore elektorale nuk mjafton, duhet të ndërmarrim një program ambicioz llogaridhënieje dhe reformash për të rindërtuar demokracinë liberale në Amerikë.
Pa shfuqizimin e ICE, gjykime penale për shkelje të të drejtave, reforma gjyqësore dhe reforma të institucioneve zgjedhore, vendi do të mbetet një shtet me autoritarizëm konkurrues dhe do të mbetet i cenueshëm ndaj rënies në fashizëm të plotë. Për t’i realizuar këto, duhet të bindim Partinë Demokratike dhe të paktën gjysmën e elektoratit për këtë vizion. Kjo kërkon që ata të pranojnë se situata është aq e rëndë sa themi ne. Prandaj duhet të flasim për të. Një presidencë tjetër demokrate që përpiqet të rikthejë normalitetin vetëm me shembull do të na dënojë.
Sa i përket politikave konkrete, në hapësirën online të liberalizmit të rezistencës po bëhet punë interesante. Do të rekomandoja Samantha Hancox-Li për ndërthurjen mes feminizmit dhe politikës së strehimit ose qeverisjes në nivel shtetëror; veten time për narrativa të reja mbi emigracionin ose për mënyrën si liberalizmi e koncepton veten; Ned Resnikoff për çështjet e strehimit; Alan Elrod për virtytin amerikan; dhe Sam Deutsch për tarifimin e trafikut.
Krahasoni interesin e mediave për punë të tilla me interesin për pseudo-intelektualizmat më të fundit që vijnë nga e djathta. Prej kohësh, ato kanë pasur komplekse gjinore në dëgjimin e liberalëve të rezistencës (dhe, për të njëjtat arsye, kanë treguar magjepsje për “amerikanët e vërtetë” të shteteve të kuqe). Tani realiteti po na jep shumë qartësisht të drejtë dhe kjo duket se po i çorienton. Koha po mbaron që megafonët më të zëshëm në anën tonë të mbeten në duart e njerëzve të paralizuar nga pasiguria mashkullore. Të të quajnë “djalë soje” është më e pranueshme sesa të vdesësh në një kamp përqendrimi, dhe ne, liberalët e rezistencës, kemi humbur durimin me ata që duket se e kanë të vështirë këtë zgjedhje.
A jam ndoshta tepër e ashpër? Në fund të fundit, po flas për njerëz që po afrohen disi me pikëpamjen time. A nuk duhet t’i mirëpres në lëvizje?
Mendoj se ky argument ngatërron dy gjëra: mirëpritjen e mbështetjes dhe mirëpritjen e udhëheqjes së tyre. Duhet të mirëpresim mbështetjen e kujtdo; nuk do ta refuzoja kurrë një votë.
Por pyetja është: a janë këta njerëz më të përshtatshmit për të udhëhequr? Për të qenë zërat më të rëndësishëm dhe për të përcaktuar strategjinë e koalicionit kundër Trumpit?
Kolumnistët centristë duan fuqinë për të udhëhequr koalicionin pa marrë përgjegjësi. Ata ia atribuojnë liberalëve dhe të majtës përgjegjësinë pa u dhënë pushtet. Na fajësojnë për humbjet elektorale, por nuk na lejojnë të përcaktojmë strategjinë. Na mbajnë përgjegjës për imazhin e liberalizmit, por nuk na japin megafonët më të fuqishëm. Dhe tani, edhe të flasësh për ne duket se i zhyt në një vorbull ndjenjash të papërpunuara të pamjaftueshmërisë mashkullore.
Liberalët e rezistencës nuk e pranojnë më këtë. Numri ynë është rritur. Ne përbëjmë tani shumicën e votave në anën tonë dhe, dyshoj, shumicën e atyre që protestojnë në lëvizje si “No Kings” apo që kundërshtojnë ICE. Në kundërshtim me stereotipet, ne jemi një koalicion ndërklasor nga çdo cep i Amerikës, që përfaqëson dhjetëra miliona njerëz.
Këtë nënkuptojmë kur themi se “e kishim të drejtë”. Nuk bëhet fjalë për vetëpërgëzim apo për të treguar ashpërsi. Liberalizmi i rezistencës po pohon se duhet të dëgjohet. Se strategjia jonë është ajo e duhura. Dhe se jemi gati të udhëheqim koalicionin antifashist. /Përshtatur nga The Newrepublic/
Lini një Përgjigje