FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The evidence of the Albanian mother state's own historiography has clearly defined the great role of the Belgrade envoys in the creation of the Albanian Communist Party in Tirana. This role at those moments was extremely decisive if we consider that communism as a doctrine was completely unknown and, moreover, it could not suit the moral constitution of our people. If we consider that in the years 1939-1940, in Albania, Kosovo and Albanian Macedonia, nationalist resistance was growing to offer as the only solution to our nation, its ethnic borders, then we will be fully convinced that the "help" coming from Belgrade was neither fraternal nor sincere as the Albanian communists of those years wanted to present it.
Albanians also had a strong impression, not to open the doors to communism. This impression was especially related to the German attack on Belgrade (April 1941), on which occasion in the territories of Kosovo and Albanian Macedonia, the old dream of Ethnic Albania returned. Whether we want to remember it today or not, I think that Albanians in all our ethnic lands, before hearing the communist "fairy tales", were determined to fight to put into practice, the injustices from which still oozed warm blood. Meanwhile, some of the first originators and leaders of communist groups in Albania, had entered a dead end, wanting to take the flag of the savior of the nation.
They held several meetings in 1941, but instead of coming together to discuss alternatives, they argued over who would be in charge and, moreover, they had no clear vision of what they should do at that moment. This situation of the Albanian communists in 1941 is described very precisely in a detailed report that Koço Tashko sent to the Comintern leadership in the fall of 1942, where, among other things, he states;
"On the other hand, I was aware that the comrades proposed by me from all the groups, no matter how much they sacrificed for the cause and were unsparing in their work, did not have the proper political preparation to be members of the Central Committee (this fact was also pointed out to me by comrade Miladin), that is, to understand the political and economic problems of Albania...! I hoped that these main shortcomings of theirs would be eliminated by the time the Party Congress convened, by having as instructors two Yugoslav comrades, Miladin and Dushan. In short, I handed over all responsibility to these two comrades (although I had no idea of their past), solely based on the recommendation of the Central Committee for Kosovo and Metohija, of the Yugoslav Communist Party". (Central State Archive - Tirana, Fund 14, file 5, sheet 4).
Nga ky dokument autentik i njërit prej krerëve kryesorë komunist në Shqipëri, në vitet 1940-1944, merret lehtë me mend se marrëdhëniet ndërmjet komunistëve të shtetit amë dhe atyre të Beogradit nuk mund të ekzistonin si marrëdhënie partneriteti, apo vëllazërore. Këto marrëdhënie do të konceptoheshin që në fillim si marrëdhënie vasaliteti, ku të parët, sllavët do të dirigjonin gjithë “bëmat” e komunizmit në Shqipëri,ndërsa të dytët, komunistët e servilosur shqiptarë do të përpëliteshin nëpër labirintet e politikave serbo-sllave, duke shitur nderin e tyre, vetëm e vetëm për një copë karrige të përgjakur kur të “çlirohej” Shqipëria.
Komunistët sllav, duke para-ndjerë rrezikun e rritjes së lëvizjes nacionaliste shqiptare, lëvizje e cila që në fillim u shtri në krejt kufijtë etnike tona, ndërhyri energjikisht në lëvizjen komuniste, së paku për të dominuar këtë e mandej, në sajë të dredhive të vjetra serbo-sllave të niste në trojet shqiptare luftën e egër vëllavrasëse. Kështu, në verën e vitit 1942, ata hodhën në nismën e tyre, në Kosovë, një trakt ku i bëhej thirrje popullit shqiptar këtu, të rrëmbente armët për të luftuar kundër armikut të përbashkët, fashizmit. Ustallarët e Beogradit jo se donin lirinë e Kosovës, sepse po ta kishin dashur sigurisht ata do të kishin lejuar shqiptarët në trojet etnike të tyre, të paktën të jetonin pa atë kalvar vuajtjesh.
Por ata kërkonin të ngrihej krye kundër fashizmit për të ruajtur të pandryshuar statukuonë e organizmit të kufijve pas vitit të mbrapshtë 1913. Ndonëse proklamata e shpërndarë në Kosovë, kishte poshtë edhe nënshkrimin e Partisë Komuniste shqiptare,ajo merrej vesh menjëherë se ishte gatuar në kuzhinën e Beogradit,me ç’rast edhe mungonin fjalët se çdo të bëhej të nesërmen me fatin e popullit shqiptar në Kosovë. Kjo pozitë e mjerueshme e komunistëve të shtetit amë,të cilët, vinin në rend të ditës parullat e tyre internacionaliste dhe harronin vuajtjet prej tre deceniesh, të vëllezërve të tyre prej gjaku, dëshmohen vetë prej dokumentave të tyre, pikërisht në vitin 1942, komunistët e Tiranës ishin të detyruar të dëshmonin se; “Për shqiptarët e Kosovës që përbëjnë 50-65 përqind të popullsisë së atjeshme, si dhe dy të tretat e popullsisë së Shqipërisë së Vjetër (kufijtë e vitit 1913) Partia e jonë ka heshtur sistematikisht duke thënë (fjalët e shokut Miladin) se kjo çështje s’na përket neve por i përket Partisë Komuniste Jugosllave”. (Arkivi Qendror i shtetit – Tiranë. Fondi 14,dosja 5, fleta 11).
