FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.net
Aty ku e shkuara kërkon territore, e djeshmja kërkon rregulla dhe e sotmja kërkon siguri...
Në Davos nuk takohen vetëm liderë globalë; aty ulen përballë njëri-tjetrit shekuj të tërë, secili me nervat, obsesionet dhe nostalgjitë e veta. Është një samit ku shekulli XIX hyn në sallë me hartë në dorë; shekulli XX me traktate dhe institucione nën sqetull, ndërsa shekulli XXI rri në fund të tavolinës, i shqetësuar, duke kontrolluar telefonin dhe duke pyetur veten pse asgjë nuk funksionon më siç ishte premtuar. Prania e Donald Trump e bën këtë përplasje jo vetëm të dukshme, por edhe groteske: një president me instinkte ekspansioniste, i cili flet për territore, tarifa dhe presion, në një skenë që u ndërtua për të promovuar bashkëpunimin dhe iluzionin e një bote të rregulluar.
Ironia është se Davosi u krijua pikërisht për të mbyllur kapitullin e politikës së forcës që sundonte para dy luftërave botërore.
World Economic Forum lindi nga bindja se ekonomia e ndërvarur, dialogu dhe institucionet multilaterale do ta bënin botën më të parashikueshme dhe, rrjedhimisht, më të sigurt.
Sot, në të njëjtat korridore ku flitej për globalizim dhe konvergjencë, dëgjohet gjuha e tarifave ndëshkuese, e shantazhit ekonomik dhe e “marrëveshjeve” që ngjajnë më shumë me ultimatumet e shekullit XIX sesa me diplomacinë e shekullit XX.
Shekulli XX, i përfaqësuar nga liderë që ende besojnë te rregullat, aleancat dhe rendi i pas Luftës së Dytë Botërore, duket gjithnjë e më shumë si një idealist i lodhur.
Ai flet për stabilitet dhe besim, ndërsa realiteti i shekullit XXI i kujton se këto koncepte nuk e penguan krizën financiare, pandeminë, luftën në Evropë dhe fragmentimin e ekonomisë globale.
Ndërkohë, shekulli XXI nuk ka ende një doktrinë të vetën; ai sillet mes frikës, teknologjisë dhe pasigurisë strategjike, duke e pranuar me gjysmë zëri se as globalizmi i vjetër, as nacionalizmi i ri nuk i japin përgjigje të qarta.
Kështu, Davosi është shndërruar në një teatër ku secili flet për të ardhmen duke përdorur fjalorin e së shkuarës. Disa duan të rikthejnë botën e fuqive të mëdha dhe sferave të ndikimit, disa të shpëtojnë rendin liberal që po shpërbëhet, dhe disa thjesht të mbijetojnë në një sistem që ndryshon më shpejt sesa mund ta kuptojnë.
Sarkazma e madhe është se të gjithë pretendojnë se po mendojnë për të nesërmen, por në fakt po luftojnë për të imponuar shekullin e tyre. Dhe Davosi, dikur tempull i konsensusit global, sot duket më shumë si një muze i gjallë ku epokat nuk pajtohen, por përplasen, duke e lënë të hapur pyetjen më të frikshme: cili prej tyre do të vendosë rregullat e botës që vjen?/Pamfleti
Lini një Përgjigje