FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The country is communist, but almost nowhere, not even in Ronald Reagan's America, have such wild caricatures of both Brezhnev and Mao been published. National hero Skënderbeu, after whom the central square in the capital Tirana, a football club and an alcoholic drink are named. He was a practicing Catholic who was chosen by the Pope to lead a crusade to the Holy Land. But Catholicism, like any other religious practice, is punishable by law, even possession of the Bible is punishable by death, by firing squad. Taking foreign loans is prohibited by the constitution. However, 200 million dollars came to the country from the Soviet Union, and even, five billion - according to Beijing - from China.
What is considered a success in Albania is that the population has doubled within 30 years. In the past, only one in seven residents had primary education, while today, only one in two villagers has less than eight years of education, since Enver Hoxha came to power. There are 38 academics in the country and since 1957, Tirana has a university, with currently 16,000 students.
A "Garden of Eden", in terms of material development, although created and cultivated by the sweat of its inhabitants. But they don't seem to reward their Stalinists enough for material progress. In any case, Enver Hoxha is currently exercising the most draconian dictatorship in Europe, against his own people, whose characteristics of propaganda plus police are evident everywhere.
Albanians, as if they did not know the difference, are constantly reminded to whom they owe their standard of living. Apart from street signs and extensive shops, there is only one inscription in the whole country, on every building, on tiles every few kilometers, along the village road and in letters ten meters high, even on the walls of the mountains: "Long live our leader , Enver Hoxha" (Glory to Comrade Enver Hoxha), sometimes supplemented with slogans for the glory of the Party or of the "saints" Marx, Engels, Lenin, and Stalin.
The single, but massive, picture ads show the leader, not in a Stalin robe, Mao jacket, or general's uniform, but in a striped vest and tie. As far as we can see, he is the only Albanian wearing a Western European hat.
The bailiff enforces loyalty to the state and order at every street corner. Only when an official hits a cyclist in a car can no police officer be seen. After trying in vain to steer the bike, the gentleman simply continues on his way.
According to the statements of the fugitives, who in no way deny the increase in the standard of living in the country, peace is also ensured by a totalitarian surveillance system, which is also being promoted under the motto "Raise the revolutionary vigilance"!
Even a quick visit to Enver Hoxha's Empire shows camps with watchtowers equipped with machine guns and, just before Shkodra (Scutari) in the north, even two hundred teams of shaved-headed forced laborers digging a drainage ditch were guarded from a hundred yards away, by a chain of riflemen in military uniform, all at full alert.
Those intellectuals, whom Enver Hoxha once used as polyglots, and cosmopolitans, are now particularly affected by repression. They are completely cut off from the rest of the intellectual world, and the censorship does not allow any printed text to pass that might be disturbing.
Shadows of the past, in the last century, reactionaries poisoned a teacher who had smuggled ABC primers from abroad into Albania. The Durrës Theater is named after the Berlin actor of the 20s-30s, Aleksandër Moisu, whose father came from Albania.
However, none of the pieces in which he appeared under director Max Reinhardt have ever been performed in Durrës. The only bookstore for international literature in Tirana, offers about 50 titles, a quarter of which come from abroad: specialized books from the German Democratic Republic.
As in China's Cultural Revolution, each high school graduate must do manual labor in the countryside or in a factory before, during, and after studies, at the same time testing their political affiliation. No matter how talented he may be in his subject, he is not allowed to continue teaching if he proves to be ideologically unreliable to the collective.
Mao's "Great Proletarian Cultural Revolution" offered Hoxha the opportunity for an act of terror against the religious needs of the people, which the regime apparently could no longer afford, except by attacking churches and mosques. Different religions, an observer explains, in Albania "where the unity" of the people is endangered, as if conditions like those in Lebanon had been announced.
On February 6, 1967, while the world watched the rampage of the Red Guard in China, Enver Hoxha, without attracting much attention outside Albania, called on high school students to attack religious buildings. They occupied the country's 2,200 houses of worship, turned some into dance halls, museums, warehouses, and razed most of them.