Edhe në vitet 1943-1944, bashkëpunimi i klikës komuniste të Tiranës me atë të Beogradit, do të ishte determinant, sidomos në veprimet e atyre të parëve ndaj nacionalistëve shqiptarë. Diku e kam thënë krejt haptas mendimin tim se Mukja ishte shpresa e mbrame e shqiptarëve për të bashkëpunuar me njëri-tjetrin në luftën kundra okupatorit. Por pikërisht pse mbante me vete këtë shans të madh historik, Mukja u sabotua dhe anatemua për pesë decenie me radhë nga historiografia shqiptare. Post – Mukja, do të përbënte ndër faqet më të dhimbshme të popullit shqiptar,i cili,ndonëse i copëtuar në vitin 1913, ndonëse i sulmuar e kërcënuar dhe zhdukur prej grekëve, sllavëve e bullgarëve, tanimë provonte edhe thikën e ngulur tinëz në shpinë prej vëllaut me nanë.
Pa dashur të sjell në këto radhë, gjëmën e madhe e tragjike të luftës vëllavrasëse në Shqipëri, në vitet 1943-1945, unë mundet natyrisht të pohoj se krejt idetë dhe organizimet e kësaj lufte kanë qenë të ideuara në Beograd,ndërsa Miladini e Dushani, ishin veç zbatuesit e urdhrave të padronëve të tyre.Sidomos në ndjekjen ndaj nacionalistëve të shquar shqiptar, dora serbo-sllave do të shtrihej ngado. Prej asaj dore tradhtare, ranë në fushën e nderit trima të mëdhenj të kombit shqiptar. Dhe një pjesë e tyre duke para-ndjerë thikën pas shpine sllavo-shqiptar, luftuan me armë në dorë kundra tyre, duke u shndërruar në simbole të përjetshme të nacionalizmit shqiptar. Në krejt këtë maskaradë, nuk kanë munguar as idelogjizimi i skajshëm bolshevik dhe as veprimet e fshehta serbo-sllave për t’i quajtur këta burra (që sot përbëjnë krenari kombëtare) si bashkëpunëtor me okupatorin, sipas parimit paradoksal: “O me ne, O kundra nesh”!
Në vitin 1945, klika komuniste e Tiranës, duke iu përmbajtur tërësisht udhëzimeve të Beogradit, nisi të konstruktojë modelet e para të diktaturës komuniste, modele të cilat, do të quheshin të veçanta në krejt Evropën Lindore, për nga egërsia me të cilën u zbatuan. Ndër këto modele famëkeqe, mund të përmendim shkurt vetëm njërin, atë të përndjekjeve të krejt kundërshtarëve politik të tyre, familjarisht nëpër burgje apo kampe përqendrimi sipas modeleve të huazuara nga Stalini. Mijërat e nacionalistëve shqiptarë, u drejtoheshin në vitin 1945 togave të zeza të pushkatimit, burgjeve apo kampeve të punës për të vetmin “faj” se kishin luftuar për lirinë e Shqipërisë si edhe për kufijtë etnike të saj. Dhe përballë kësaj tragjedie të re shqiptare, duhej diçka butaforike, duhej diçka për t’i dhënë botës komuniste të kuptonte se qeveria shqiptare nuk kishte mendjen vetëm për punë të zeza.
Dhe pikërisht në këto momente aq të dhimbshme për krejt kombin tonë, kjo qeveri, enkas për të dhjetëfishuar tragjedinë shqiptare, zgjodhi pikërisht procedurën e dekorimit të dhjetëra oficerëve serbo-sllav të cilët sigurisht ishin vrarë duke luftuar kundër forcave nacionaliste shqiptare. Me këtë akt të shëmtuar ,si turp kombëtar, klika komuniste e shtetit amë, kërkonte gjithashtu të thoshte fjalën e vet, lidhur me qëndrimin e saj pro idesë së Beogradit për tu integruar në republikë të shtatë të krijesës jugosllave. Kësisoj më 5 shtator 1945, në ish pallatin mbretëror në Tiranë,u zhvillua një ceremoni tejet pompoz, me pjesëmarrjen e krejt qeverisë shqiptare si edhe përfaqësuesve diplomatike dhe forcave aleate në kryeqytet. Me tone oratorike, Omer Nishani, në cilësinë e kryetarit të Këshillit Antifashist, lexoi vendimin e këtij Këshilli numër 117, datë 5 shtator 1945:
“Në bazë të propozimit të kryetarit të Qeverisë Demokratike të Shqipërisë dhe Komandant i Përgjithshëm i Ushtrisë Kombëtare ;
Duke marrë parasysh se shumë personalitete të huaja të vendeve aleate gjatë Luftës Nacionalçlirimtare të popullit t’onë kanë kontribuar dhe ndihmuar me të gjitha mjetet në Luftën e popullit shqiptar qoftë brenda në Shqipëri krah për krah me ushtrinë tonë, qoftë jashtë Shqipërisë dhe për të shfaqur mirënjohjen e për t’a shërbyer e nderuar veprimtarinë e tyre në dobi t’Atdheut e të popullit shqiptar.