It was a blast for Durrës high school students! They were the first to be allowed to drag mullahs and priests through the streets and mock them, put them in "productive work" or bring them before a "people's court". This too has a tradition. In Roman times, the first Christians jumped to the lions in the amphitheater of Durrës.
Shqipëria e Enver Hoxhës, një vend i izoluar në të cilin kur erdhi në pushtet në vitin 1944, mbi dy të tretat e banorëve ishin muhamedanë dhe pjesa tjetër ishin të krishterë ortodoksë dhe katolikë, nuk ka më një vend të vetëm adhurimi. Shqipëria e Hoxhës, është (sipas vetëvlerësimit të saj) “shteti i parë ateist në botë”.
Disa monumente arti mbetën në këmbë, kapela të periudhës bizantine, Xhamia e Haxhi Et’hem Beut në Tiranë. Por ato janë vështirë të arritshme, madje edhe kur krye-arkeologu shqiptar, dëshiron t’i tregojë thesaret një grupi shkencëtarësh nga perëndimi, që kanë ardhur enkas për këtë qëllim në qytetin e vjetër të Beratit, ka një debat të ashpër, me oficerin vendas të Sigurimit të Shtetit.
Pas një ore, ndoshta pasi e pyetën ministrinë, portat u hapën kur bizantinistët hasën në rrënoja dhe mbeturina, para afreskeve të zbuluara.
Agjitatori shqiptar tregon me krenari Katedralen e Shkodrës, e cila është shndërruar në një “sallë të bukur sportive”. Dritaret e larta me hark, janë gërshetuar me tulla, kullat janë prerë dhe hekuri i valëzuar, tani mbulon neosin. Manastiri vendas françeskan, u dogj nga komunistët ateistë në vitin 1967 dhe Peshkopi i Shkodrës, Çoba, siguroi jetesën, si shtytës i qerreve.
Në Shkodër, ekziston edhe një “Muze ateist”, jo aq i mobiluar me prona të vjedhura kishtare, sa ai në ish-Katedralen e Leningradit të Zojës së Kazanit, por në të njëjtin stil të Der Sturmer, postera, foto, armë të zbuluara, të konfiskuara, objekte përkushtimi dhe kështu me radhë, Bibla të kontrabanduara nën fjalët e Marksit, të keq-cituara në mënyrë zbuluese: “Feja është opium për njerëzit”.
(Marx: “Feja është psherëtima e) (krijesës së trazuar, mendjes së një) (botës së pashpirt, siç është shpirti) (kushtet pa mendje. Është) (opiumi i njerëzve”).
Ekspozitat u mësojnë besimtarëve të rrethuar shkodranë, se feja është joshkencore, kontradiktore dhe e pandershme; “Kisha, ky trafikant ndërkombëtar droge, justifikoi dhunën dhe shfrytëzimin, u pasurua në kurriz të popullit dhe herë pas here bashkëpunoi me fashistët”.
Një idhull ende i vlefshëm, ideologjia e të cilit kishte të meta të ngjashme dhe partia e të cilit, kreu të paktën të njëjtat mëkate, qëndron në granit, pak metra larg kësaj dhome tmerresh: Stalini.
Duke ndjekur shembullin e tij, ky shtet i kuq, po përpiqet gjithashtu për një nacional-socializëm të fortë, si një ideologji zëvendësuese për fenë e braktisur dhe feston heronjtë kombëtarë të së kaluarës, siç ishte princi feudal Skënderbeu, i cili rezistoi turqve 500 vjet më parë (në fund pa sukses). Dhe ndërsa flamuri kombëtar tregonte një beze të kuqe, me shqiponjën e zezë në të.
Pasardhësi i Skënderbeut, Enver Hoxha, kohët e fundit e ka shtrirë historinë e popullit të tij, në kohën romake, ngjashëm me kolegun rumun, Çaushesku, i cili për këtë qëllim i shpalli dakët, si paraardhësit e drejtpërdrejtë, të rumunëve të sotëm.
Në rastin e Hoxhës, janë ilirët që u zhdukën nga historia më së voni në shekullin e pestë pas Krishtit, por disa nga gjuha e tyre krejtësisht e panjohur, thuhet se jetojnë në shqipen moderne. Ashtu si me dakët e Rumanisë, është e rëndësishme që paraardhësit ilirë (të ri zbuluar në shekullin e XIX-të), nuk ishin sllavë.
Jeta e përditshme në Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë së Enver Hoxhës, vazhdon të na kujtojë të kaluarën, veçanërisht atë muhamedane. Sipas zakoneve të mira të vjetra, punët e rënda bujqësore dhe ndërtimi i rrugëve, u rezervohen grave. Nën shamitë masive të bardha, që duken si një hije, ata përkulen zbathur në fusha dhe ia dorëzojnë të korrat mbikëqyrësit, në buzë të fushës, për t’i peshuar dhe për t’u kredituar në buxhetin e tyre personal.
Në mes të ditës, të rinjtë e aftë shëtisin në tufa përgjatë rrugëve dhe popullojnë kafenetë (në të cilat nuk ka gra). Me sa duket, ata janë punëtorë me turne, një shpjegim që u dëgjua edhe në Jugosllavi dhe Kinë, përpara se atje të pranohej papunësia masive. Në konferencën e partisë në nëntor, Hoxha pranoi gabimet strukturore. Duhen bërë përpjekje për të krijuar vende pune “aty ku janë njerëzit”.
Në qytete ata jetojnë në banesa të pa suvatuara, të ngrohura me dru, të cilat i ngjajnë lagjeve të varfra edhe kur janë përfunduar. Një familje me dy fëmijë, merr dy dhoma. Sipas planit, mesatarisht pesë persona, jetojnë në çdo apartament të ri.
Meqenëse lidhja familjare është ende e paprekur, të afërmit mblidhen kur është e mundur, për shembull, dy vëllezër marrin një apartament më të madh, me të afërmit e tyre dhe nëse të gjithë të rriturit fitojnë para, ata blejnë një televizor së bashku. Është klasifikuar si mall luksi, në tabelën e mallrave zyrtare dhe të kushton pagën mesatare, prej dy vitesh punë.
Punëtori shqiptar, mundohet mesatarisht në ditë për një kile mish, tre orë për një kilogram fruta ose, një furçë dhëmbësh dhe një javë, për një palë këpucë plastike, po aq kohë, sa për një muaj në një çerdhe (ushqim përfshirë).
Çdo vit, ai shpenzon një ose dy rroga, për librat shkollorë të një fëmije. Shteti paguan tarifat e shkollimit, vetëm nëse prindërit e studentit, janë të paprivilegjuar. Si në të gjitha vendet socialiste, ilaçet kushtojnë dhe jo pak; Pacientët janë në radhë, para spitalit të Durrësit.
Nënat marrin deri në 36 ditë pushime në vit, nëse një fëmijë i vogël sëmuret, si dhe pushim nga puna, çdo tre orë për të ushqyer foshnjën e tyre me gji. Emancipimi i gruas tregohet – si kudo në socializmin real – kryesisht në pjesëmarrjen e tyre në punën me pagë. Arritja e Shqipërisë: Vajzat rekrutuese me uniformë, me një hark të kuq në kapelë, si shenjë gjinore, marshojnë mbi rrugët me zhavorr të Shqipërisë, nën komandën e një rreshteri (mashkull) me karabinë.
Është e vështirë të imagjinohet se kjo mënyrë jetese, është qëllimi i dëshiruar i studentëve rebelë në Prishtinë, kryeqyteti i “Krahinës Autonome” të Kosovës, në Republikën Jugosllave të Serbisë. Është e vështirë të imagjinohet, se ata do të dëshironin të shkëmbenin të drejtat e tyre, si qytetarë të Jugosllavisë, si liria e udhëtimit dhe toka bujqësore private, për sigurinë social-totalitare, të Shqipërisë.