Kryesia e Këshillit Antifashist Nacional-Çlirimtar,
Vendosi; Të dekorohen me dekoratat e shënuara për sejcilin, personat që përmenden në listën që vijon: Gjeneral Ivan Milutinoviç, me Urdhër “Heroi Kombëtar”, Lolo Ribar, me urdhërin “Heroi Kombëtar”, Ramiz Sadiku, me Urdhërin “Heroi Kombëtar, Ivan Ribar, me Urdhërin e “Flamurit”, Eduard Kardelj, me Urdhërin e “Flamurit”, Bllazho Jovanoviç, me Urdhërin e “Flamurit” dhe me medaljen e “Kujtimit”, Radovan Zagoviç me Urdhërin e “Flamurit, dëshmori Miladin Popoviç, me Urdhërin e “Flamurit” dhe me medaljen e “Kujtimit”. Dushan Mugosha, me Urdhërin e “Flamurit” dhe me medaljen e “Kujtimit”.
Me urdhrin e “Yllit Partizan Klasi i I” dhe me medaljen e Trimërisë Brigadier E.F. Davies.
Me urdhrin e “Yllit Partizan klasi i I “,Gjeneral-Lejtnant Arso Jovanoviç, Aleksander Rankoviç, Milan Gjilas, Petko Dapçeviç, Breigadier T.Churchuill, Kolonel Velimir Stoiniç, Lejtnant-Kolonel, Palmer, Major Ivanov Konstantin, Kapiten Thomas Stefan.
With the Order of the Partisan Star, 2nd Class and the Medal of "Memory"; Colonel Vojo Todorovic. With the Order of the Partisan Star, 2nd Class and the Medal of "Bravery"; Major Savo Stonjou, WVGSmith. With the Order of the Partisan, 2nd Class, General, Terzic Velimir, Colonel Kiler Peter, Colonel, Obrat Cicmil, Lieutenant Colonel, Mijat Vuletic, GWSeymour, Major JKH Shaw, Major, MJFornton, Major, V.Robinson, Captain Northop, Captain JMLyon, Lieutenant John O'Keefe. With the Order of the Partisan Star, 3rd Class; Major Timochek Teodor, Major Viktor Bobol, Captain Miazi Dizdarevic, Lieutenant Nick Cooky, Corporal George Routsis. With the Medal of "Bravery" and the Medal of "Memory"; "Vokshi's Daughter, Martyr, Hajdar Dushi, Emin Duraku, Xhevdet Doda, Vaso Strugari, Mikel Popovic" (Bashkimi Newspaper, Tirana, September 6, 1945).
While the head of the communist clique of Tirana, Enver Hoxha, would solemnly declare that evening that; "All these officers who were decorated, have helped us with their soul, in our efforts for liberation". The zealous servant of the Slavic-communists, thus thanked his teachers from Belgrade for their great contribution to the Slavic efforts to eliminate the Albanian race. With this message he also wanted to assure his masters that he would always be a slave to Serbo-Slavic chauvinist policies.
How could high-ranking Yugoslav officers be decorated when in the years 1944-1945 alone, more than 50,000 innocent ethnic Albanians were killed, imprisoned, and displaced in the territories of Kosovo and Albanian Macedonia? How could decorations be distributed to those who, among others, did not leave a single inch of Albanian land without staining it with Albanian blood? How could those whom our people considered and consider occupiers of Albanian lands be decorated? How could these ordinary war criminals be congratulated, when at that very moment in the Albanian mountains, dozens and dozens of nationalist heroes were wandering, sacrificing their lives for our ethnic borders?
Faced with these questions, you can guess many answers. But the first answer that comes to mind is precisely that the communist clique of Tirana, in 1945, inflated by tales of proletarian internationalism, by decorating the murderers of its own people, took upon itself the heavy burden of a national shame. And to be muddied in the miserable positions where the Serbo-Slavic chorba put it, this clique was doing the first honors and services to Belgrade by certainly proving its anti-Albanianism, rightly accepting and recognizing the occupation of the Albanian lands of Kosovo, Presheva, Bujanovac and Medvegja, of Albanian Macedonia by the Serbo-Slavs. Time has proven the betrayals of the Albanian communists, now it remains for the Albanian right-wing government and the Institute for the Crimes of Communism to invalidate and punish all those decorated. Crime and betrayal must be grafted from the roots./ Memorie.al
Lini një Përgjigje