Është gjithashtu e vështirë të imagjinohet se Shqipëria – siç pretendon Beogradi – i do vërtet ata: Ribashkimi i dy shteteve socialiste, njëri prej të cilëve është rreptësisht stalinist dhe tjetri me orientim, më social-demokrat, sjell me vete përfitimin e një potenciali të rrezikshëm protestues për Shqipërinë. Sepse në Jugosllavi, jetojnë rreth gjysma e shqiptarëve, sa në vetë Shqipërinë.
Tingëllon e besueshme kur Enver Hoxha këmbëngul – siç bëri kohët e fundit në konferencën e partisë së tij – se Shqipëria nuk po përpiqet për unitet, por se i takon vetë kosovarëve, të luftojnë për të drejtat e tyre dhe të formojnë republikën e tyre shqiptare, brenda shtetit të Jugosllavisë.
“Shqipëria nuk po mendon për një zgjidhje të dhunshme, shpjegon akademiku Aleks Buda. Kjo do të thotë: “Në çdo rast, Lufta e Tretë Botërore, nuk do të shpërthejë këtu. Bunkerët, sipas Budës, presin dhe “nuk bëjnë asgjë”.
Një Shqipëri e Madhe në fakt, do të duhej të fillonte nga e para, domethënë të riedukonte çdo të tretën qytetar, larg Allahut dhe drejt Hoxhës. Besnikëria e shqiptarëve, të cilët janë nënshtruar prej 35 vitesh, është tashmë e pasigurt.
Kur bie mbrëmja, në vend-banimet e “bijve të shqiponjave”, shqiptarët kërkojnë lirinë e tyre. Gratë e martuara ecin pranë burrave të tyre (të dashuruarit nuk duken), me ngjyrë të kuqe në buzë dhe me këpucë me taka të larta, jo saktësisht konform sistemit.
Më 1 nëntor, Hoxha e quajti; “një problem të madh ideologjik” dhe “një të keqe të madhe”, “mentalitet dhe mënyra të të menduarit si mikroborgjez, që kanë rrënjë të thella në vendin tonë”. Mbi të gjitha, “masat e mëdha të të rinjve, ende nuk janë ngurtësuar nga serioziteti i jetës”.
Nën mbulesën e errësirës, i huaji pyetet me kujdes nëse do të dëshironte të shiste orën e tij. Adoleshentët me rroba të rreckosura, lypin për çamçakëz dhe shpejt zhduken në një rrugë anësore, përpara stacionit më të afërt të policisë, vetëm për t’u rishfaqur njëqind metra më tutje, për të pyetur përsëri.
Në blloqet e banesave të një vend-banimi punëtorësh në Durrës, shumica e antenave televizive, nuk janë të drejtuara nga Lindja, drejt transmetuesit qeveritar Tirana (katër orë politikë dhe sport çdo ditë), por drejt Italisë, drejt Perëndimit.
Edhe nëse gjithçka tjetër është ndryshe në Shqipëri – shqiptarët nuk janë njerëz të ndryshëm, se kudo në vend tjetër. Në qytetin e Sarandës, sekretari i partisë së rrethit, po organizon një festë për 200 të ftuar. Gjysma ulen në tarracën e hotelit në sfond – vetëm burra. Shefi, me shirita, i përshëndet një nga një, me një shtrëngim duarsh, të hirshme.
But the chosen couples who sit on the dance floor, eat and drink, receive kisses on the cheek, from their employer. After a song in which the cult of Enver Hoxha rises, they move on to tango, sirtaki - the Greek border is not far - and Serbian kolo, where the driver of the district party secretary is allowed to dance on the tete.
The car of the district party secretary, a "Mercedes", is parked in front of the hotel.
Marx: "Religion is the sigh of the oppressed creature, the mind of a soulless world, as it is the breath of mindless conditions. It is the opium of the people"! Memory.al
Lini një Përgjigje